Paolo Rossi is vandaag zestig jaar geworden. Ondanks zijn inmiddels grijze haardos ziet hij er nog steeds jongensachtig uit. Maar als er iemand is die van zijn uiterlijke schijn gebruik heeft gemaakt, dan is het Pablito wel. Tijdens het WK van 1978 vormde hij als jongeling optisch bijna een tweeling met zijn ploeggenoot Marco Tardelli. Beiden 1 meter 78, het bruine haar op dezelfde manier geknipt en geen grammetje vet op de botten. Met als enig verschil dat Tardelli angst inboezemde en Rossi vooral frêle oogde.

Het Italiaanse elftal werd vierde en de jonge belofte Rossi scoorde maar liefst driemaal tijdens het WK. Op de beslissende momenten liet hij zien genadeloos te kunnen toeslaan. Onder zijn gelaatstrekken bleek een voetbaltechnische sluipmoordenaar schuil te gaan, wat veel goeds beloofde voor het EK dat twee jaar later zou worden georganiseerd in zijn thuisland.

soccerfanshop.nl

rossi-perugia
Het zou anders lopen. Rossi, op dat moment speler van Perugia, werd in 1980 gearresteerd in het kader van een gokschandaal (Totonero), hoewel hij altijd iedere betrokkenheid heeft ontkend. Zijn engelengezicht ten spijt, de tuchtcommissie kende geen genade: drie jaar schorsing, waardoor hij het EK en het WK van 1982 kon vergeten. Zijn beste jaren zou hij vanaf dat moment op de tribune moeten slijten. Totdat bondscoach Bearzot hemel en aarde bewoog om de strafmaat terug te brengen, zodat zijn voorkeursaanvaller op tijd speelgerechtigd was om toch aan de WK te kunnen deelnemen.

Dat was aanvankelijk geen doorslaand succes. In de eerste vier wedstrijden van dat toernooi straalde Rossi in alles uit dat hij onvoldoende wedstrijdritme in de benen had. Ballen sprongen van zijn voet, open kansen bleven onbenut. Een hele sportnatie schreeuwde om zijn vervanging. Bearzot hield evenwel onverminderd vertrouwen in hem.

En toen was daar de dag van zijn wederopstanding: 5 juli in een snikheet Estadio Sarria in Barcelona. Tegen de sterkst mogelijke tegenstander van dat moment, het Brazilië van onder anderen Sócrates, Roberto Falcão en Zico, scoorde uitgerekend de verguisde Rossi drie treffers. Underdog Italië ging verder in het toernooi en werd uiteindelijk zelfs wereldkampioen.
rossicoppa-500x741
Het was Rossi ten voeten uit. Hij mocht dan bij zijn clubs geen gemiddeldes kunnen overleggen die pasten bij een absolute topspits – als iemand op het juiste moment kon pieken, was hij het wel. In 1982 volgde de kroning tot Europees voetballer van het jaar en dat is roem gebleken waarop hij zijn leven lang kan blijven teren. Er verschenen meerdere boeken over de mooiste week van zijn carrière. ‘Il mio mitico mondiale’ (‘Mijn mythische WK’) en ‘Ho fatto piangere il Brasile’ (‘Ik heb Brazilië laten huilen’) zeggen genoeg.

Bovendien is ter ere van zijn zestigste verjaardag een heuse expositie opgezet met de titel ‘Pablito Great Italian Emotions’, die de wereld over zal gaan. En geef hem eens ongelijk. Tussen 5 juli en 11 juli scoorde hij maar liefst zes doelpunten achter elkaar voor de Azzurri, waarmee hij topscorer werd van het toernooi.

paolo_rossi_nu
Zijn naam en zijn doelpunten staan gebeiteld in het culturele erfgoed van het Italiaanse voetbal. Nog altijd wordt hij in Italië door mensen op straat bedankt. Toch heeft hij ook de keerzijde van zijn gouden moment aan den lijve ondervonden. Toen Rossi in 1989 in Brazilië deelnam aan een toernooitje, besefte hij pas echt wat hij met zijn hattrick had veroorzaakt in het land van De Goddelijke Kanaries. Op het moment dat een taxichauffeur hem herkende, werd hij resoluut op straat gezet. Het is een geringe prijs voor eeuwige roem in eigen land.