Heb jij, net als Staantribune-volger Mark Aretz, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Om tien uur ’s ochtends komt mijn ‘voetbalmaatje’ Wim mij met de auto oppikken. Einddoel van deze zondag is de wedstrijd van 20.00 uur van Waasland-Beveren tegen Standard Luik. Op papier geen topper, maar een voetbalclub en locatie in België waar we nog niet eerder zijn geweest. Vooraf hebben we op Google bekeken wat er in de omgeving van Beveren te beleven valt en de eerste stop gaat Antwerpen worden. Royal Antwerp Football Club om precies te zijn.

Ondanks de flinke sneeuwval van de vorige nacht zijn de wegen prima begaanbaar en na een rit van een kleine twee uur komen we aan bij het Bosuilstadion. De avond ervoor heeft de thuisploeg gespeeld tegen Lierse SK, ook een grote voetbalclub die op het tweede niveau speelt. De wedstrijd, die werd bekeken door 12.975 toeschouwers, kon Ántwerp niet in winst afsluiten. Maar voor ons gaat het vandaag om het stadionbezoek. Dankzij de navigatie rijden we feilloos naar de Oude Bosuilbaan en parkeren de auto bij de hoofdingang. Direct bij aankomst zijn we al aangenaam verrast door de kleurrijke muurschilderingen en zien in een oogopslag dat de toegangspoorten wijd openstaan. Snel trekken we onze jassen aan en lopen door de poort naar het stadion, dat iets verderop op het terrein ligt.

Hoe dichter we de voetbaltempel naderen, des te meer het opvalt dat het echt oud en vervallen is. Het pad ernaartoe is schots en scheef geplaveid met ‘kinderkopjes’. Overal staan plassen modderwater en ligt zand. Inmiddels hebben we ook door dat het stadion zonder veel inspanning en moeite te betreden is. Nergens zien we iemand lopen die de boel in de gaten houdt. Geen bewaking, niks. In deze tijden zou je toch anders verwachten.De Groundhop: De BosuilDe Groundhop: De BosuilDe Groundhop: De BosuilDe Groundhop: De Bosuil
We lopen rechtdoor het stadion in en het valt ons op dat overal de verf afbladdert en betonrot de strijd serieus aan het winnen is. Waar je ook kijkt, zitten gaten en scheuren in de dichtgepleisterde muren. Houten kozijnen en deuren zijn half verrot en in de loop der jaren ontelbare keren overgeschilderd. We lopen door de nauwe donkere entree, stappen zo de tribune op en hebben een prachtuitzicht over het veld. Nog steeds vol verbazing dat we zo vrij als een vogel het stadion hebben kunnen binnenlopen, pakken we onze smartphones en maken we foto’s. We kunnen zelfs zitten op het persgedeelte, waar de kopieën met de namen van de spelers en technische staf van beide selecties nog op de tafels plakken.

Overal liggen lege plastic bekers van het bier dat de avond ervoor zo te zien rijkelijk heeft gevloeid. Enthousiast als kleine kinderen lopen we enkele nauwe betonnen gangen door om op een ander deel van de tribune uit te komen. In de business lounge – of wat daarvoor door moet gaan – is vandaag een rommelmarkt bezig, maar we gaan bij binnenkomst gelijk linksaf en lopen stiekem de trap op. De ruimte boven is aangenaam verwarmd en we maken snel gebruik van het toilet. Ook hier valt de gedateerde en erbarmelijke staat van het gebouw op. Vieze vloerbedekking met een jaren-zeventigdesign, stoffige kunstplanten en loshangende lampen vallen meteen op. De vloer plakt van het bier en zo te zien heeft de avond ervoor een band opgetreden voor de notabelen van de club, want de playlist met muzieknummers uit vervlogen tijden zit nog op de vloer van het verhoogde podium geplakt. Hier is duidelijk flink gefeest.

