Wat is de overeenkomst tussen Maarten Stekelenburg en Ralph van Dooren? Ze speelden samen bij het Nederlands Elftal onder 19 jaar. Wat is het verschil tussen deze jongens? Stekelenburg speelde een WK-finale met Oranje, stond onder de lat bij AS Roma en speelt tegenwoordig in de Premier League bij Southampton. En Van Dooren? Ralph is de enige Nederlander die ooit op de ijskoude Faeröer eilanden voetbalde. Op z’n 28ste moest hij stoppen met voetballen, omdat hij 6,5 meter van een balkon naar beneden viel. Tegenwoordig verdient hij zijn brood als vrachtwagenchauffeur.

Het is 2003. Van Dooren zit aan tafel bij Barend & Van Dorp om te praten over de financiële problemen bij zijn club MVV. Op z’n tiende wandelde het Limburgse jochie binnen bij de Maastrichtenaren (op de foto linksonder). De middenvelder doorliep alle hoogste jeugdelftallen en werd gezien als een groot talent. Hij speelde in Oranje -19 met Stekelenburg, Theo Janssen en John Heitinga. Aan tafel vertelt hij dat de spelers door de financiële malaise bij MVV al vier maanden geen salaris hebben gehad en dat ze de BMW van de club moesten inleveren. Frits Barend sluit af met de woorden: “Ralph van Dooren, onthoud die naam.”


IMG_8702

Toch is het een naam die weinig mensen zich zullen herinneren. In zijn jonge jaren bij MVV werd Van Dooren al geteisterd door blessures. Steeds weer die knie. In vijf jaar tijd moest hij vier keer onder het mes. Zonder afscheid verdween hij via de achterdeur van De Geusselt. Dankzij zijn WW-uitkering kon hij op amateurbasis voetballen bij Eindhoven. Was het niet de knie, dan waren het wel zijn liezen die tegenwerkten. Van Dooren verdiende geen contract en zijn carrière leek voorbij. Tot hij een telefoontje kreeg. “Of ik wilde komen voetballen op de Faeröer eilanden?”, blikt Van Dooren terug. “Ik had m’n koffer al gevuld met korte broeken. Een lekker warm eiland, dacht ik. Ach, ik had toch niks te verliezen.” Ter vergelijking: Stekelenburg speelde in 2006 al vijf jaar bij Ajax en was tweede doelman op het WK in Duitsland.

‘Ik had m’n koffer al gevuld met korte broeken’

Tyfusweer
Maar het werden geen witte stranden en cocktails voor Van Dooren. De Faeröer liggen in de driehoek van Schotland, IJsland en Noorwegen. “Och, het was daar echt tyfusweer. Alleen maar regen, wind en kou”, lacht hij. Er wonen nog niet eens 50.000 mensen op het eiland. Het onbekende B68 Toftir werd de club van de Limburger. Niet eens in de hoofdstad, maar in een dorpje met twaalfhonderd inwoners. “Er was niks te beleven en als je een scheet liet, wist heel het dorp het.”

IMG_8653

Alleen in de avond werd er getraind, dus de rest van de dag moest Van Dooren zelf invullen. Om niet te verpieteren en zijn dagen te vullen achter de PlayStation, besloot Ralph te gaan werken. Een Senegalese ploeggenoot zag de muren van zijn appartement op zich afkomen, maar van Dooren ging aan de slag in de haven. Hij hielp schepen de haven inloodsen en hielp met de visserij. “Aan de ene kant was het vermaak, aan de andere kant kon ik van dat geld weer leuke dingen doen. Je gaat niet op de Faeröer eilanden voetballen om te cashen.”

Werken bij de krant in Denemarken
Het zijn geen omstandigheden waar een mens normaal gelukkig van wordt. Toch vermaakte Van Dooren zich prima op het schapenland. “Het is een vriendelijk, apart land”, vertelt hij. “De voordeur staat bij iedereen altijd wagenwijd open. Zolang je je schoenen maar uitdoet, mag iedereen binnenvallen.”

Voetbal is de populairste sport op de Faeröer. “Alleen woont er natuurlijk bijna niemand”, lacht hij. “Dus er zaten bij een topduel iets meer dan tweehonderd man op de tribune. Houten bankjes, zo moet je het voor je zien. Het deed me een beetje denken aan FC Wageningen. Alleen speelden we altijd op kunstgras, maar wat moet je anders met dat weer.”

“Er zaten bij een topduel iets meer dan tweehonderd man op de tribune”

Na een jaar degradeert Van Dooren met de club. Hij heeft inmiddels een meisje ontmoet op de Faeröer, ze studeert in Denemarken. Hij volgt haar naar het land van Lerby, Arnesen en Jon Dahl Tomasson. Aarden in Denemarken wil de Limburger maar niet lukken. Hij verdient wat bij in het magazijn van een krant. “Ik kwam in een hecht team terecht, dat van jongs af aan samenspeelde. Ik speelde op de plek van een geliefd ventje. Dat waardeerden ze allemaal niet zo. Ik reed met de aanvoerder naar de training en dan zeiden we een uur lang niks tegen elkaar.”

6,5 meter
Ondertussen promoveerde B68 weer naar het hoogste podium van de Faeröer. Ralph keerde terug naar zijn oude club. Maar na een wedstrijd of zes brak hij een botje in z’n enkel. De club weigerde zijn salaris nog langer te betalen. “Toen heb ik m’n koffer gepakt en ben ik teruggegaan naar Nederland.” Zijn vriendin uit de Faeröer bleek niet zijn eeuwige liefde te zijn. Hij keerde terug zoals hij twee jaar eerder was vertrokken: alleen. Ralph besloot in 2008 het voetbal weer op te pakken bij hoofdklasser EVV uit het Limburgse Echt.

Onverwachts kreeg hij een kind met zijn nieuwe Nederlandse vriendin. Op een avond klapperde het zonnescherm voor de kamer van z’n eenjarige dochtertje. Van Dooren besloot het probleem aan de rand van het balkon zelf op te lossen. Hij probeerde het scherm weer omhoog te krijgen, maar plots vloog de knoop eruit, waardoor hij 6,5 meter naar beneden viel. Als door een wereldwonder overleefde hij de val. Met een gebroken wervel kwam hij er nog goed vanaf, maar voetballen zat er niet meer in. “Als ik tegenwoordig tien minuten de afwas doe, dan heb ik al last van m’n rug. Maar goed, ik ben blij dat ik überhaupt nog kan lopen. Ik had een dwarslaesie kunnen hebben, of gewoon dood kunnen zijn.” In datzelfde jaar speelde Stekelenburg de WK-finale, die Oranje verloor van Spanje.

‘Ik ben blij dat ik überhaupt nog kan lopen’

Van Dooren is inmiddels 34 en werkt als vrachtwagenchauffeur. De oud-speler van MVV woont met zijn vriendin en zijn zesjarige dochtertje in Maastricht. Stekelenburg, Heitinga en Theo Janssen bouwden alle drie een mooie voetbalcarrière op. “Aan de ene kant is het leuk om te zien dat die gasten het zo goed doen, maar het is ook erg pijnlijk”, legt hij uit. “Ik baal er weleens van dat ik vroeger niet besefte wat voor talent ik had. Je speelt niet voor niets in Oranje onder 19. Dus voor m’n gevoel had ik er meer uit kunnen halen. Dat ik in m’n eentje naar de Faeröer ben vertrokken, heeft me wel enorm gevormd als mens. En ach, ’t is zoals ’t is.”

IMG_8700