Heb jij, net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Nadat mijn vriendin een paar maanden geleden voor het eerst een wedstrijd in Engeland (Brentford – Cardiff City) met mij had bezocht, durfde ik het wel aan om haar nog een keer mee te vragen. De bestemming was wederom Londen. Dit keer niet Brentford in het westen, maar Charlton Athletic in het oosten. Het affiche was Charlton Athletic – Bolton Wanderers, om 15.00 uur in The Valley, de thuishaven van Charlton.

soccerfanshop.nl

Omdat er spoorwerkzaamheden waren bleek treinstation Charlton, waar we moesten uitstappen, amper te bereiken. Het plan was om voor de wedstrijd verschillende Charlton-pubs te bezoeken, maar daar hadden we helaas te weinig tijd voor. Pas om 14.20 uur zaten we aan onze eerste pint Fosters. We gingen op tijd naar het stadion. Onze plekken waren op de ‘North Stand’ – ook wel ‘Covered End’ genoemd – waar de fanatieke aanhang van Charlton zou zitten. Die zaten er ook, alleen dan boven ons op de tweede ring. Ruim 10.000 Addicks hadden de tocht naar The Valley gemaakt. Zonde, aangezien er ruim 27.000 mensen in het stadion kunnen. Waarschijnlijk had dit te maken met het feit dat Charlton dit seizoen in League One speelt.

Tegenstander Bolton was een oude bekende. Vorig jaar streden beide ploegen tegen degradatie in het Championship. Bolton degradeerde als eerste, maar de club stond voor deze wedstrijd wel bovenaan, met vijf punten voorsprong op Charlton. Wij zagen het graag als een kampioenswedstrijd, hoewel het nog erg vroeg was om dit uit te spreken.

Charlton schoot uit de startblokken, alleen wist de thuisploeg niet te scoren. Dit resulteerde in de eeuwenoude voetbalwet: Bolton scoorde na een mooi opgezette aanval. In de tweede helft was Charlton veel slechter dan in de eerste helft, gelukkig wisten The Addicks vlak voor tijd toch nog een punt te pakken.

Tijdens de wedstrijd was een tijdje het spreekkoor “We want Roland out!” te horen. Mijn vriendin dacht dat het om een speler ging en vroeg wie het was. Ik legde haar uit dat Roland Duchâtelet de eigenaar is van Charlton en dat de fans en Roland op z’n zachtst gezegd niet een heel goede relatie met elkaar hebben. “Oooh, daar gaat de brief over”, zei ze. “Brief?” vroeg ik haar verbaasd. “Ja, in het programmaboekje stond daar iets over”, was haar antwoord. Aangezien ik nooit zo geïnteresseerd ben in programmaboekjes, bedank ik altijd vriendelijk als mij die worden aangeboden, maar mijn vriendin had er wel een bij zich gestoken. Toen ik op de voorkant unofficial program zag staan, werd mijn aandacht wel getrokken. De brief was gericht aan Duchâtelet en ging voornamelijk over ene Katrien Meire. Zij is, zoals ik las, de ‘Chief Executive’ van de club. Niet geheel verrassend waren de Charlton-fans niet tevreden over haar en ik las de brief met enig vermaak.

Na de wedstrijd besloten we naar Leicester Square te gaan om wat te eten. Het was geen matchday geworden zoals we hadden gehoopt, mede door de vertraging rond treinstation Charlton, maar we hadden wel genoten. Charlton Athletic is een club die toch zeker in het Championship thuishoort. Maar waar The Addicks het meest recht op hebben, is een eigenaar met een hart voor de club. Na alles wat ik van tevoren had gelezen en gehoord over deze man, heb ik ‘onze’ Roland ook niet hoog op mijn lijstje favoriete mensen staan.
Tijmen Beerepoot
Staantribune-volger

Heb jij ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.