Een maand lang iedere dag een voetbalwedstrijd kijken in het stadion, dat was het doel van Thomas Rensen in 2011. Hij pakte de trein en reisde Europa rond. In totaal zag hij zelfs 32 wedstrijden in 18 landen. Voor Staantribune blikt hij in deze speciale Groundhopmaand de hele maand iedere dag terug op een van de meest unieke voetbaltrips ooit.

Karlsruher SC – FC Augsburg 0-1

Het is maandag. De dag dat ik bij het Nederlandse consulaat een nieuw paspoort kan aanvragen. (Niets meegekregen van mijn verloren paspoort? Lees dan deel 1 (Milaan) en deel 2 (Monza) van dit drieluik.) Een stuk uit mijn boek 31Matches over de stress om vandaag nog Duitsland te bereiken, om de wedstrijd van KSC te zien.

En óf ze bij de Nederlandse ambassade verhuisd zijn! Op mijn hotelkamer bekijk ik het gepriegelde adres wat de politieagenten voor me hadden opgezocht en opgeschreven. Dat is een heel ander adres dan dat op de website van het consulaat staat. Als Sander Westerveld niets had gezegd, was ik zo naar het adres op het door de politie geschreven briefje gegaan. Extra voordeel, het consulaat zit nu een paar straten achter de Dom, dus redelijk centraal. Nooit eerder ben ik tijdens deze tour zo zenuwachtig geweest als vandaag. Veel te vroeg ben ik al wakker in mijn Italiaanse hotelkamer. Ik pak mijn spullen en ga naar het station van Monza, waar ik midden in de ochtendspits de trein naar de grote stad pak.

Ik loop de straat van het consulaat in. Halverwege de straat zie ik een grote Heineken-truck staan. Ik zit dus goed, concludeer ik, hier zit tegenwoordig het Nederlandse consulaat. Ik ben veel te vroeg, moet nog bijna een uur wachten. Ik heb geen idee hoe het werkt en alles moet binnen twee uur geregeld worden, dan vertrekt mijn trein naar het noorden. Een paar minuten voor openingstijd word ik eindelijk binnengelaten. Over mijn woorden struikelend, geef ik uitleg over de situatie waarin ik ben beland. Geen voetbalsupporter achter het glas van het loket, maar ze snapt mijn haast. “Geef me je pasfoto maar, maak ik een noodpaspoort voor je.” Eh ja, kan ik mijn pasfoto niet hier laten maken? “Nee, dat gaat niet. Bij het metrostation van de Dom staat een pasfoto-automaat.”

En dus moet ik weer tien minuten terug rennen naar de Dom, maak ik een vreselijke pasfoto (ik zie eruit als een misdadiger die voor het eerst opgepakt is) en ga ik weer terug naar het consulaat. Ik neem een verkeerde zijstraat waardoor ik bijna verdwaal, maar uiteindelijk kan ik de trap van het consulaat weer op sprinten. Hijgend open ik de deur. Alles is nog mogelijk. “Ons computersysteem ligt eruit.” Are you kidding me? Niet dus, ze krijgen geen contact met Nederland om mijn persoonsgegevens op te vragen. En dat hebben ze absoluut nodig, anders kan iedereen wel zeggen dat hij Thomas Rensen heet. Ze zijn ontzettend vriendelijk bij het consulaat, maar ik word toch wel erg zenuwachtig nu. Een fax (!) gaat naar mijn woonplaats, Rotterdam, om daar te vragen of ze de gegevens uit het systeem over mij terug willen faxen. Het blijft vijf minuten stil. Tien. Vijftien. Mijn horloge is al bijna kapot van het aantal blikken dat ik erop geworpen heb.

En dan opeens: “Het systeem werkt weer. We gaan nu je noodpaspoort maken.” Nog geen vier minuten later heb ik mijn roze papiertje in mijn handen, bedank ik de mensen en ren weg. Op naar de metro die me naar het station gaat brengen. Twintig minuten voordat mijn trein vertrekt, kom ik aan op het centraal station, maar de stress is dan nog niet voorbij. Ik ga namelijk met een trein waarin je verplicht een zitplaats gereserveerd moet hebben. Deze trip regel ik al mijn reserveringen via de Treinreiswinkel. Een prettig reisbureau, gespecialiseerd in treinreizen zoals de naam al zegt. Omdat de grote wedstrijden vast stonden voor vertrek, heb ik voordat ik op reis ging al een aantal reserveringen gemaakt. Voor de tweede helft van mijn reis heb ik ze net gemaild. De reserveringen zijn onderweg naar het huis van mijn vriendin, die ze zal meenemen als we elkaar zien rond de wedstrijd van Willem II.

Deze trein naar Basel echter heb ik nog niet gereserveerd en dat moet nu aan het loket gebeuren. Iedereen die ooit op een Italiaans station is geweest, weet wat dat betekent: achteraan een heel lange rij aansluiten. Ik besluit erin te staan, maar mijn trein hoe dan ook niet te missen. Als ik drie minuten voor vertrek nog niet geholpen ben, zal ik wegrennen en in mijn trein springen. Dan zie ik wel wat de gevolgen zijn, ik moet door, ik moet dit land verlaten! Gelukkig, zeven minuten voor vertrek van mijn trein ben ik aan de beurt, ik krijg mijn reservering, ren weg en één minuut voor vertrek val ik met een zucht op mijn stoel. De trein zet zich in beweging en niet veel later rijden we vol gas naar Zwitserland. Tijd voor mij even te slapen en het thuisfront te melden dat alles gelukt is. In Basel haal ik mijn tas uit de kluis en stap ik een volgende trein in, die precies op tijd in Karlsruhe aankomt. I’m back on track!

Eindelijk weer met de trein onderweg!

Meer lezen over mijn trip? Op Staantribune blik ik de hele maand ‘real time’ terug op mijn reis. Maar natuurlijk kan ik hier niet al mijn verhalen kwijt. Wil je alles lezen? Over de wedstrijd van KSC? Over het interview tussen mij en de stadionspeaker op het veld van Karlsruhe? Of over de bruinen? Dan kan je (alleen deze maand) mijn boek 31Matches digitaal aanschaffen. Vraag het aan door dit formulier in te vullen: https://forms.gle/ue6A6FEgG4NDRG259

Lees ook de blogs over de andere dagen tot nu toe:
Dag 1: Engeland U17 – Spain U17
Dag 2: Bangor City – Prestatyn Town
Dag 3: West Ham United – Manchester United
Dag 4: Hertha BSC & VfL Wolfsburg
Dag 5: Djurgardens – AIK Solna
Dag 6: BK Skjold – BGA
Dag 7: Dynamo Dresden – Rot-Weiss Erfurt
Dag 8: Vyle-Tharoul – Spa
Dag 9: Rheindorf Altach – Gratkorn
Dag 10: Dinamo Zagreb – Lokomotiv Zagreb
Dag 11: Proleter Novi Sad – Mladost Lucani
Dag 12: Sparta Praag – Slavia Praag
Dag 13: USV Eschen/Mauren – Balzers
Dag 14: Schalke 04 – Internazionale
Dag 15: PSV -Benfica
Dag 16: Metz – Clermont
Dag 17: AC Milan – Sampdoria
Dag 18: Monza – Spezia