Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Rellen tussen de hooligans in Schotland is niet de beste manier om je afwezigheid uit te leggen aan je baas. Leerpuntje voor de volgende keer. Aangezien Hibernian is gepromoveerd, stond dit seizoen de derby tegen aartsrivaal Hearts weer op het programma. Een derby in een land waar religie en voetbal onafhankelijk van elkaar al voor een hoop geweld hebben gezorgd. Je kunt je voorstellen dat een combinatie van die twee wel eens uit de hand zou kunnen lopen.

De trip begint al goed als we eindelijk een taxichauffeur hebben gevonden. Hij is licht verbijsterd als hij hoort dat we voor het voetbal naar Edinburgh zijn gekomen. Bijgekomen van de schrik vertelt hij over zijn eigen ervaring als supporter en het bedroevende niveau van de Schotse voetbalcompetitie. Als klein jochie is hij ooit naar een wedstrijd van de Hibs tegen Rangers geweest. Om hem heen zaten vijftig neutraal geklede kerels met harde koppen die halverwege de wedstrijd hun truien uit trokken en een Hearts-shirtje aan bleken te hebben. Wat volgde was een ware veldslag.

Eerst staat er een tour door het Meadowbank Stadium op de planning. Hier hebben Meadowbank Thistle en Edinburgh City jarenlang hun thuiswedstrijden gespeeld. Nu staat de sloop van het stadion op de planning. Veel was er niet te zien door de metershoge bouwhekken rondom het terrein. Toch is het een mooi stukje architectuurgeschiedenis dat binnenkort kennis maakt met de sloopkogel.

Na het bezoek aan Meadowbank Stadium staat een kroegentocht op het programma. The Artisan Bar blijkt uiteindelijk ook de enige kroeg die we bezoeken. We moeten in groepjes naar binnen om niet al te verdacht over te komen. Bij binnenkomst lijkt dit een doodnormale pub. Steeds meer mannen met kleding in dezelfde kleur treden binnen. We zijn door de reisleider een Hearts-bar binnengelokt. Het duurt dan ook niet lang of er galmt een oorverdovend en indrukwekkend gezang door de pub.

Na het bezoek aan de pub gaan we een hapje eten. De Schotten lijken een voorliefde te hebben voor de frietpan en je kunt het zo gek niet bedenken of het is gefrituurd te verkrijgen. Na deze verrijking van de smaakpapillen en weer een stapje dichterbij een hartaanval vertrekken we richting het stadion. Onderweg stuitten we op de The Football Programme Shop. Een klein winkeltje vol met prachtige oude programmaboekjes, posters en andere snuisterijen.

Eenmaal in het stadion hebben we vanaf The Famous Five Stand een goed uitzicht op het uitvak. Later zien we een aantal pubers met groene vlaggen de trappen beklimmen. We beseffen dat we op het vak zitten waar de jeugdige Hibs worden opgeleid tot ultras. Omdat ik de kwaadste niet ben, sta ik – voordat ik het door heb – met een vlag te zwaaien in een vak vol gezang, geschreeuw en gespring terwijl de spelers het veld betreden.

Achter mij word ik aangesproken met de vraag of ik van plan ben de hele wedstrijd voor vlaggenier te spelen en zo ja, of het mogelijk is om dan te wisselen van plek. De heren hebben snel door dat ik niet uit Edinburgh kom: “That ain’t an Edinburgh accent, is it?” Blijkbaar stellen ook Schotse hooligans je alleen indirecte vragen over je afkomst. We raken in gesprek over de teloorgang van Nederlandse en Schotse voetbal.

De eerste helft is, zoals beloofd, inderdaad niet van een hoog niveau. Aan alles merk je dat er heel veel op het spel staat tussen de twee rivalen. Hier gaat het om de eer van de stad. Na rust scoort Hibernian de 1-0. Het leidt tot een volksfeest bij de mensen om ons heen. Tegen het einde van de wedstrijd valt ook nog eens de 2-0 binnen. De feestvreugde is groot en mijn achterbuurman geeft mij zijn Hibernian-muts. Voor mij is het hoogtepunt het gezang na afloop van de wedstrijd. Het prachtige Sunshine on Leith wordt massaal ingezet door de aanwezige Hibs.

De volgende dag staat al vroeg een trip naar Glasgow op het programma waar mensen met een fetisj voor verdwenen en obscure clubs goed aan hun trekken komen. Als eerst bezoeken we Cathkin Park, de ground van het voormalige Third Lanark. Een werkelijk prachtige ground waarbij stukjes staantribune worden afgewisseld door stukjes bos. In Staantribune #15 staat een uitgebreide reportage over deze prachtige plek, maar het is ook zeker het bezoeken waard.

De wedstrijd die op het programma staat is Pollok FC – Hulford United in de Scottish Junior League. Blijkbaar is het de Schotten gelukt om een wilde bond op te zetten die zich (bijna) niks aantrekt van de FA, terwijl er toch best leuk voetbal wordt gespeeld. Daarmee scoor je hoge punten bij mensen die graag naar obscure voetbalclubs gaan.

Gelukkig zijn de weergoden ons gunstig gezind. Om het Schotse gevoel goed aan te wakkeren, komt de regen met bakken uit de hemel en waait er een ijskoude wind. Het stadion bestaat uit één overdekte staantribune die door het weer goed vol staat met verschillende mensen. Nadat we de allersmerigste hamburger ooit hebben weggewerkt, komen we erachter dat er ook prima steak pies en medium Scottish pies worden verkocht. Achter deze keuken is misschien wel het mooiste gender neutrale toilet ooit. Dat wordt gevormd door niet meer dan vier muren. Een dak of deur is te veel moeite, dus staan we in de stromende regen tegen een muur aan te zeiken.

De wedstrijd zelf is vermakelijk. De coach van Hulford banjert als een driftig schreeuwende generaal langs de zijlijn om bij elke slechte pass de betreffende speler volledig de huid vol te schelden. Het had, helaas voor hem, geen positief effect. Pollok wint vrij simpel met 2-0.

Ondertussen hebben we geprobeerd om aan merchandise te komen. Hoewel de bestuursleden van Pollok FC het wel wat vreemd vinden dat vijftien volwassen mannen uit Nederland komen vragen om clubartikelen, gingen ze driftig op zoek. Dat resulteert in een drietal stropdassen waarbij ze zelf ook beseffen dat die geen zoden aan de dijk gingen zetten. Een ervaren fan geeft ons een sjaal en muts en zodoende ben ik binnen 24 uur twee mutsen rijker.

Uiteindelijk gaan we in de regen weer terug naar Edinburgh en gaat ieder zijn eigen weg. Een aantal gaan op zondag naar Glasgow om in een pub Rangers – Celtic te kijken. Het lijkt ze een goed idee om met een Friese trui, net als Rangers ook rood, wit, blauw, door een leger Celtic-hooligans te willen breken. Hoe dat is afgelopen weet ik niet. De rest hangt de toerist uit in Edinburgh. Het is namelijk een prachtige stad waar ook voldoende te doen is voor mensen die niets met voetbal hebben.

Al met al was het een mooie trip die smaakt naar meer. Aangezien ik binnenkort weer een heel belangrijke deadline heb, lijkt het mij wel een goed plan om op de dag van de deadline het vliegtuig te pakken naar Birmingham. Ik moet alleen nog even kijken hoe ik dat aan mijn baas ga uitleggen.

Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.