De laatste amateurderby waaraan we in deze reeks aandacht besteden, wordt morgen (zaterdag 20 april) gespeeld: Rohda Raalte – vv Heino. Een jonge derby, want de clubs uit Overijssel zitten sinds drie jaar bij elkaar in de eerste klasse en het duel is dan ook nog maar zes keer gespeeld. Een portret van de uitspelende club.

Het Sallandse dorp Heino heeft in het verleden verschillende voetbalclubs gekend. Nadat Prinses Juliana en Heinose Boys een kort bestaan hadden van respectievelijk zes en tien jaar, werd in 1938 de katholieke voetbalvereniging HEVO opgericht. Enige jaren later volgde het gereformeerde SC Heino. Door de verzuiling was in die tijd alles ‘dubbel’ in Heino. De katholieke slager was een no go voor protestanten, dus was er ook een gereformeerde slager, en dat gold ook voor de schoenmaker, de bakker, het café en de voetbalclub.

De twee clubs uit Heino vochten een hevige strijd uit, maar fuseerden in juli 1969, wat niet zonder slag of stoot ging. Beide clubs wilden niet toegeven, maar toen de financiën van HEVO iets beter bleken en SC Heino een iets sterkere selectie dan de concurrent leek te hebben, was de tijd rijp om te fuseren. Dat was het begin van het huidige vv Heino, dat tegenwoordig speelt op Sportpark De Kampen. De twee clubs deelden op dat moment het complex. Het eerste clubhuis is het huidige onderkomen van de tennisvereniging. De groen-witte clubkleuren werden overgenomen van HEVO en het geel en zwart van SC Heino verdween. Het was het begin van de verbroedering tussen de twee geloofsgroepen in het dorp.

Het geloof speelt tegenwoordig geen rol meer binnen vv Heino. Nu gaat vooral om de mouwen opstropen en lekker gaan. De club probeert uit te dragen dat het niet alleen om het voetbal gaat. Soms staan spelers uit het eerste elftal achter de bar of helpen zij op een andere manier bij activiteiten buiten het voetbal. De betrokkenheid is groot binnen vv Heino.

Dat blijkt ook uit alle energie die vrijwilligers steken in het maken van een jubileumboek over het vijftigjarig bestaan, waaraan zij inmiddels zes jaar werken. Ook heeft de club zijn eigen ‘VUT-ploeg’, een team vrijwilligers dat elke vrijdagmiddag zorgt dat het sportpark er tiptop uitziet voor het weekend (waarover zometeen meer).

Stoomwals
Tot 1996 eindigde het eerste elftal van VV Heino niet hoger dan de vierde klasse. De promotie in dat seizoen werd gevierd met een rondje op de stoomwals door de straten van Heino. In de jaren daarna klom de club met horten en stoten naar de eerste klasse. Een lange rit, maar het gat tussen ‘David’ en ‘Goliath’ is inmiddels wat gedicht.

‘Goliath’ ligt vijf kilometer verderop: Rohda Raalte, de grote broer waaraan Heino zich probeert op te trekken. De clubs spelen sinds drie seizoenen bij elkaar in dezelfde klasse. Omdat Heino altijd op een lager niveau speelde, zochten sommige spelers hun heil bij Raalte. Andersom gingen spelers van Rohda die het eerste niet haalden naar de groen-witten. Een voorbeeld is Tom Vastenavond. De keeper groeide op bij Rohda, stond twaalf jaar onder de lat bij Heino, waarvoor hij meer dan driehonderd duels uitkwam, en keerde daarna terug naar zijn voormalige liefde uit Raalte. Martijn de Vogel, trainer van Heino, heeft een Rohda-verleden en Harry Paauw, een echte Heino’er, ging ooit voor het voorzitterschap bij de grote concurrent. 

‘Vijf Kilometer Verderop’
De mensen uit Heino kijken nog altijd met wat afgunst naar ‘Vijf Kilometer Verderop’. Onder aanvoering van Rick Keizer – wederom een oud-speler van Rohda die ook richting de driehonderd wedstrijden gaat – zijn de mannen uit Heino op zoek naar een eerste overwinning in de jonge derby. Bij deze wedstrijd staat alles op het spel, maar in het algemeen is vv Heino niet alleen gefocust op presteren. Een niveau lager spelen zou niet betekenen dat de club door een ondergrens zakt. Heino probeert met zaken als videoanalyse en andere middelen wel zo goed mogelijk te presteren, maar het betalen van selectiespelers gebeurt bijvoorbeeld niet. De leiding van de club vindt het belangrijk om dichtbij het karakter van de club te blijven en niet te professionaliseren. Hoewel dat lastig blijft, want vv Heino groeit hard, naar inmiddels bijna duizend leden. 

