Het Italiaanse elftal staat aan de vooravond van de zware play-offs tegen Zweden om alsnog een ticket voor het WK in Rusland veilig te stellen. Onder bondscoach Giampiero Ventura zijn de Azzurri absoluut geen zekerheidje meer aan de top en ze zullen dan ook tot de bodem moeten gaan om zich alsnog te kwalificeren. De laatste keer dat een dergelijke barrage nodig was, is vandaag twintig jaar geleden. Toen debuteerde een jonge keeper die inmiddels tot de beste keepers aller tijden wordt gerekend: Juventus-doelman Gianluigi Buffon.

De tegenstander was destijds Rusland en de bestemming Frankrijk. Voor de poorten van de hel en in een heuse sneeuwstorm hielden de Italianen destijds in Moskou stand (1-1 in de heenwedstrijd), niet in de laatste plaats door uitstekende reddingen van een negentienjarig ijskonijn. Hij moest de oranje gekleurde bal alleen uit het net halen nadat zijn ploeggenoot Fabio Cannavaro deze onfortuinlijk over de lijn had gegleden. Kenners voorspelden hem meteen al een grote carrière. Misschien, wie weet, zou hij zelfs zo groot kunnen worden als nationaal monument Dino Zoff. 


In de jaren tussen zijn debuut op 29 oktober 1997 en nu heeft Buffon in het Italiaanse shirt zo’n beetje alles meegemaakt: van de gewonnen wereldtitel in 2006 (samen met onder meer diezelfde Cannavaro) tot een kansloos verloren EK-finale in 2012. Tussendoor stopte Gigi penalty’s en overkwamen hem paperi, blunders, zoals vorig jaar nog tegen Spanje toen hij finaal over een bal heen trapte waardoor Vitolo op simpele wijze de 0-1 kon intikken. Het kan de beste overkomen.

Met zijn uitstraling werd hij een icoon die over de hele wereld wordt gerespecteerd.  Superman heeft de voetbalwereld enorm zien veranderen, maar is zelf onder alle omstandigheden gelijk gebleven. Een doelman met binnen de lijnen de onbetwiste reputatie van klasbak en loyale collega. Nooit te beroerd om iemand een hart onder de riem te steken. Altijd vol respect voor tegenstanders. En last but not least: een absolute winnaar. Dat hij buiten het veld in zijn jonge jaren iets heeft geroepen dat als fascistisch kon worden bestempeld en hij bovendien kon worden betrapt op dubieus gokgedrag, heeft zijn sportieve reputatie nauwelijks kunnen schaden.

In 2009, toen al een van de beste goalies van zijn generatie, had ik het genoegen hem heel even van dichtbij te zien. Na de WK-kwalificatiewedstrijd in Dublin tegen Ierland, maakte hij na afloop tijd om met iedereen die dat wenste op de foto te gaan. Met zijn imposante lengte en dito zware stem, verbleekte de rest van het team dat zich zojuist had gekwalificeerd voor het WK in Zuid-Afrika. En dat wil wat zeggen met namen van mede-wereldkampioenen als Pirlo, Chiellini, De Rossi en Grosso in zijn nabijheid. 

Nu staat hij op de drempel van weer een wereldkampioenschap, zijn zesde als het WK van 1998 wordt meegeteld. Buffon was toen als derde keeper aanwezig in Frankrijk. Hij zou daarmee de enige speler worden met een dergelijk aantal deelnames op zijn naam. In Italië is men er niet gerust op, maar als het aan Buffon ligt, neemt hij pas volgende zomer afscheid als nationale doelman. Liefst als veertigjarige met de wereldbeker in hand. Net zoals Zoff dat deed in 1982, hoewel dat met deze selectie verre van realistisch is. Het zij hem gegund om, zoals Arjen Robben, niet roemloos afscheid te hoeven nemen na een uitschakeling, maar op z’n minst nog drie wedstrijden te mogen uitkomen voor zijn land. Dan zou de cirkel werkelijk rond zijn met de eerste en de laatste interland in Rusland. Het zou overigens voor de gehele voetbalwereld een enorme aderlating zijn wanneer niet nog een laatste maal kon worden genoten van zijn warmbloedige inbreng bij het Italiaanse volkslied op het hoogste platform. De passie waarmee Buffon, zij het niet altijd toonvast, het Fratelli d’Italia meebrult, is op zichzelf al een reden om de Italianen een wild card te geven wanneer ze het niet zouden redden tegen de Zweden. 

Nu hij in de nadagen van zijn carrière is aanbeland, wordt hier en daar ook al een beetje de balans opgemaakt. Bij het FIFA-gala werd hij als 39-jarige verkozen tot doelman van het jaar. Misschien een verkapte oeuvreprijs, maar dat neemt niet weg dat de veteraan Buffon anno 2017 nog steeds, en schijnbaar moeiteloos, meedraait in het topvoetbal. Toch besloot hij afgelopen week om na dit seizoen te stoppen met keepen. Zodat we hem voor altijd in topvorm voor ogen kunnen blijven houden.