engelandDaar stond ik weer. Achter de goal op Griffin Park, het terminale stadionnetje van Brentford. De hoge heren van de Football League hadden wel eens een slechtere openingswedstrijden aangewezen. Het was augustus 2014 en het Championship begon, met als absoluut hoogtepunt de wedstrijd tussen het net gepromoveerde Brentford en buurman Charlton Athletic. Ik verbaasde me weer over de supporters met wie ik bij de wedstrijd was.

“Do you know Nijkerk? I come there often”, zei Tim tegen me. Tim handelde in kip. In Nijkerk zat een goede kippenhandelaar. Wat vond Tim Nederlandse kip toch lekker. Zo lekker mals. Misschien dat hij daarom ook supporter van Brentford was geworden, want bij niet veel clubs in Londen liepen de spelers erbij als een kip zonder… Juist, ja.


11146200_700827816692550_2057149192667641185_n

“Do you know Kruiningen? There’s a chips-factory over there. Been there a few times.” Tim vervolgde zijn verhaal en lichtte uitgebreid al zijn connecties met Nederland toe. Hij bleek ook nog wat vingers in de pap te hebben in de chipsbusiness. Dat aardappelproduct. Hij vertelde dat zijn collega’s een keer in het hoge noorden van Nederland stonden, terwijl ze bij de chipsfabriek in Kruiningen hadden afgesproken. Al bulderend lachte hij zijn bruinige, asymmetrische tanden bloot. “Groningen and Kruiningen! Why do you pronounce it the same?!”

De Engelse voetbalsupporter is een speciaal, nauwelijks te definiëren ras. De Londense wellicht nog minder. In Nederland kun je de supporters nog enigszins classificeren: de arbeidersklasse zit bij Feyenoord, de elite bij Ajax en de gloryhunters zitten, tja.. die zitten elk jaar ergens anders. Bij Londen vind je op de stands van alles en nog wat, ik heb ze zelf gezien. Oosterse import bij Chelsea, keppeltjes bij Tottenham Hotspur, vloekende uitkeringstrekkers bij Millwall, verfijnde ale proevers bij Leyton Orient en uit de as herrezen diehards bij AFC Wimbledon. En, oh ja, een lekker wijf bij Brentford, Caroline.

“I don’t even know this fucking guy, never seen him before and he’s already taking our place.” Ik kreeg een zet van de Brentford-supporter links van me, die niet blij was met mijn aanwezigheid. Hij was jaloers. Ik kwam dichter tegen Caroline te staan. Geen probleem voor mij. Charlton was zojuist op 0–1 gekomen en de supporters waren zichtbaar chagrijnig. “It’s good you didn’t cheer to loud when Charlton scored”, fluisterde Caroline met haar zwoele West-Londense accent in mijn oor. Ze had goed onthouden dat Charlton mijn club in Londen was. De hoop op wat meer earporn werd door Brentford om zeep geholpen, want Smith scoorde de 1–1, vlak voor onze neus. De stand achter de goal ontplofte en ik kreeg een venijnige beuk vanuit links. Wanker.

Na afloop van de wedstrijd liepen we The Griffin in, één van de vier pubs rondom Griffin Park. Met wat Bees evalueerden we hun rentree in het Championship na een afwezigheid van 21 jaar. We waren het erover eens: het zou een lastig jaar worden. Ik discussieerde met Rich. Ook weer een bijzonder type. Rich lijkt verdacht veel op een rebellerende separatist die met blote handen het gemeentehuis van Donetsk molesteert. In werkelijkheid is Rich een keurig nette IT’er. Een veertigjarige Brentfordsupporter met een eenpersoonskamertje bij zijn moeder in een arbeidershuisje. “London’s expensive Paul, besides: my mom knows how to cook a proper meal!”

Matchdays-100

Op maandag 6 april 2015 was ik er weer, nu voor de wedstrijd tegen Nottingham Forest. Een wedstrijd om lijfsbehoud voor de Bees? In de verste verte niet, want de club speelt mee om de plaatsen die recht geven op de play-offs. Voor de derde keer op rij dat ik er was, schoot Brentford de bal tegen de touwen in de laatste minuut. Brentford in de Premier League, met het gammele Griffin Park dat nog een heerlijke terrace achter de goal heeft. Wat zou dat een stunt zijn! “You’re our lucky guy, come more often”, zei Rich terwijl hij een Guiness voor me bestelde in The Griffin.

De Engelse supporter. Je kan er een portretboek van maken, zo fascinerend. Brentford is een club waar je een mooie sample voor een steekproef kan vinden. Van jong tot oud, van man tot vrouw, van dun tot dik, van lelijk tot superlelijk: you can find it at Brentford. En als je er toch bent, zoek dan ook even naar het enige hoogblonde lichtpuntje achter de goal bij de fanatieke aanhang van Brentford. Mocht de wedstrijd niets zijn, heb je altijd Caroline nog.

Tekst: Paul Baaijens
Foto’s: Tim Peperzak Fotografie