Heb jij net als Staantribune-volger Roberto Cancian een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Wanneer je bij het stadionnetje, dat plaats biedt aan 2.500 toeschouwers, aan komt rijden is het eerste wat opvalt de openstaande poort. In de ochtend, in de middag of in de avond, het maakt niet uit. Tegen middernacht gaat het slot er pas op. Verder is iedereen welkom. De plaatselijke trots, A.P.S. staat voor Athlitikos Podosfairikos Sillogos, speelt haar wedstrijden vanaf 1961 in het stadion. In 1969 is de club officieel opgericht uit twee al bestaande clubs waarvan de oudste zijn oorsprong had in 1961.

Veel spelers van A.P.S. Zakynthos dromen van een carrière op het vasteland, zo ook Redon Elezi. Hij was een half jaar oud toen hij met zijn ouders vanuit Albanië naar het Griekse eiland Zakynthos kwam. Redon Elezi heeft zijn draai al lang gevonden op het schildpaddeneiland maar zijn droom jaagt hij nog steeds na. “Wij zijn als immigranten hierheen gekomen vanuit de plaats Elbasan. Een plaats met ruim 140.000 inwoners in Albanië”, zegt de inmiddels 20-jarige Redon. Als baby ging hij al twee keer per jaar terug naar zijn familie in Albanië, nu doet hij dat nog steeds. Redon Elezi, die in deze zomerperiode lange dagen werkt in een in dit voorjaar geopend hotel, ging naar de technische school. “Ik wilde als architect aan de slag maar kwam er al snel achter dat het moeilijk is om in die bedrijfstak een baan te vinden. Liefst 37% van de studenten kon geen baan vinden die passend was na hun opleiding. De crisis heeft daar ook niet aan meegeholpen.”

Nadat hij de laatste drie jaar in een cocktailbar werkte in Zakynthos Stad, startte hij deze zomer bij Hotel Cavo Vezal in Agios Sostis. Volgende maand start ook weer het voetbalseizoen en verdedigt Redon weer de kleuren van A.P.S. Zakynthos. “Toen ik tien jaar was, ben ik begonnen met voetballen en dat ging best goed. Vanaf 14 jaar ben je in Griekenland al senior, dat is anders dan in de meeste Europese landen waar je tot 18 of 19 jaar nog junior bent. Dat betekent dat je op jonge leeftijd al tegen grote jongens moet spelen. Nu ben ik niet de kleinste maar het maakt je wel harder en sneller volwassen in het voetbal.”

Redon Elezi kreeg zelfs de kans om in Italië te voetballen. “De kans was er om in Rimini aan de slag te gaan maar dan moest ik eerst een paar maanden zelf bekostigen, dat was te duur. Dat is ook zo wanneer je naar een grote club als Panathinaikos of Olympiakos op het vaste land wilt. Dan moet je op vroege leeftijd al gescout zijn of daar al spelen. Zo niet, dan moet je geld meebrengen, zeker wanneer je wat ouder bent.” De eerste focus is nu op het plaatselijke A.P.S. Zakynthos. Hier heb ik in de opleidingsploeg gespeeld en speel nu in het eerste team. Als kind was ik al een fanatieke supporter, nu speel ik als defensieve middenvelder zelf in de ploeg.

Natuurlijk heb ik de droom om ooit voor Panathinaikos uit te komen, dus wie weet. Voorlopig speelt Redon op het derde niveau maar weet hij dat er meer mogelijk is. “Als kleine jongen wilde ik hier al spelen, de meest legendarische wedstrijd was tegen Panahaiki waar 4.000 mensen bij aanwezig waren en het helemaal uitverkocht was. Dat zijn de mooie wedstrijden.”

Voordat het voetbalseizoen begint, zal Redon eerst nog lange dagen werken in het hotel. “Van april tot en met oktober werk ik hier van 13.00 uur tot 23.30 en dat zeven dagen in de week. Wij moeten ons geld verdienen in het hoogseizoen en straks weer een beetje op het voetbalveld waar ik nog een contract voor een jaar heb.”

Heb jij net als Staantribune-volger Roberto Cancian een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.