Als je een biografie leest van Huub Stevens, weet je van te voren wat je ongeveer gaat krijgen. Net zoals hij als trainer was, neemt de Limburger in het boek geen blad voor de mond. Zo lijkt het tenminste, want alleen Stevens zelf weet dat natuurlijk echt. Samen met de gerenommeerde journalist Bert Nederlof dook de inmiddels gestopte trainer in zijn verleden. Het is overigens al het tweede boek over Stevens, want in 2008 schreef Theo Vaessen er al eentje (Ongezouten). Nu hij echt gestopt is als coach, vond Stevens het tijd voor een volledige biografie.

De jongere lezers kennen Stevens waarschijnlijk alleen als trainer van Schalke ’04, PSV en een handvol andere Duitse clubs, maar Stevens had ook een prima loopbaan als voetballer. Hij werd driemaal kampioen met PSV, won de UEFA Cup met de Eindhovenaren en trok achttien keer het shirt van het Nederlands Elftal aan. Stevens was een speler die wist waar zijn kwaliteiten lagen en die vaak de confrontatie opzocht. “We botsten wel eens, maar dat zat er nou eenmaal in bij mij”, is een veelzeggend citaat van de spijkerharde verdediger. Als er echt geïntimideerd moest worden, werden ook de vrouwen of moeders van de tegenstanders erbij gehaald. “Dat deden we vroeger gewoon.”


De verhalen over zijn voetbalcarrière sneeuwen wat onder door de verhalen over zijn loopbaan als trainer. Meer dan de helft van Nooit opgeven gaat over die periode. De eerste club die Stevens meteen succesvol trainde was Roda JC, waarmee hij zelfs een keer tweede werd in de eredivisie. Dat viel op in Duitsland, en Schalke ’04 had al snel interesse. In Gelsenkirchen had Stevens wisselende resultaten. Zo zat hij eens met een kogelvrij vest op de bank, omdat hij bedreigingen had gekregen na tegenvallende resultaten. Maar ook won hij de UEFA Cup met Schalke. Een interessante passage in het boek gaat over de vier minuten dat Schalke virtueel kampioen van Duitsland was, totdat Bayern München alsnog roet in het eten gooide. De emoties liepen die dag hoog op. Schalke lijkt toch wel de club te zijn die het meest in hart van Stevens is gaan zitten.

Stevens was verder niet erg honkvast en had na Schalke talrijke andere clubs onder zijn hoede. Vaak werd hij gebeld als de boel weer wakker geschud moest worden, iets wat Stevens in de vingers leek te hebben en waardoor hij het bij menig club sportief weer op de rails heeft gekregen. ‘Nooit opgeven’ is zijn credo en dat blijkt te werken.

De biografie laat verder Stevens’ persoonlijke kant zien. Het familieleven, waarin het hem niet altijd meezit, komt aan bod en (iets te) vaak is terug te lezen dat Stevens nog steeds goed contact heeft met mensen uit het voetbal. Nooit opgeven is een goede aanvulling op de biografieëncollectie, die maar blijft groeien.

Nooit opgeven
Bert Nederlof

Uitgeverij Edicola
ISBN 9789492500014