Binnenkort gaat de nieuwe versie van de film Blade Runner in première. In de eerste versie uit 1982, geregisseerd door Sir Ridley Scott, is de befaamde openingsscène te danken aan de hoogovens van Middlesbrough. Joris van de Wier heeft het in zijn boek Van Middlesbrough naar Millwall niet alleen over voetbal, maar ook over de film.

Halverwege jaren negentig kwam ik in het bezit van een Aerofilms Football Grounds Guide, een boek met luchtfoto’s van Engelse stadions. Waar mijn leeftijdsgenoten zich droog fapten op Tatjana Simic in de Playboy, zat ik mijzelf op te geilen met de Aerofilms. Het was nog vóór de grote golf nieuwbouw, dus er stond nog veel moois. Een van de allermooiste grounds in het boek is Ayresome Park van Middlesbrough, destijds de mevrouw Simic onder de stadions. Het stadion was een onbereikbare liefde. Ik kom niet uit een voetbalgezin, dus het voorstel om op vakantie te gaan naar Middlesbrough, werd niet serieus genomen. In 1995 ging Ayresome Park plat, dus helaas heb ik het stadion nooit in het echt gezien. Tatjana Simic overigens ook niet.


De vervanger, het Riverside Stadium, is geen pareltje. Een stadion dat erg rechttoe-rechtaan is. Op Phoenix92, een Nederlandstalig forum over Engels voetbal, werd het gezien als het laagste van het laagste. Je mocht daar alleen komen als je de 92 deed, anders niet. Een ‘klinische vinck’. Het was ook verboden om Middlesbrough een leuke club te vinden vanwege dat stadion. Ja, wij vinckers zijn heel enge mensen. Gelukkig ben ik een grote rebel en ondertussen al vijf keer in het Riverside Stadium geweest. Op zich is het geen bijzonder stadion, maar ik vind de omgeving geweldig. Het ligt in de dokken van Middlesbrough en is omringd door oude industrie. Met een beetje geluk ligt er een oude boot naast het stadion weg te roesten.

Het beste moment om Middlesbrough te vincken, is met een avondwedstrijd. Als je dan richting het stadion loopt, zie je achter het stadion een soort inferno. Vlammen worden de lucht in geblazen en het zwerk heeft een groen-paarsige kleur. Dat is allemaal te danken aan de chemische industrie die volop aanwezig is in Middlesbrough en waar de inwoners van de stad hun bijnaam aan te danken hebben: de Smoggies.

’Middlesbrough always seemed to be rather gloomy and raining, and I’d just think God, this is beautiful’ – Sir Ridley Scott

Ik vind dat fascinerend om te zien en ben niet de enige. Sir Ridley Scott is opgegroeid aan de Teesside en onder meer de regisseur van Blade Runner. De befaamde openingsscène uit die film is te danken aan de hoogovens van Middlesbrough. Scott liep op een regenachtige avond langs het industriegebied en genoot. Hij vond het schitterend en zei later over die avond: “You can find beauty in everything, and so I think I found the beauty in that darkness.”

Ik snap precies wat hij bedoelt. Van een landschap met zware industrie kan ik ook echt genieten. De eerste keer dat ik langs Middlesbrough kwam, was het mistig en hing er een rare gelige gloed over de stad. Tussen die mistwolken stonden koeltorens rook de lucht in te brullen. Het is geen stad waar ik zou willen wonen, maar het heeft iets imposants. Je voelt je nogal klein daar. Als ik in of langs Middlesbrough kom, kijk ik altijd even naar die grote industrieterreinen. Het is een van mijn favoriete Engelse steden. Een stad die alles te danken heeft aan zware industrie en waar nog veel sporen van het verleden zijn te vinden. Een stad die het heel zwaar heeft sinds de jaren tachtig en zichzelf opnieuw probeert uit te vinden. Een stad waar de voetbalclub de enige trots is die mensen nog hebben. J.B. Priestley noemde Middlesbrough in zijn beroemde boek English Journey “a dismal town even with the beer and football”, maar dat ben ik niet met hem eens. Ik kom er juist graag. 

Meer over Middlesbrough lees je in het boek Van Middlesbrough naar Millwall van Joris van de Wier, nu in een speciaal Engeland-pakket met Staantribune #12 (Engeland Special). Verkrijgbaar in de Staantribune Webshop, mét leuk presentje.