Heb jij, net als Staantribune-volger Gijs van der Poel, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Soms moet je een vreemde keuze maken en je kwetsbaar opstellen, om dan te kijken wat er gebeurt. Zo ging ik op een koude Boxing Day naar een voetbalstadion dat niet eens halfvol was om een League One-club te bekijken die symbool stond voor het moderne voetbal. Vervolgens schreef ik een verslag over mijn aversie tegen modernisering en regulering van het voetbal en hoe ik daardoor ook met mijn eigen Ajax de binding verlies. Tot mijn eigen stomme verbazing besloot Staantribune om het verslag te plaatsen. De reacties waren overweldigend positief.


Behalve wat Feyenoordkennissen, die bleven doorzagen over de afwezigheid van een sfeervak in De Kuip, werd ik vooral overladen met positieve reacties en herkenbare reacties over hoe League One eigenlijk veel leuker is dan de Premier League, waar vooral toeristen zitten, waarvan je allang blij bent als ze weten welk shirtje de thuisploeg is. Er kwam echter nogal wat kritiek op de club die ik had gekozen en dat kan ik wel begrijpen. MK Dons staat immers symbool voor commercialisering, regulering en het moderne voetbal en ik was nou juist op zoek naar die andere kant. Mij werd dan ook dringend geadviseerd om eens bij de Dons in Kingston langs te gaan. En ik ben ook de kwaadste niet.

Zo vond ik mezelf op een prachtige lentedag in een boemeltreintje die mij vanaf Haddenham and Thame Parkway naar het zuiden van Londen moest brengen. Aangezien ik de dag ervoor prachtige Engelse bruiloft bijwoonde die werd gedomineerd door grote hoeveelheden drank en het klassieke Barn Dancing, was ik vooral bezig om in leven te blijven. Het prachtige Engelse landschap hielp, maar de grilligheid van het Britse openbaar vervoerssysteem gaf me zoals gebruikelijk koppijn.

Mijn maatjes hadden de avond ervoor met redelijk succes West-Londen van zijn drankvoorraad geprobeerd te ontdoen en waren daardoor niet opgewassen tegen de chaos van het Engelse OV. Uiteindelijk zat ik in de trein naar Norbiton en toen de eerste AFC Wimbledon- en Southend United-shirtjes instapten, wist ik dat ik goed zat. Bij aankomst kwam een bonte stoet van vaders met zonen, lawaaiige uitsupporters, toeristen en andere paradijsvogels de trein uit en ging de stoet in de middagzon door de buitenwijk naar het stadion. Mijn kater verdween als sneeuw voor de zon: zo hoort voetbal te zijn!

De Groundhop: AFC Wimbledon

Het verhaal van AFC Wimbledon is bij velen bekend. Terwijl de eigenaren de club verhuisden naar Milton Keynes, besloot een groep trouwe fans uit woede voor de verhuizing, maar vooral uit liefde voor de club een nieuwe club op te richten. En misschien is het juist die liefde die AFC Wimbledon zo mooi maakt. Bij veel Nederlandse supporters krijg ik het idee heb dat de haat tegen de KNVB, Ajax, scheidsrechters, buscombiregelingen, overbetaalde vedettes en Danny Blind vaak groter is dan de liefde voor de eigen club en eigen fans. We zien liever Cristiano Ronaldo huilen dan Arjen Robben het winnende doelpunt maken en het is belangrijker dat Ajax geen kampioen wordt, dan dat je zelf een mooi resultaat boekt. Bij AFC Wimbledon had ik ook gedacht dat de haat richting MK Dons belangrijker was dan de liefde voor de AFC, maar ik werd gelukkig al snel in het ongelijk gesteld.

De Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC Wimbledon De Groundhop: AFC Wimbledon

Kingsmeadow Stadium is ook al zoals het hoort. Het publiek staat gezellig in de zon een biertje te drinken en uit- en thuissupporters staan door elkaar, wat de sfeer ten goede komt. Het is geen groot stadion, maar heeft een fantastische entourage met alleen al een geweldige ticketbox. Wat direct opvalt is dat er, behalve veel fans, ook heel veel toeristen op de wedstrijd af waren gekomen. AFC Wimbledon is immers een boegbeeld geworden tegen de commercialisering van het voetbal en dat trekt blijkbaar zoveel mensen aan dat zij daar, ironisch genoeg, commercieel de vruchten weer van plukken. Blijkbaar willen veel voetballiefhebbers naar een non-commerciële wedstrijd waar vervolgens meer dan gemiddeld veel toeristen op af komen. Ik schaamde me dus een beetje als toerist, maar na een koude pint was die schaamte overwonnen.

We gaan het stadion binnen en het is even zoeken naar onze plekken. Mijn geluk is groot toen bleek dat ik in al mijn wijsheid kaartjes voor een staantribune had gekocht. We staan lekker in het zonnetje en proberen ons een beetje te settelen, terwijl de spelers het veld opkomen. We zijn getuige van een subtopper in de League One tussen AFC Wimbledon in het blauw, dat op dat moment niet onverdienstelijk twaalfde staat tegen het iets hoger gekwalificeerde Southend United, dat voor de gelegenheid in een zuurstokroze tenue is aangetreden.

De Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC Wimbledon

Na een minuut stilte, vanwege de aanslagen in Londen eerder die week, begint de wedstrijd en binnen een minuut ben ik groot fan van de dame vlak naast ons die goedbedoelde adviezen als: “Don’t Think, Just Kick!” en “Aim for their Achilles!” richting de spelers schreeuwt. Het spel gaat lekker op en neer en kansen zijn over en weer. In een spaarzaam moment dat de bal langer dan vijf seconden op het gras is, soleert de beste en meest controversiële man op het veld, Nile Ranger, door de verdediging van Wimbledon om de 0-1 binnen de schieten.

Zijn uitbundige viering heeft tot gevolg dat zijn al even uitbundige strafblad nog eens verbaal tegen het licht wordt gehouden waarbij “Rapist” en “You Should be in Jail” de meest gehoorde termen zijn. Als de scheidsrechter fluit voor de rust besluiten we om ons te laven aan wat vet voedsel om onze lichamen weer wat energie te geven. Met een ongekend goede hamburger in de ene en een ongekend smerig bakje friet in de andere hand gaan we de tweede helft in, waar Simon Cox al vroeg met een verwoestende uithaal voor de 0-2 zorgt. Wimbledon zet nog een paar keer goed aan, maar uit de tegenstoot snijdt Southend een paar keer als een mes door de zachte boter. Het publiek gelooft er niet meer in en gaat langzamerhand al huiswaarts om de files te vermijden.

Dat komt blijkbaar ook hier voor.De Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC WimbledonDe Groundhop: AFC Wimbledon

Na afloop besluiten ook wij om de files te vermijden door maar een extra biertje te bestellen en te genieten van de laatste stralen lentezon. We bespreken de wedstrijd en de fans na en bereiden ons voor op de rugbywedstrijd die voor zondag op het programma staat, alsmede de avond uit die voor de boeg ligt. Mijn oud-teamgenoot William heeft het sleeptouw voor die avond in de wijk Brixton gelegd. Brixton is een wijk die je niet zo heel erg lang geleden nog als no-go area zou aanwijzen. Maar goed, soms moet je een vreemde keuze maken, je kwetsbaar opstellen en kijken wat er gebeurt. En ook deze keer bleek dat een succes. Niet alleen was de wedstrijd fantastisch, Brixton bleek een van de meest levendige en leuke wijken die ik in tijden heb gezien.

Heb jij, net als Staantribune-volger Gijs van der Poel, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.