In Staantribune #7 zoekt Sander van Lubeck Barry van Galen op om met hem terug te blikken op De Alkmaarderhout. Van Galen heeft goede herinneringen aan het stadion en is nog altijd gelukkig dat zijn laatste wedstrijd tevens de laatste wedstrijd in De Hout was. Hieronder een klein deel uit het artikel.

Pisbakken
Het spelershome was fantastisch. Net een bruin café, daar hou ik wel van, van dat oude. Daarom vond ik de staantribune ook prachtig, met die hekken ervoor. En die oude tegels in de douche. Het stadion kon ook enorm treurig ogen. Het leek soms wel of alles in het stadion vochtig was. Zoals de paadjes bij het stadion en langs het trainingsveld. Op dat veld lag soms niet eens gras. Ik heb geregeld op pure modder getraind, dat kun je je nu niet meer voorstellen. Als de ballen een nacht in het ballenhok hadden gelegen, dan waren ze van steen. Zo koud. Alsof je tegen een klomp ijs trapte.


Je hoort nu veel mensen praten over die pisbakken. Maar die vond iedereen toen smerig. Eigenlijk te smerig om in te pissen. Maar ja, als het weg is dan mis je het pas. Dan wil je het eigenlijk nog één keer aanraken. Misschien zitten de spelers van nu over 30 of 40 jaar wel over het huidige stadion te praten. Ze zijn hier tenslotte ook kampioen geworden, hebben hier ook hun herinneringen. En misschien is het AFAS Stadion dan wel enorm verouderd.