In een nagenoeg volle ArenA nam gisteravond een icoon van de Nederlandse voetbalsport afscheid van het publiek. Clarence Seedorf ontving, negen jaar na zijn laatste interland, zijn verdiende eerbetoon. Bondsvoorzitter Michael van Praag sloeg hem tot bondsridder van de KNVB en hij werd geëerd voor zijn indrukwekkende staat van dienst voor het vaderlandse voetbal. Het klinische Amsterdamse decor kende daarmee een zeldzaam tintje van feestvreugde. Mannen in oranje overalls gingen staan en gaven Seedorf een klaterend applaus en een staande ovatie.

Clarence Seedorf is de voetballer die in de recente jaren de grootste haat-liefdeverhouding met de Nederlandse media er op nahield. Hij was soms té eigenzinnig en verloor zich regelmatig in zijn onbegrensde verantwoordelijkheidsgevoel. Op 2 april 1997 miste hij in Bursa, tijdens een interland tegen Turkije, een veelbesproken penalty, nadat hij een jaar eerder tijdens het EK al de beslissende strafschop had gemist in de kwartfinale tegen Frankrijk. Seedorf bleef onverminderd in zichzelf geloven en speelde uiteindelijk 87 interlands. Als clubspeler boekte hij veel successen. Nationale titels en Europese bekers stapelden zich op tijdens zijn carrière.

soccerfanshop.nl

Met glinsterende ogen las Seedorf een speech voor waarin hij het volk bedankte voor de steun. Verder bedankte hij zijn ouders, zijn familie, zijn trainers en de KNVB voor de kansen die ze hem hadden geschonken. Fabio Capello, speciaal naar Amsterdam afgereisd voor de gelegenheid, hield het ditmaal wel droog. Gesterkt door zijn vertrouwenwekkende instelling sprak hij geloof uit in het Nederlandse voetbal. In zijn dankwoord geen spoor van rancune, louter opbeurende teksten voor de toekomst. Afsluitende woorden riepen het publiek op om geloof te houden in kwalificatie voor het WK in Rusland.

Achter Seedorf sierde een angstaanjagende leeuw een spandoek met als onderschrift ‘We gaan op jacht’. Seedorf was tijdens de wedstrijd getuige van een reusachtig contrast. Hij zag een spartelend Oranje tegen een gelouterd Italiaanse elftal. De grom van de leeuw is verstomd en vervlogen in de echo van het verleden. Nederland werd afgetroefd door de Italianen. Voorlopig is de grom gedevalueerd tot een uitgestoken klauw van Memphis.

Clarence Seedorf kwam tijdens zijn spelerscarrière meermaals een golf van collectieve hoon te boven. Hij spreekt vier talen en is een prijzenpakker. Seedorf maakt geen onderscheid tussen bobo’s en de straat. Hij is de Surinaamse verbinder die geen verschil ziet tussen zwart en wit.

Als geen ander weet Clarence Seedorf hoe geslepen verdedigende ploegen kunnen worden verslagen. Hij was een trainingsbeest die tot in de details de technische en tactische vaardigheden van het spel beheerste. Een trainer wiens carrière een nieuwe uitdaging nodig heeft. Clarence Seedorfs volharding in de honger naar succes is alom geprezen. Hij heeft het vallen en opstaan tot kunst verheven. Clarence Seedorf, kortom, zou niet misstaan in de nieuwe technische staf van het Nederlands Elftal.