Dat de gastheren van Abchazië indruk willen maken, is geen verrassing. Op de agenda zaterdag staat dan ook een openingsceremonie, waarvan we eigenlijk denken dat dit een hoop praatjes zullen worden van een rits oude mannen, uiteraard geheel in Sovjet-stijl, wellicht afgewisseld met een paar lokale dansverenigingen.

De belangstelling lijkt tegen te vallen, maar dat ligt meer aan het feit dat we ons een uur vergist hebben en ook de organisatie een verkeerd tijdstip heeft doorgegeven. Twee uur later puilt het stadionnetje namelijk uit, waarbij het duidelijk is dat de toeschouwerscapaciteit ruim groter is dan het aantal beschikbare stoelen, en is het zoeken naar een plek. Langs het veld en in de dug-outs staan tientallen beveiligers, journalisten, maar ook mensen die zich belangrijk willen voelen en vooral bezig zijn met dat uit te stralen, in plaats van ook werkelijk iets nuttigs te doen.


Ondertussen zijn alle spelers ook in het stadion en gepland of niet, ze maken allen een ereronde, die met veel gejuich wordt ontvangen, ongeacht welk land er langskomt. Na een chaotisch, maar enthousiast begin start ook de officiële ceremonie, waarbij uiteraard de vlag van Abchazië wordt gehesen. Het land benadrukt dan wel dat sport en politiek twee aparte dingen zijn, ze weten dit toch prima te combineren. Dit soort propaganda zit er na de Sovjet-tijd nog altijd goed ingebakken.conifa_opening

Uiteraard volgt hierna een aantal nationale dansen, worden er diverse liederen ten gehore gebracht en wordt er een toneelstuk opgevoerd, maar langzaam verdwijnt het enthousiasme een beetje en dat komt vooral doordat er geen einde aan komt. Nadat een aantal jeugdspelers om onbegrijpelijke redenen het veld op wordt geroepen, is het de beurt aan een Idols-achtige groep. Die probeert ook een hele avond, of wat er nog over van is, vol te zingen. Uiteindelijk komt ook hier een einde aan en na de plichtmatige toespraken van o.a. de ConIFA-president is het toernooi eindelijk officieel geopend.

conifa_opening2conifa_opening3conifa_opening4