Sinds vorige maand schrijft voetbalnomade André Krul een maandelijkse column voor Staantribune. Na onder meer een half jaar voor het Japanse Iwaki FC te hebben gespeeld, stapte de doelman begin 2018 weer in het vliegtuig, om aan de slag te gaan bij het Australische Preston Lions FC.

Vandaag staat de achtste competitieronde op het programma, tegenstander is Sydenham FC. Om verschillende redenen is dit een bijzondere wedstrijd. Ten eerste omdat Sydenham, net als Preston Lions, een Macedonische achtergrond heeft. Ten tweede omdat bij de rivaal Chris Davies in de spits staat, de spits die ons een week voor de seizoensouverture in de steek liet. Speciaal hiervoor is voormalig Australisch internationaal en ‘huurmoordenaar’ Saša Ognenovski ingeschakeld. Zijn enige doel: Davis elimineren. Zij het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.

In Australië zijn er veel clubs door migranten uit Zuid- en Oost-Europese landen opgericht, die na de Tweede Wereldoorlog hier hun heil zochten. Zo speelden we in ronde vier tegen North Sunshine Eagles, dat van oudsher een Albanese club is. Om de rivaliteit tussen de Balkanclubs – en voornamelijk ook Griekse clubs, ware het niet dat we dit seizoen niet tegen Griekse clubs spelen – te begrijpen heb ik me verdiept in de geschiedenis van Macedonië. Dit heeft me boeiende inzichten opgeleverd die variëren van de opkomst en ondergang van het koninkrijk Macedonië onder leiding van Alexander de Grote, tot aan de huidige problemen die het land kent met Griekenland, waarbij er ruzie wordt gemaakt over toetreding tot de EU en de daarbij door Griekenland geëiste naamsverandering. In een volgende column zal ik hier dieper op ingaan.

Big Man
Omdat de rivaliteit tussen de Macedonische clubs onderling niet zo groot is als die met de Albanese en Griekse clubs, zit het venijn hem deze wedstrijd vooral in de verwachte strijd op leven en dood tussen Davis – die bij Sydenham meer geld kon verdienen –  en Big Man, zoals Ognenovski steevast door coach Louie Acevski genoemd wordt. De twee hebben jaren geleden samen voor Preston Lions gespeeld toen de club nog actief was in de hoogste afdeling van de staat Victoria.

Dat coach Ognenovski deze bijnaam niet voor niets gegeven heeft, blijkt uit zijn imposante verschijning. De Big Man is 1,95 meter lang en gezegend met een borstkas als die van Hercules. Daarnaast slaat de bijnaam in figuurlijke zin op zijn evenzo imposante carrière. Na Preston Lions speelde Ognenovski voor onder meer de A-league clubs Adelaide United en Sydney FC , won hij met het Zuid-Koreaanse Seongnam Ilhwa Chunma de Aziatische Champions League en werd hij uitgeroepen tot Aziatisch speler van het jaar. In deze periode groeide  Ognenovski zelfs uit tot een heuse Socceroo en kwam hij tot tweeëntwintig interlands.

Je zal je misschien afvragen of Saša nu een contract getekend heeft en de rest van het seizoen bij ons blijft spelen. Dit is niet zo. In mijn vorige column heb ik verteld hoe bizar de regels hier in de State League zijn. Spelers kunnen op elk moment van club wisselen en kunnen in totaal in een competitie die niet langer dan vijfenhalve maand duurt drie (!) keer van club wisselen. Maar het kan nog gekker. Het is hier zelfs toegestaan dat een speler die geen club heeft op elk moment een wedstrijd met een willekeurige club kan meedoen. Van deze bizarre regel maken wij nu dus voor deze wedstrijd gebruik.

Zorro
Een voorbeeld van een speler die optimaal van de drie clubs regel gebruikt heeft gemaakt, is Angel Taravillo. Hij is in de voorbereiding van Preston naar Sydenham overgestapt en ik had verwacht hem vandaag op het veld te zien. Zeker nadat hij een aantal weken geleden tegen North Sunshine nog matchwinnaar was. Wat ik echter na de wedstrijd hoorde was dat hij, omdat hij vorige week niet in de basis zou staan, alweer naar een andere club vertrokken was.

Dat Taravillo, die overigens sprekend op Zorro lijkt, een aparte vogel is blijkt wel uit zijn laatste wedstrijd die hij voor Preston speelde. In de Maso Cup, een vriendschappelijk toernooi dat traditiegetrouw in de voorbereiding gespeeld wordt en waaraan alleen Macedonische clubs meedoen, moest Zorro na een ongelofelijk harde tackle op heuphoogte met een rode kaart het veld verlaten. We zouden hem nooit meer terug zien.

Het blijkt ook dat Taravillo enige overeenkomsten heeft met Ognekovski. In de week voorafgaand aan de wedstrijd trainde Saša een paar keer mee en in deze trainingen bleek dat van de woorden van Acevski niets gelogen was (“Hij kan totaal niet voetballen, het enige wat hij kan is keihard, maar fantastisch verdedigen”). Big Man maakte in ieder geval indruk met een paar ongekend harde en goede bloktackles. Hoe hard Ognenovski kan zijn, werd ook smalend verteld door onze materiaalmannen en teammanagers. De broers Andonovski, nu twintigers, rakelen met veel plezier een anekdote op over Saša in de periode dat hij voor Preston Lions speelde en zij als ballenjongens langs de zijlijn stonden. Voorafgaand aan een wedstrijd had Saša de spits van de tegenstander ‘beloofd’ dat hij niet lopend van het veld zou gaan. Nadat de spits toch het eindsignaal haalde, liep hij provocerend op Saša af en riep hem toe: “I’m still standing, Big Man. Deze provocatie werd door Ognekovski zonder na te denken beantwoord met een keiharde kopstoot. Uiteindelijk zou de spits inderdaad niet lopend van het veld afgaan.

Rode kaart
Dit alles wetende, belooft in ieder geval iets voor de wedstrijd van vandaag, maar wat we toen nog niet konden vermoeden, was dat het heel anders zou aflopen. Al vroeg in de wedstrijd blijkt dat Saša inderdaad niet kan voetballen. De ene na de andere verkeerde aanname volgt op over de zijlijn gespeelde crossballen. Tot overmaat van ramp scoort Chris Davies halverwege de eerste helft uitgerekend tegen ons zijn eerste doelpunt van dit seizoen, nadat hij zich wel heel eenvoudig ontdeed van onze Schotse rechtsback Ross Gilmour. In de 45e minuut reageert Big Man zijn frustraties op de scheidsrechter af. Na een eerste fuck off krijgt hij zijn eerste gele kaart, waarop een tweede fuck off  en een tweede gele kaart volgt.

Direct na rust scoort Davies zijn tweede treffer en spelen we een verloren wedstrijd. De aansluitingstreffer van de Japanner Kenta Murakami komt te laat en zo verliezen we met 2-1. In de kleedkamer direct na de wedstrijd is Acevski in zijn nabespreking niets dan positief. Hij looft onze inzet en vechtlust, maar even later wil hij toch nog kwijt dat er voor hem één negatief punt was: “Waarom heeft niemand Chris Davies uit de wedstrijd geschopt?”

Door dit verlies raken we verder achter op koploper Geelong, dat nu tien punten meer heeft, met nog veertien wedstrijden te gaan. We geloven nog altijd in een kampioenschap, maar het wordt nu uiteraard wel erg moeilijk. Hoe het met Saša Ognenovski is afgelopen? Ook die hebben we na de 45e minuut nooit meer gezien.

André Krul