Voetbal en muziek horen bij elkaar zoals Suske bij Wiske hoort, Waldorf bij Statler en Bassie bij Adriaan. Er is veel kruisbestuiving over en weer tussen de voetbal- en muziekwereld. Veel artiesten hebben voetbal in hun songteksten verwerkt. Denk maar aan Rod Stewart, The Undertones en natuurlijk Half Man Half Biscuit. Omgekeerd zingen veel voetbalfans popliedjes of varianten daarop op de tribunes. Denk maar aan het kitscherige “Delilah” bij Stoke City of “Love is in the Air” bij Dundee United. Liedjes die je totaal niet verwacht in een voetbalstadion. De bekendste is misschien nog wel “Blue Moon”. Dat romantische nummer is vaak te horen bij Manchester City.

Het lied “Blue Moon” is een echte evergreen. Het werd al in 1934 geschreven door het Amerikaanse duo Richard Rodgers en Lorenz Hart. Het lied is door iedere grote artiest uit het verleden wel eens uitgebracht. In totaal hebben meer dan zestig artiesten het op plaat of single gezet. Grootheden als Elvis Presley, Frank Sinatra, Dean Martin, Bob Dylan, Billie Holiday en Rod Stewart zongen het nummer. Ook de groep The Marcels deed dat en die hebben er een eigen twist aan gegeven, waardoor hun uitvoering de bekendste is van allemaal. Wie die hoort, heeft meteen zin om te gaan dansen.

Een Blue Moon is in het Engels een term voor de tweede volle maan in één maand. Zoiets komt niet vaak voor. Hooguit eens in de twee à drie jaar. Wil je die zien, dan moet je geluk hebben dat het niet bewolkt is. “Once in a Blue Moon” is een Engels gezegde voor iets dat zelden voorkomt. Daarnaast staan de maan en zeker de kleur blauw voor melancholie. Als je schilderijen, tekeningen of foto’s ziet van een blauwe maan, dan kun je er bijna zeker van zijn dat er daar geen groot feest wordt gevierd. Die gegevens namen de schrijvers van het lied mee. Het begin van het nummer is dan ook vrij treurig en gaat over het verlangen naar betere tijden. Het heeft uiteindelijk een heel goede afloop, want de hoop van de zanger komt uit.

Allemaal leuk een aardig, maar hoe komt “Blue Moon” dan in Engelse voetbalstadions terecht? Het begon allemaal in Crewe, een lelijk plaatsje onder de rook van Manchester. Daar heb je een profclub: Crewe Alexandra. Best knap voor een relatief klein stadje. Nog knapper is dat ze daar al sinds 1921 profvoetbal spelen. Toch begon het eind jaren zeventig, begin jaren tachtig somber uit te zien voor de club. In vijf jaar tijd moesten ze vier keer meedoen aan de herverkiezing om profvoetbal te mogen blijven spelen. Crewe eindigde namelijk continue bij de onderste vier club in de laagste profdivisie en dan moest je destijds dat lot ondergaan.

Het ging ontzettend heel slecht en zowat alle uitwedstrijden waren een martelgang voor de fans. Er zijn geen smoezen te verzinnen voor een 6-1 nederlaag bij Hereford. Ook het lelijke blauwe uitshirt droeg bij aan de ellende van de club. Spontaan begon de fans daarom bij uitwedstrijden “Blue Moon” te zingen. Omdat het lied gaat over hoop. Het paste op dat moment uitstekend bij The Alex. Uiteindelijk kwam de hoop uit, want in 1983 werd Dario Gradi aangesteld als manager en sindsdien heeft de club nooit meer onderaan in League Two gespeeld. Het zingen van “Blue Moon” was daardoor niet meer nodig en stierf na een paar jaar uit.

Nadat de fans van Crewe het niet meer zongen, verdween het ook een tijdje uit de Engelse stadions. Pas in 1989 was het weer te horen. Manchester City speelde in augustus op Anfield. Het was de openingswedstrijd van het seizoen. Uiteraard won Liverpool makkelijk met 3-1 en zou die club aan het eind van het seizoen kampioen worden. Voor City zat er niet anders op dan weer een jaar angstig naar beneden te kijken. De club was in de zeven voorafgaande jaren al twee keer gedegradeerd uit de hoogste divisie en ook dit jaar leek handhaving weer het belangrijkste doel voor de eens zo grote club.

Na afloop van de wedstrijd werden de City-fans nog even vastgehouden op Anfield. Tegenwoordig kun je in Engeland makkelijk door elkaar lopen, maar destijds vierde het hooliganisme nog hoogtij. Clubkleuren dragen is klappen vragen, was destijds het devies. Het was dus nog even wachten voor de City-fans. Om de tijd te doden, begonnen een paar supporters ineens “Blue Moon” te zingen. Heel toepasselijk, want ook voor Man City leken de goede tijden ver weg. Het sloeg aan, want meerdere mensen zongen het mee. De volgende wedstrijd werd het opnieuw gezongen. De wedstrijd daarop weer en weer. Nu 23 jaar later wordt het nog steeds gezongen en is het niet meer weg te denken uit het repertoire van de fans van Man City.

Blue moon

You saw me standing alone

Without a dream in my heart

Without a love of my own.

 

Blue moon

You knew just what I was there for

You heard me saying a prayer for

Someone I really could care for.

 

And then there suddenly appeared before me

The only one my arms will hold

I heard somebody whisper please adore me

And when I looked, the moon had turned to gold.

 

Blue moon

Now I’m no longer alone

Without a dream in my heart

Without a love of my own.