Diego Armando Maradona viert vandaag zijn 56e verjaardag. Geen kroonjaar, maar in het veelbesproken leven van ‘Pluisje’ is – nadat hij al een paar keer op het randje van leven en dood zweefde – ieder extra jaar er een. Vorige maand was ik met vrienden voor het eerst in Napels. Het gezegde ‘Eerst Napels zien en dan sterven’ mag sommige mensen afschrikken, wij hadden een mooi to-dolijstje samengesteld: Pompeii, de wereldberoemde pizza en natuurlijk stadion San Paolo. Voor de wedstrijd Napoli – Chievo Verona waren nog ruimschoots kaarten beschikbaar. Het betrof geen risicowedstrijd, maar toch werd ons aangeraden om vooral niet tussen de ultras van de club te gaan staan. Uit zelfbescherming. Ondanks uitdrukkelijk verzoek aan de jongen aan het kaartloket om ons in een rustig vak te plaatsen, bleek de Curva B Superiore, zoals op het ticket stond vermeld, wel degelijk de standplaats van de meest fanatieke supporters. En dat hebben we geweten.kaarten-napoliVeel en hard gezang, geschreeuw eigenlijk. Vooral agressieve teksten eindigend op “Pezzo di merda!” Met autoriteit geregisseerd door twee aanjagers, was het voor ons passanten sfeer proeven van het zuiverste water. En voelden we op momenten de grond echt onder onze voeten trillen. De vier vreemdelingen uit Nederland werden ongemoeid gelaten. De twee aanjagers van de Curva bleven de hele wedstrijd met hun ruggen naar het veld toe staan en zagen dat het goed was. Zelfs de twee keren dat er door de thuisploeg werd gescoord, keken ze niet om maar bleven hun priemende blikken elkaar zoeken om een nieuwe uitroep te coördineren. En dus ademde Stadio San Paolo – ondanks de vele lege plekken op de tribunes – echte voetbalsfeer. Vooral door het vak met de blinde clubliefde. Het waren vijftien fantastische minuten. Toen de grond gevoelsmatig wat al te heet onder onze voeten werd, besloten we om iets verderop een rustiger plekje te zoeken. Nadat we een zitplaats hadden gevonden, trof ik een jonge vrouw die helemaal opging in het spel, maar die bij spelonderbrekingen toch de moeite nam om mijn vragen aan haar te beantwoorden. Gekleed in een authentiek shirt van Lorenzo Insigne, inclusief handtekening en een tekst die aan haar persoonlijk was gericht, spatte de passie er bij haar af. Ze gaf aan apetrots te zijn op het shirt en peinsde er niet over om het thuis in te lijsten. “Dat zouden mensen in Noord-Italië misschien doen, maar wij willen leven en niet bewaren.” Ongevraagd verplaatste de focus van het gesprek zich naar het gehate Juventus.
dsc07796De kaartjes waren eigenlijk te duur voor een ontmoeting met een kleine club als Chievo, vond ze, maar als Juventus op bezoek kwam, was alles anders. Heel anders. Dan werden zelfs nog hogere toegangsprijzen betaald door de fans die een groot deel van hun inkomen moesten verdelen over de verschillende wedstrijden van hun club. Juve merda”, vervolgde ze hoofdschuddend. Er waren sjaals met die tekst te koop buiten het stadion. Na het vallen van de doelpunten kwam Maradona tweemaal prominent in beeld. Uit het niets verschenen enorme vlaggen met zijn beeltenis erop op de verschillende tribunes. Volgens mijn keuvelende buurvrouw was het een volslagen gekkenhuis toen Diego Maradona hier heer en meester was. Uit en thuis volle stadions en de Napolitaanse versie van hysterie. Overtreffender kon de trap niet zijn. De beste voetballer van de wereld resideerde toen in San Paolo. Het is in de huidige tijd niet voor te stellen, vond ze. Ronaldo of Messi in het lichtblauw van Napoli. Het kon alleen nog maar in een parallel universum. Zelf was ze nog niet geboren in die goeie ouwe tijd.dsc07801Bijna dertig jaar na het eerste landskampioenschap van Napoli waarde de geest van Diego nog steeds door het Napolitaanse stadion. “É un dio per sempre”, besloot mijn buurvrouw. En om me heen kijkend moest ik haar gelijk geven. Alleen goden blijven voor altijd in het hart.