Vervolgens begeven we ons naar de oude staantribune. Na een korte wandeling over het terrein lopen we de door betonrot aangetaste tribune op. De lucht van schraal bier en urine komt ons tegemoet. Op de tribune dienen oude en ontelbare keren witgeschilderde planken als zitplaats. De hoeveelheid vertrapte plastic bekers op de stenen vloer is enorm. Het valt op dat de vandaag gesloten biertent nog geen tien meter verwijderd is van de het gedateerde en lekkende urinoir voor de heren. Laden en lossen dus. Op sommige punten kijken we dwars door de betonnen vloer meters naar beneden. Overal liggen stukken afgebrokkeld beton, gruis, modder en we moeten oppassen waar we lopen. Maar we weten wel één ding zeker: dit oude stadion ademt historie. Hier ervaart men voetbal uit een glorieus verleden en hier lééft het spel. Hier is de tijd stil blijven staan.De Groundhop: De BosuilDe Groundhop: De Bosuil
Druk nakletsend lopen we naar de uitgang en stappen lachend in de auto. De volgende stop is het stadionnetje van KSC Maccabi Antwerpen. In Staantribune #10 staat een uitgebreid artikel over deze joodse voetbalclub. We parkeren de auto op de parkeerplaats van de naast gelegen voetbalvereniging, lopen langs een honderden meters lange betonnen afscheidingswand, zoekend naar de kleine metalen blauwe deur die we in het voorbijrijden zagen. Twee in volledige gevechtsuitrusting geklede en zwaarbewapende militairen versperren ons de weg. We knopen een gesprek aan en leggen uit wat we willen. Na het tonen van onze identiteitskaart mogen we de poort in om snel een foto te maken, mits wij de heren niet in beeld nemen. Nadat we klaar zijn, zijn de stoere mannen zeer geïnteresseerd in onze liefde voor het voetbal en praten we nog even met ze na. Hoe bizar is het om aan deze zijde van de stad een zwaarbewaakt terrein te betreden, terwijl we eerder op de dag vrij spel hadden om te doen en te laten wat we maar wilden in een groot voetbalstadion. De Groundhop: Maccabi
Onder de indruk van het gebeuren pakken we de auto en gaan naar het centrum van Antwerpen om iets te eten. Hierna zetten we koers naar het Freethielstadion. Ons vaste bezoek aan de fanshop om een voetbalsouvenir te kopen gaat helaas niet door. De fanshop is, ondanks dat het bordje op de voordeur anders aangeeft, gesloten en gaat ook niet meer open.

Aan de zijde van de hoofdtribune staat een houten hamburger- en worstenkeet, die gevuld is met blauwe walm en de penetrante geur van frituurvet. We lopen richting een gesloten hek waar we een steward aanspreken met het verzoek om een foto van het veld te maken, wat geen probleem is. De uiterst vriendelijke man is aangenaam verrast met het bezoek van die twee ‘Ollanders’. Daarna begeven we ons naar onze plek op de tribune. De hoofdtribune oogt modern en nieuw, maar schijnt er al zo’n tien jaar te staan. De tribune, waar voorheen de harde kern stond, is gesloten en wordt afgebroken. Probleem is echter dat er asbest in zit en afbraak is net zo kostbaar als het bouwen van een nieuwe tribune, dus dat plan staat nog even geparkeerd.

We brengen een bezoek aan het supportershome Avia Cafe en raken aan de praat met een man achter de biertap. We vertellen wat we komen doen en hoe teleurgesteld we zijn dat we geen aandenken kunnen aanschaffen in de fanshop. De barman stopt onmiddellijk met bier tappen en laat zijn dorstige klanten wachten. Hij belt een collega, die na wat grappen en grollen binnen vijf minuten aan komt lopen met twee spiksplinternieuwe sjaals van de club. We raken in een amicaal gesprek en de man schijnt jaren door Nederland getoerd te hebben als pianist van Rob de Nijs en Lee Towers. Ook vertelt hij op vermakelijke wijze hoe een paar weken eerder een bus vol met NAC-supporters een wedstrijd bezocht en iedereen versteld deed staan met het in sneltreinvaart wegdrinken van een onvoorstelbare hoeveelheid bier.De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion
Onze voetbalavond kan al niet meer stuk, terwijl de wedstrijd nog moet beginnen. Het stadion loopt redelijk vol en beide supportersgroepen bejegenen elkaar met gezang en spreekkoren. Voor de wedstrijd is er een indrukwekkende minuut stilte ter nagedachtenis van de vader van de eerste keeper van Waasland-Beveren, die plotseling is overleden. De sfeer is prima en de wedstrijd is van een aangenaam niveau. Er valt een doelpunt voor de bezoekers uit Luik en verder zien we de nodige gele kaarten en zelfs een rode voor een speler van Waasland-Beveren. Voetbalicoon en koning van het schnabbelcircuit, Jean-Marie Pfaff, zit schuin achter ons op de tribune.De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion De Groundhop: Freethielstadion
Langzaam kruipt de kou in onze lijven en als de scheidsrechter fluit voor het einde van de wedstrijd zijn we opgelucht dat we ons nog even warm kunnen lopen. We nuttigen een keihard uitgedroogd broodje met een van het vet druipende worst bij de eerder genoemde hamburgerkeet. Het hok is in de tussentijd zo gevuld met blauwe rook, veroorzaakt door frituurvet, dat we de achterwand niet eens meer kunnen zien.

Moe, maar voldaan lopen we terug voor de stevige terugreis. Het was weer een fantastisch groundhopdag!

Mark Aretz
Staantribune-volger

Heb jij, net als Staantribune-volger Mark Aretz, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.