De strijd tussen Hartlepool United en Newport County van komende zaterdag is erg spannend, net zoals die tussen Swansea City en Exeter City nagelbijtend was voor de supporters van beide clubs. Maar de ultieme ‘final day’ was zestien jaar eerder, in 1987. Het was het eerste seizoen dat profclubs konden degraderen. In de 98 jaar ervoor kon een club alleen worden weggestemd, wat zelden gebeurde.

De eerste degradatiestrijd in 1987 was de spannendste die er ooit is geweest. Een van de hoofdrollen was weggelegd voor Burnley, dat ook meteen dé grote kandidaat was om te degraderen. Voor de Clarets zou dat ook meteen einde verhaal betekenen. Er lag namelijk een contract klaar met een vastgoedjongen die Turf Moor zou overkopen en daar een supermarkt wilde bouwen. Burnley zou dan ophouden te bestaan.

soccerfanshop.nl

Programma 9 mei 1987

Burnley – Leyton Orient, Turf Moor
Swansea City – Lincoln City, Vetch Field
Torquay United – Crewe Alexandra, Plainmoor

De stand

7. Leyton Orient 45-69 (+4)
12. Swansea City 45-59 (-7)
16. Crewe Alexandra 45-52 (-2)
22. Lincoln City 45-48 (-18)
23. Torquay United 45-47 (-16)
24. Burnley 45-46 (-22)

Op papier zag het er somber uit voor Burnley. Weliswaar hadden de Clarets het thuisvoordeel, maar zij hadden wel als enige een tegenstander die nog ergens om speelde. De zesde plek gaf namelijk recht op een plekje in de play-offs en zowel Colchester United als Aldershot stonden slechts één puntje voor op Leyton Orient. Concurrenten Torquay United en Lincoln City speelden tegen clubs die al klaar waren en de tegenstanders liepen in gedachten al met een strakke Speedo over het strand. De Clarets hadden ook het nadeel dat hun doelsaldo zo slecht was, dat zij wel móesten winnen. Het leek vooraf kansloos. Ook voor de bookies was het duidelijk: Burnley zou gaan degraderen.

Andrew Robinson van de website Come on you Clarets was erbij die dag. Ondanks de kampioenschappen en de FA Cup is deze wedstrijd de belangrijkste die Burnley ooit heeft gespeeld. Robinson: “Ik ben niet religieus, nooit geweest ook, maar voor deze wedstrijd heb ik gebeden. Iedereen die bij deze wedstrijd was, zal het nooit vergeten. Dat geldt trouwens ook voor iedere ander Burnley-fan. Het was zo’n intense dag. Wij stonden onderaan en omdat dit de eerste keer was dat een club uit de League kon degraderen, een founder member nog wel, waren alle landelijke media naar Burnley gekomen. In de aanloop naar de match was er veel nieuws over deze wedstrijd, waardoor ik er continu met het duel werd geconfronteerd. Als ik er even niet aan dacht, kwam er wel weer een reportage op tv voorbij, of las ik er iets over in de krant.”

Tranen
“Het hele seizoen waren er gemiddeld twee- tot drieduizend man naar het stadion gekomen”, vervolgt Robinson, “maar bij deze wedstrijd zat Turf Moor propvol. Officieel waren er 15.781 toeschouwers, maar het waren er minstens twintigduizend. Ik kon amper bewegen op de staantribune. Normaal ging ik naar de Park View voor mijn pre-match pint, maar daar stonden lange rijen voor de deur. Ook voor de turnstiles was het erg druk. De wedstrijd begon zelfs pas om 15.15 uur, omdat er nog duizenden mensen buiten stonden. Ik was wat geïrriteerd, want ik dacht: waar waren die mensen de rest van het seizoen geweest? Maar dat gevoel verdween toen ik het klikken van de turnstile hoorde en op de Longside ging staan. De sfeer was geweldig. Vlak voordat de teams het veld opkwamen, zong het hele stadion massaal a capella I Can’t Help Falling in Love With You. Ik had tranen in mijn ogen. Dat was zo’n bijzonder moment. Ik krijg er nog altijd kippenvel van als ik eraan denk.”

Het grote lijden
“De spanning was niet leuk meer. Mijn hart bonsde in mijn keel. Wij moesten winnen en dan moest Lincoln of Torquay verliezen. Langzaam sijpelde het nieuws door dat zowel Lincoln als Torquay achter stonden, maar daar hadden we niets aan zolang het 0-0 stond. Het golfde op en neer en ik geloof dat ik wel tien keer zei dat ik tekende voor een 0-0 ruststand. Maar toen gebeurde het. Vlak voor rust maakte Neil Grewcock de 1-0. Er bestond dus toch een God. Na rust werd het al snel 2-0 dankzij Ian Britton. Het was nu een kwestie van rustig uitspelen, maar zo gaan die dingen niet. In de 56e minuut scoort Leyton de 2-1 en het grote lijden kon beginnen. Gelukkig werd het steeds duidelijker dat Lincoln ging verliezen in Swansea, dus we hadden het in eigen hand.

Omdat wij een kwartier later waren begonnen, kwamen alle uitslagen binnenrollen. Leyton Orient wist dat het sowieso de play-offs niet meer kon halen, ook al zouden we winnen. Wij maakten onze spelers intussen duidelijk dat Lincoln had verloren en dat de 2-1 dus genoeg was. Ik kijk naar de bank van Orient en zag de manager en de reservespelers wat angstig naar ons kijken. De spelers op het veld leken instructies te krijgen vanaf de zijlijn om niet al te veel aan te dringen, als ze levend Turf Moor wilden verlaten. Ik hield mijn horloge in de gaten, maar twee minuten voor het einde van de wedstrijd floot George Courtney al af. Ik ben daar nog altijd niet rouwig om. Een schitterende pitch invasion volgde en in de stad werd de hele nacht en de ochtend gevierd dat Burnley als 90e van de 92 profclubs was geëindigd, onze slechtste positie ooit. Deze dag mogen we nooit vergeten, want wat waren we dicht bij het einde.”

De uitslagen

Burnley – Leyton Orient 2-1
Swansea City – Lincoln City 2-0
Torquay United – Crewe Alexandra 2-2

De eindstand

22. Burnley 46-49 (-21)
23. Torquay United 46-48 (-16)
24. Lincoln City 46-48 (-20)