VUT-ploeg
Een van die trouwe leden is Anton Nijboer. We spreken hem op een vrijdagmiddag op Sportpark De Kampen en dat betekent dat de ‘VUT-ploeg’ druk bezig is met de voorbereidingen op het drukke voetbalweekend. Over de lengte van het veld staat Nijboer (82) het onkruid tussen de tegels van de staantribune los te pulken.

In de kantine wil Nijboer wel het een en ander over zijn liefde voor de club vertellen, maar niet zonder zijn boezemvriend Aleid Mulder (79), die ook elke dag op het sportpark is te vinden. “Hij vult mij wel aan als ik iets vergeet”, duidt Nijboer, die de hele geschiedenis van de vereniging heeft meegemaakt. 

Dat begon in 1969 bij de fusie tussen HEVO en SC Heino, toen Nijboer hoofdleider van de Heinose jeugd werd. In de jaren daarvoor was hij te vinden bij het katholieke HEVO. Nijboer speelde achttien jaar met veel plezier in het eerste, samen met zijn drie broers. “Mijn mooiste herinnering daaraan? Zo nu en dan een kampioenschapje”, vertelt hij nonchalant. 

Zijn kameraad Mulder kwam destijds uit voor SC Heino, de club voor de ‘andersdenkenden’. Tegenwoordig is hij verantwoordelijk voor de kantine bij de voetbalvereniging. Bij de fusie werd Nijboer gevraagd voor het voorzitterschap, maar dat liet hij aan zich voorbijgaan. “Later ben ik wel voorzitter geworden, voor twaalf jaar. Als we verliezen, ben ik chagrijnig, maar als voorzitter was ik dat nog meer. Hoe kun je zo gek zijn op een club, hè?”

Nijboer is nog steeds gek op zijn vereniging, dat blijkt wel uit het vrijwilligerswerk dat hij al jarenlang doet. Hij wiedt onkruid en onderhoudt de reclameborden op het sportpark. “Zo proberen we het aanzien van de club te verbeteren.”

Op het moment dat we het over de derby willen gaan hebben, komt de hele VUT-ploeg – een man of acht – binnenlopen voor een pauze met een kopje koffie en een koek. “Straks drinken we samen een pilsje”, zegt Nijboer. “De club is ook een echte ontmoetingsplaats. Ik heb altijd veel bewondering voor de mensen die hun tijd in de club steken. Mensen werken hier heel hard. Die saamhorigheid zorgt voor een mooie sfeer. Bij ons gaat het niet alleen om presteren.”

Aleid Mulder (79) en Anton Nijboer (82)

Sallandse derby
Morgen staat de Sallandse derby tegen Rohda Raalte op het programma. Volgens Nijboer is er een belangrijk verschil tussen de twee clubs. “Heino heeft een herkenbaar elftal. Het moeten jongens uit Heino zijn. Rohda wil vooral graag terugkeren naar de hoofdklasse.”

Winnen deed Heino tot dusverre nog niet in de derby, maar Nijboer prijst de sfeer rond het beladen duel. “Veel kabaal, een hoop jeugd met spandoeken en veel vuurwerk en toeters en bellen”, glimlacht hij. “Als mijn kinderen vragen om op de dag van de derby langs te komen, zeg ik dat ze een andere keer moeten komen. Ik moet hiernaartoe. Een voorspelling? Ik hoop op een overwinning, maar dat durf ik niet hardop te zeggen. Als ik reëel ben, zou een gelijkspel mooi zijn. Als zij winnen, doen ze dat met 1-2.”

Reünie
In juli organiseert de vijftigjarige club een reünie voor oud-Heino’ers. Daarnaast komt er een jubileumboek uit, dat ruim tweehonderd pagina’s telt (kijk op 
www.vvheino.nl voor meer informatie).