Voor mijn nieuwe boek D10S bezocht ik 75 Argentijnse wedstrijden. Een aantal passeren de revue in Voetbalstad Buenos Aires deel 1 en deel 2, maar een hoop ook niet. Zoals Rosario Central – San Lorenzo, waar de twee leiders van de barra brava na de wedstrijd werden doodgeschoten.

Er zijn drie steden in Argentinië die kunnen claimen de voetbalhoofdstad van het land te zijn. Buenos Aires behoeft geen uitleg, Avellaneda is door de Argentijnse senaat tot Capital Nacional del Fútbol uitgeroepen en dan is er nog Rosario. Die laatste staat bekend als de stad met de fanatiekste supporters.

Tijdens mijn eerste trip bezocht ik Newell’s Old Boys, de grootste club van de stad. Dat was erg indrukwekkend. Rosario Central zou de tweede keer worden bezocht, maar door een aanslag op de vicepresident van het land ging dat niet door. Gelukkig lukte het de derde keer eindelijk om Estadio Gigante de Arroyito te vincken. Driemaal is scheepsrecht.

Canalla

Central is al een oudje. Opgericht in 1889 door een groep Britse spoorwegmedewerkers van de Central Argentine Railway. Het werd in 1971 de eerste landskampioen uit het interior, de provincie. Extra mooi voor de supporters was dat in de halve finale aartsrivaal Newell’s Old Boys werd verslagen met 1-0. Dat doelpunt Aldo Poy wordt iedere 19 december herdacht.

Aan Newell’s Old Boys dankt de club ook haar bijnaam Canalla. Dat betekent geen kaneel, maar vrij vertaald iets van schurken. Dit omdat de club een keer niet kwam opdagen voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen Newell’s Old Boys waarbij de recette naar lepraslachtoffers zou gaan. De stadsgenoot wordt daarom La Lepra genoemd.

Speakerboxen

Overal in de stad zie je muurschilderingen van een speakerbox met een rood kruis erdoor. Dit omdat de supporters van Central een keer speakerboxen meenamen naar het stadion zodat het luider klonk. Sindsdien worden ze daarmee gedist. Iedere keer als supporters van Central een speakerbox overschilderen, verschijnt ergens anders in de stad een nieuwe.

Ondanks het feit dat de supporters wat hulp nodig hebben om geluid te maken, staan ze in Argentinië bekend als erg fanatiek. De meeste Argentijnen die ik heb gesproken, slaan de Clásico Rosarino hoger aan dan de Superclásico en de Avellaneda Derby. Helaas kan ik daar niet over oordelen, want ik heb ‘m nog nooit bezocht.

Paraná

Vandaag staat op papier ook een mooie wedstrijd op het programma: Central – San Lorenzo. Het belooft volle bak te worden, want een duel tegen een Grande spreekt nog altijd aan. Na een bezoek aan Central Córdoba, de derde club van het land, gaan we naar El Gigante de Arroyito.

Net zoals het stadion van Newell’s Old Boys, dat in een mooi park is gebouwd, ligt deze ground ook op een mooie locatie pal aan de Paraná. Deze rivier is ook de reden waarom Rosario de gevaarlijkste stad van Argentinië is, met om de dag een moord. Dat komt omdat hier de cocaïne aankomt vanuit de binnenlanden van Zuid-Amerika en iedere crimineel in Rosario wil daar een graantje van meepikken.

Barra bravas

Barra bravas zijn ook criminelen en de leiders van de hooligans zitten vaak tot in hun nek in de drugshandel, zo ook Andrés Bracamonte en Daniel Atardo, de nummers een en twee van Central. De twee zijn niet aanwezig tijdens de wedstrijd tegen San Lorenzo omdat ze een prijs op hun hoofd hebben staan. Op Bracamonte is al 29 keer een moordaanslag gepleegd.

Het zorgt voor een aparte sfeer in het stadion. Onze verwachtingen waren vooraf erg hoog qua gezangen, maar het valt flink tegen. Er wordt wel wat gezongen, maar veel minder dan in andere Argentijnse stadions. Iedereen lijkt zich wat ongemakkelijk te voelen, al weten we op dat moment nog niet dat het komt omdat de twee leiders buiten het stadion staan.

Topstadion

Ondanks de matige sfeer, valt er genoeg te genieten. Niet op het veld, want de wedstrijd is weer eens Argentijns slecht. Rosario Central verliest met 0-1 en ik wil mijn ogen met loog wassen. Maar het stadion maakt alles goed. Heerlijke tribunes en gigantische lichtmasten, veel meer is niet nodig om mij razendenthousiast te maken.

Daardoor loop ik tevreden het stadion uit. In de verte horen we allemaal sirenes, maar verder denken we daar niet over na. Later horen we dat Bracamonte en Atardo zijn doodgeschoten. Drie gemaskerde mannen profiteren van het uitvallen van de straatverlichting en executeren het tweetal van dichtbij. De strijd om de nieuwe topboy van de barra bravas van Central te worden, barst die avond al los. De een z’n dood…

Foto’s van Rosario Central en tig andere clubs vind je in D10S – Voetbal in het land van Maradona. Hier te bestellen!