De hele maand maart staat bij Staantribune in het teken van Italiaans voetbal. Iedere dag schrijft een calcioliefhebber een ode aan zijn favoriete speler. Vandaag: Michiel de Hoog (De Correspondent) en Nikos Verheul (Catenaccio)

Een fan van West Ham United, de club waarvoor Alessandro Diamanti in 2010-2011 speelde, heeft op de website PlanetFootball onze liefde voor Diamanti al eens perfect verwoord, en dus vertalen wij zijn analyse bij dezen losjes.

Stel jezelf voor op een voetbalveld in de Premier League. Je wint een duel, nog net op eigen helft, tien meter van de zijlijn.

Wat doe je vervolgens?

a) je houdt de bal vast, en wacht tot je medespelers aansluiten

b) je speelt de bal naar je ploeggenoot, en loopt zelf door op de linkerflank

c) je drijft de bal op, benut de vrije ruimte voor je, en ontlast aldoende je verdediging

Als je ook maar iets weet van Alessandro Diamanti, dan weet je dat hij – uiteraard – koos voor de eigenlijk niet-bestaande optie d.

d) je schiet van eigen helft op doel.

En je mist – uiteraard.

Want wie ook maar iets weet van Alessandro Diamanti, oud-speler van onder meer Empoli en Palermo, weet dat de term ‘zuinig op de bal’ niet in zijn vocabulaire voorkomt.

In de beleving van Alessandro was er op het veld nog nooit een situatie waarin een doelpoging geen legitieme optie was. Optie d – optie Diamanti, zo men wil – was altijd een mogelijkheid, en dikwijls een realiteit. En is dat nog steeds – Diamanti, inmiddels 34 jaar oud, speelt tegenwoordig voor Perugia.

De complete ontplooiing van zijn onvermogen goede keuzes te maken kwam in het seizoen 2012-2013. Het was Peak Diamanti – het jaar nadat hij om een of andere reden in de Italiaanse EK-selectie zat.

Als speler van Bologna schoot Diamanti 107 keer op doel, wat resulteerde in 5 doelpunten. Een zielige score die je doet afvragen waar Bologna was geëindigd als het een spelmaker mét geestelijke vermogens – of de neiging de bal soms af te spelen – had gehad.

Peak-peak Diamanti was de wedstrijd tegen Genoa, 19 mei 2013. Men zegt wel eens dat statistieken nooit het hele verhaal over een speler kunnen vertellen. Maar in dit geval heeft men het mis.

Voor voetbalmasochisten was het een middag van pure verwennerij. Veertien keer schoot Diamanti op het doel van Genoa. Het andere getal, 0.61, zijn de Expected Goals die horen bij die schoten. Expected Goals geeft de kans aan dat een schot eindigt in een doelpunt.

Alle veertien schoten van Diamanti tegen Genoa bij elkaar opgeteld kwamen neer op een kans van 61 procent op een doelpunt. Gemiddeld had elk schot van Diamanti dus nog geen vier procent kans om erin te gaan. Oftewel, je moet meer dan 25 keer schieten om ongeveer één goal bij elkaar te sprokkelen.

Natuurlijk: je mist honderd procent van de schoten die je niet lost. Maar het gemiddelde van de schoten die Diamanti wél lost zit daar niet ver vanaf.

Om te constateren dat er die middag een waanzinnige op het veld stond, is het dus niet per se noodzakelijk om die wedstrijd te zien. Leuk is het wel.

Dit meesterwerk van gebrekkige impulsonderdrukking staat helaas niet op YouTube. Gelukkig hebben we de screenshots nog. Enkele dieptepunten:

19de minuut: hoogst optimistische poging.

35ste minuut: schieten van 39 meter afstand, wat denk je dan? Dénk je dan überhaupt?

40ste minuut: vermoedelijk scoorde nog nooit iemand uit een positie zoals de onderstaande.

43ste minuut: masterclass ‘hoe verneuk je een veelbelovende countermogelijkheid’?

52ste minuut – het klapstuk: Diamanti verovert in de middencirkel de bal, nog op eigen helft. Een pracht van een countermogelijkheid, zou je zeggen, net als een kleine tien minuten eerder. Maar net als in de toen kiest Diamanti – uiteraard – voor optie d.

Het is zo’n moment dat elke speler zich onder het gras zou willen verbergen uit schaamte.

Zo niet Alino Diamanti.

In gesprek met de Duitse website Spox had hij dat het seizoen ervoor al uitgelegd. De journalist complimenteerde hem – grootmoedig en vrijgevig – met zijn talent voor bijzondere goals. Hoe zat dat?

“Tsja”, zei Alessandro, “ik heb nu eenmaal niet het geluk dat anderen wel hebben, om intikkertjes te maken. Mij bevalt het om moeilijke acties te proberen. Ik hou van de kick, en ik heb geen angst om af te gaan.”

No shit, Alessandro.

Sommige voetballers maken zulke slechte beslissingen dat wedstrijden van hen kijken hetzelfde is als de lachwekkende kandidaten in de eerste ronde van Idols zijn. Je vraagt je continu af hoe deze persoon ooit heeft kunnen denken dat het een goed idee was om dit te doen. Bij Diamanti heb je deze ervaring als kijker vaker dan bij wie dan ook.

Langzaam maar zeker zullen voetballers als Diamanti verdwijnen. Dat dit de kwaliteit van het voetbal ten goede zal komen, moge duidelijk zijn. Toch zullen we met weemoed terugdenken aan die simpele tijd waarin er in het voetbaluniversum een plekje was weggelegd voor spelers als Alessandro Diamanti.

Goed was het niet, maar wat hebben we gelachen.

Michiel de Hoog & Nikos Verheul