Roland Duchâtelet lijkt een beetje op Dolf de Kraai uit Alfred Jodocus Kwak. Dolf komt voort uit een ei met een merel als moeder en een kraai als vader. Hij schaamt zich enorm voor zijn gele snaveltje en smeert deze daarom elke ochtend onder met smeerpoets. Hij laat ook een vies snorretje op zijn bek staan en kamt zijn haartjes in een scheiding naar rechts. Als klapper op de vuurpijl richt hij de Nationale Kraaienpartij op. Herman van Veen, de bedenker van de tekenfilm, was niet misselijk wat betreft het aankaarten van wereldproblematiek in een simpele tekenfilm. Duchâtelet lijkt op Dolf. Hij werd verjaagd uit een Belgisch nest en besloot Charlton Athletic op te kopen. In de afgelopen periode deed hij alles fout bij de club uit Zuid-Londen.

Een dag voor de wedstrijd tegen Brighton & Hove Albion ontving ik een e-mail van Ben: “Please come and join us at 1pm in the Royal Oak on Charlton Lane! This is our biggest set of protests yet by far. It’s time to make ourselves heard. We would also like to buy you a beer or two after the game back in The Oak. Please come along after the protest, Paul!”
Charlton Straatnaambord
De protesten tegen de Belgische eigenaar van Charlton Athletic hadden grote vormen aangenomen. Ik wilde graag een bijdrage leveren aan de protesten tegen Duchâtelet, die van Charlton zijn speeltje had gemaakt. Charlton is gedegradeerd en een spoedige terugkeer naar het Championship lijkt ver weg. Nog geen twee jaar geleden speelde mijn club tegen Leicester City. Leicester City werd dit jaar kampioen en Charlton mag volgend seizoen uit naar Shrewsbury Town. In twee jaar kan er veel gebeuren.

soccerfanshop.nl

Ben is de grote organisator en mede-oprichter van de CARD, Charlton Against Roland Duchâtelet. Deze fanatieke groepering is opgericht om de krachten van verschillende protestgroepen tegen de Belg te  bundelen. Ben kon een extra handje goed gebruiken en dus meldde ik me aan als vrijwilliger. In een rits van ludieke protesten hadden de Charlton-fans dit seizoen al hun onvrede kenbaar gemaakt. Geruchten deden de rondte dat Duchâtelet de club te koop had gezet. Het is mij nooit gelukt om een afgetrapt paar sneakers twee jaar na aankoop voor het dubbele te verkopen op Marktplaats. De £36 miljoen waarvoor Charlton te koop zou staan, was dan ook een compleet onrealistisch bedrag voor een club in nood. Maar toch, de eerste scheuren in de Belgische vesting werden zichtbaar.

IMG_0769
“I will!”, schreeuwde ik boven de meute uit. De vraag om een youngster die wilde meehelpen met het tillen van een zware heliumfles, leek mij op het lijf geschreven. Samen met Richard en Dom, twee life-long-supporters, gelieerd aan de Supporters Trust, haalde ik de heliumfles op uit de auto van Richard. De heren toverden een grote opblaasballon met een doorsnee van drie meter tevoorschijn. We liepen richting de start van de protestmars, waar het een uur voor de start nog vrij rustig was. We bliezen de ballon, waarop het gezicht van Roland Duchâtelet te zien was, met enige moeite op. Onder de ballon zat een banner met daarop de tekst “Meet Roland”, verwijzend naar het feit dat de eigenaar in 2014 voor het laatst zijn gezicht op de club had laten zien. De ballon zou het middelpunt van de protestmars vormen en ik werd door CARD aangewezen om de ballon te dragen tijdens de mars. Ik voelde me net een gelovig jongetje dat zojuist te horen had gekregen dat ik Jezus mocht spelen bij de kerstmusical. Er liepen vijfduizend man mee in de protestmars.
Charlton boxoffice
Na de wandeling door de straten richting The Valley, liep ik snel naar mijn stand. Boven gekomen op de Covered End begon ik gauw de ballonnen en strandballen op te blazen. Ik zag duizenden supporters naast me hetzelfde doen. Het was nog vijf minuten tot aan de aftrap en de instructies die we kregen waren duidelijk: bij het eerste fluitsignaal alle trossen los. En zo geschiedde: Charlton had de bal nog niet twee keer rondgespeeld of de hel brak los. Werkelijk vanuit alle hoeken van het veld – CARD had blauw-witte strandballen voor Brighton & Hove Albion gezorgd – kwamen strandballen en ballonnen het veld op. Het publiek ging los en het “We want Roland out!” hield voor vijf minuten aan.

De stewards waren goed voorbereid, want ze hadden allemaal een prikkertje in de hand en spoedden zich het veld om alles lek te prikken. Ze hadden er hun handen aan vol, want het spel lag maar liefst zes minuten stil. Het spel kon in de zesde minuut worden hervat en in de zevende minuut scoorde Brighton de 0-1. Er barstte gejuich los in het vak van Charlton Athletic. De rest van het stadion pakte het ook op en voor ik het wist, stond de gehele Valley te juichen voor Brighton.
Charlton East Stand leeg
Een klein rossig ventje op rij één deed ook een duit in het zakje en gooide drie eigen opgeblazen ballonnen het veld op. Een sadistische steward stak deze meteen lek. “Get yourself, get yourself, get yourself a proper job!”, verweet de Covered End de grijsaard van middelbare leeftijd. “Que sera, sera, whatever will be, will be, we’re going to Shrewsbury, que sera, sera!” De supporters van Charlton vergaten de steward en namen de club op de hak. Wat keken de supporters uit naar het volgende seizoen.

