Londen, Valentijnsdag 2005. Dennis Bergkamp was toen al een legende bij Arsenal. Hij was het die het provocerende spreekkoor ‘Highbury Library’ van de uitsupporters had doen verstommen. Tegen de schoonheid van zijn voetbalklasse was geen negativiteit gewassen. Zelfs supporters van Manchester United en Liverpool konden niet anders dan het in stilte beamen. Maar ook voor legendes blijft de tijd niet stilstaan. Hoewel Bergkamp zich nog steeds bij momenten een geweldenaar betoonde, stond zijn naam niet altijd meer als eerste op het wedstrijdformulier.

Met dat laatste in gedachten, reisde ik af naar Londen om Bergkamp eenmaal in mijn leven op Engelse bodem te zien spelen. Althans, dat hoopte ik. Het einde naderde niet alleen voor de spelerscarrière van The Non-Flying Dutchman, ook het roemruchte Highbury liep op de laatste benen. Het stadion stond al een beetje in de schaduw van het ultramoderne bouwwerk dat vijfhonderd meter verderop uit de grond werd gestampt. Uitstel was geen optie meer. Tegenstander was stadsgenoot Crystal Palace.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De aanloop naar de wedstrijd was als een hoofdstuk uit het boek Fever Pitch, zo lopend tussen die typisch Engelse arbeidershuisjes, de kraampjes aan huis en vooral het aangezicht van het stadion, met het prachtige kanon in het clubembleem. Waar de spelers in de kleedkamer konden horen wat de supporters buiten uitkraamden. Voor de wedstrijd stond ik samen met mijn kompaan in een ouderwetse kroeg in de buurt van Highbury aan een pint, luisterend naar de gesprekken van de supporters. Iedereen praatte erover: speelt Hij, of speelt Hij niet? Nuchtere Dennis was inmiddels opgeklommen tot het echelon van de goden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Voordat we onze plekken onder het veel te lage afdak van de tribune in namen, kon ik het niet laten om even het heilige gras van Highbury aan te raken. Toen Zijn naam werd bevestigd op het scorebord, voelde ik me de koning te rijk. Zodanig, dat helemaal niet doordrong wie er verder allemaal op het veld zouden verschijnen. En dat waren zeker niet de minste namen: Lehmann, Vieira, Henry, Pires, Reyes. Maar al die grote spelers verbleekten als de Nederlandse nummer 10 weer eens een moment van verstilde schoonheid uit de lichtvoetige enkels toverde. Ik sloot mijn ogen en luisterde een moment naar het gezang van de supporters, het fluitje van de scheidsrechter en het geluid van natte voetbalschoenen tegen de bal. Want zo dichtbij bleek je te zijn als toeschouwer op Highbury. Alsof je ieder moment zelf mee kon gaan doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Na een half uur spelen kreeg mijn ervaring nog een extra dimensie: het was Bergkamp die de score opende en na mijn vreugde-explosie, voelde ik een rust over me heen komen. Ik had alles waarop ik had gehoopt ook gekregen, dus nu kon ik relaxed het verdere verloop van de wedstrijd volgen. Arsenal bleek duidelijk een maatje te groot voor Crystal Palace. De doelpunten die leidden tot een 5-1 overwinning waren stuk voor stuk mooi uitgespeeld. Het was jammer dat Bergkamp in de tweede helft een keer op de paal schoot. Ik voelde me als een kind dat zijn lievelingscadeau al meteen had mogen uitpakken. Alles wat erna kwam, boeide gewoon niet meer zo. Behalve een moment dan. In de 79ste minuut werd Bergkamp vervangen door een andere Nederlandse speler die nog veel van zich zou laten horen: Robin van Persie. De symboliek van deze wissel werd echter ondergesneeuwd door mijn teleurstelling over de elf minuten die mij werden ontnomen om naar de bewegingen van Dennis te kijken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Na afloop kwam de echte ontlading. Ik had het Arsenal van Bergkamp zien spelen en winnen op Highbury. Met allesbehalve een saaie bibliotheeksfeer op de tribunes. Deze wedstrijd zou overigens de geschiedenis ingaan als de eerste Premier League-wedstrijd waarbij een club (Arsenal) zowel op het veld als op de bank geen enkele Engelsman had staan en zitten. Een doorn in het oog van de Engelse voetbalpuristen, maar mij kon het niet schelen. Dennis had zijn onuitgesproken woord gehouden en daar kon ik nog jaren op teren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA