Vandaag in 1966 werd Estadio Vicente Calderón geopend. De afgelopen jaren had EasyJet het druk met het vervoeren van stadionautisten naar Madrid. Nadat Atlético Madrid definitief bekendmaakte dat de club zou verhuizen, wilde iedere liefhebber nog een keertje Vicente Calderón zien. Uiteraard bracht ook Staantribune een laatste groet aan dit legendarische stadion, dat in 2018 wordt gesloopt.

Voor de hoofdingang van het Estadio Vicente Calderón loopt een groep van vijf oudere mannen met instrumenten. Ze zien eruit zoals je verwacht van Spanjaarden boven de zestig. Wat dikkig en een bruine, leerachtige huid van de zon. Het is nog twee uur tot de wedstrijd van Atlético begint, maar zij brengen alvast de sfeer erin met verschillende liederen. Als het clublied wordt ingezet, gaan supporters om de band staan en zingen keihard het refrein: “Atleti, Atleti, Atlético de Madrid, Atleti, Atleti, Atlético de Madrid.” Twee jongens van de harde kern zingen niet mee, maar houden hun sjaals omhoog waarop met grote letters ANTIMADRIDISTA is geschreven terwijl ze boos om zich heen kijken.


De tientallen supporters die hier staan, zijn geen toeristen. Woord voor woord zingen zij het clublied mee. Het volgende couplet wordt ingezet: “Yo me voy al Manzanares, al Estadio Vicente Calderón”, wat zoveel betekent als “Ik ga naar de Manzanares, naar het Vicente Calderón stadion.” Het is een zin die binnenkort verleden tijd is. Atlético gaat het stadion naast de rivier Manzanares verlaten. Het is passend dat het lied wordt gezongen aan de Paseo de los Melancolicos, de Boulevard van de Melancholisten. Dat is de straat waar het stadion aan ligt. Die melancholie zal komend seizoen alleen maar erger worden wanneer Atlético Madrid in het Wanda Metropolitano speelt, zo’n zestien kilometer ten oosten van de Paseo de los Melancolicos.

Het is een verhuizing waar geen supporter op zit te wachten. Zo ook Óscar Jiménez niet. Hij is een van de mannen die fanatiek heeft meegezongen met het clublied en maakt een wegwerpgebaar als het nieuwe stadion ter sprake komt: “Het is verschrikkelijk, die verhuizing. Het bestuur maakt een kapitale blunder door dit te doen, eentje die ze nooit meer kunnen terugdraaien. Ik ben opgegroeid in deze buurt en woon nog altijd maar twee metrostations verderop. Straks zit ik meer dan een uur in de metro voordat ik er ben. Atlético is voor mij het rood-wit gestreepte shirt met blauwe broek, Luis Aragonés en het Vicente Calderón. En nadat we Luis al zijn kwijtgeraakt, zal nu ook het Calderón verdwijnen. Ik ben zo bang dat onze ziel gaat verdwijnen in dat nieuwe stadion. Er liggen zoveel herinneringen hier en die gaan door de verhuizing verloren. Ik heb ons hier in het Vicente Calderón prijzen zien pakken, maar ook zien spelen in de Segunda División. Toen zat het ook vol, want voor ons Atlético-supporters gaat het niet alleen om er te zijn in goede tijden. Je moet ook in de slechte tijden achter je club staan.”

De snelweg bij het Vicente Calderón, de M-30, is er altijd blijven liggen. Gelukkig maar, want de losstaande hoofdtribune zorgde ervoor dat het stadion geen saai ovaaltje was en gaf het karakter. Daar zorgden de stoeltjes ook voor. De onderste ring was blauw en de tweede ring rood-wit, net zoals het tenue. Daardoor was meteen duidelijk dat dit het thuis van Atlético was. Maar niet alleen het stadion zelf was een pareltje. Dat is de omgeving ook. Niet aan de voorkant trouwens. De Paseo de los Melancolicos is, ondanks de mooie naam, een erg lelijke straat. Een drukke weg met onaantrekkelijke huizen. Een gribuszooi, maar de andere kant van het stadion mag er wel wezen. De ligging van het Vicente Calderón naast de Manzanares is prachtig. De beste manier om naar het stadion te lopen is door via het Parque de San Isidro, dat aan de andere kant van de rivier ligt, de Puente de Toledo over te steken. Vanaf die brug heb je een fantastisch uitzicht op het park, de rivier en het stadion. Een van de mooiste uitzichten in het voetbal. Het zou een beschermd aangezicht moeten worden. Dat gaan de fans van Atleti missen als ze straks door een kale vlakte naar het Wanda Metropolitano lopen.

Lees het hele artikel van redacteur Joris van de Wier in de nieuwe Staantribune. Verkrijgbaar in de webshop en bij meer dan duizend verkooppunten in Nederland en België! Of lees het artikel in zijn geheel via Blendle.

Bekijk hier een voorproefje van het nieuwe magazine in elf seconden:

Op de cover van Staantribune nummer 14 staat oud-Ajacied Jari Litmanen. Staantribune-redacteur Eric de Jager heeft een persoonlijk verhaal geschreven over zijn ontmoetingen met de zowel binnen als buiten het veld bijzondere Fin. 

Verder in Staantribune nummer 14:
– Bohemians – Shamrock Rovers, de laatste keer in Dalymount Park
– John Bosman over de Bom tegen Cyprus
– Napoli – FC Utrecht
– De vriendschapsband tussen Stranraer en FC Twente
– De Eeuwige Derby van Sofia
– Paul Gascoigne bij Lazio Roma
– Voetbal in Bolivia
– Johan Cruijff
– Een bijzonder shirt van NEC Nijmegen
– Voetbalcultuur van Kazachstan
– Reportage Royal Antwerp
– Afscheid van Estadio Vicente Calderón
– Reportage Vorskla Poltava (Oekraïne)
– Het Amerikaanse avontuur van ADO
– Voetbal = Kunst: Barry Pirovano
en nog veel meer!

Bestellen
Het magazine is verkrijgbaar bij meer dan duizend verkooppunten en in de Staantribune Webshop! Of word gewoon abonnee en ontvang het magazine voortaan automatisch.

Als lid geniet je van vele voordelen, zoals:

Zes keer per jaar het magazine zonder verzendkosten op de mat
• Een exemplaar van de Voetballegends Scheurkalender 2018 (ter waarde van €14,95, ook verkrijgbaar in  de webshop)
• Elke editie in pdf, makkelijk te lezen op tablet of smartphone
• Gratis toegang tot de voetbalevenementen die Staantribune organiseert
• Korting op ‘Glorious Hearts’-reizen
• Korting op producten in de webshop
• Automatische deelname aan prijsvragen waarbij we boeken, DVD’s, toegangskaarten etc. exclusief weggeven aan onze leden.