“Ooooh, Katrien’s a slapper, she wears a wonderbra, and when she’s shagging Roland, she thinks of Nobby Sarr!” Een populair nummer onder de supporters, viel me ook al op tijdens de protestmars. Een grappig oud mannetje twee rijen voor me maande de jonge telgen achterin de Covered End tot stilte en zette een variant in op het toch al seksueel getinte lied over de Belgische eigenaren. “Oooooh Katrien, her fanny smells a bit silly…” en verder kwamen hij en de supporters niet. De eerste zin, waarin de vagina van de CEO werd verweten vreemd te ruiken, was dusdanig grappig dat iedereen in lachen uitbarstte en begon te joelen. Ik had graag het eind willen weten, maar het kwam er niet van, want het “We want Roland out!” nam het direct weer over.
Charlton North Stand vol
Charlton verloor met 1-3 van Brighton & Hove Albion, dat op deze dag de gedeelde eerste plaats in de Championship wist te bemachtigen. De wedstrijd was driemaal stilgelegd, wat had geleid tot vijftien minuten aan extra tijd. Dat was een overwinning die veel zwaarder telde. Ik besloot na het laatste fluitsignaal snel richting de hoofdingang te gaan, want de protesten beloofden zich daar voort te zetten. Getracht werd om de Belgische eigenaar af te zetten. Het is een kwestie van tijd dat de Belg de club te koop zet, want de protesten worden alsmaar heviger. Waarom er zo vurig geprotesteerd wordt tegen de Belgische eigenaar, maakte mijn bevriende Charlton-supporter Mick mij duidelijk.

“Overgrootvader, grootouders, ouders, ikzelf en mijn broers en zussen, al mijn kinderen. We zijn allemaal in The Valley geweest en wanneer ik naar Charlton Athletic ga, voel ik een connectie met hen die verder reikt dan het voetbal. Mijn vader vertelde me over de tijd dat hij tien jaar was en met 75.031 man op de grote East Terrace stond, met zijn ouders, grootouders en andere familieleden. Ze waren er ook allemaal bij toen wij de FA Cup wonnen in 1947.

In de jaren vijftig was het leven nogal grijs en er was naast voetbal en de bioscoop vrij weinig aan entertainment. We leefden niet in een schoenendoos, maar zeven van ons zaten in een schoenenwinkel met vier kamers op Woolwich Road. De keuken was de enige ruimte zonder een bed en dat was ook de plek waar de familie het meest zat. Zaterdag werd, zoals je zult begrijpen, een welkom uitstapje. Voetbal was zaterdag, zaterdag was voetbal. Daar gingen alle gesprekken over doordeweeks, over dat ene uitstapje naar The Valley.

Als kind herinner ik me dat ik altijd werd opgetild. Op Floyd Road, om te voorkomen dat ik door de mensenmassa onder de voet werd gelopen. Ook in de turnstile werd ik opgetild door mijn vader, die me uiteindelijk op de East Terrace ook weer optilde om me vooraan het veld neer te zetten bij de hekken. Mijn moeder breide een rood met witte muts voor me en met kerstmis kreeg ik een ratel, die ik rood en wit verfde.”
Charlton Trappetjes
“Ik herinner me dat ik tien was”, vervolgt Mick. “Op een dag zat ik wat te snuffelen in een kabinetje van mijn oma en daar vond ik een houten kist. Daarin zaten de spullen van mijn overleden opa, een matroos die werd gedood tijdens de oorlog. In de doos zaten zijn uniform en de Union Jack die werd gebruikt om hem te begraven op zee. Plots zag ik een stapeltje boekjes liggen die heel zorgvuldig met linten waren vastgebonden. Het was een stapel met programmaboekjes van Charlton. Ik was zo trots op mijn opa dat hij die had bewaard en kon niet beseffen hoe trots hij was geweest op zijn club.

Charlton is mijn club, de rode draad in mijn leven. De club draagt zoveel herinneringen aan mijn moeder, vader, ooms en grootvaders, van wie de meesten niet meer bij me zijn. Duchâtelet en Meire hebben met hun onwetendheid geen enkel idee wat de club voor ons betekent, waar de club voor staat. Dat ene gevoel dat bijna niet uit te leggen is in woorden, dat de ene familiegeneratie verbindt aan de volgende.”

Woorden uit het hart. En nu maar hopen dat Duchâtelet snel opkrast bij mijn clubje.

Paul Baaijens

In zijn boek Matchdays neemt Paul Baaijens de lezer mee in zijn bijzondere voetbalreis langs de Londense velden. In een periode van 35 dagen bezocht hij wedstrijden van alle dertien Londense voetbalclubs. Staantribune verloot een gesigneerd exemplaar van Matchdays. Ga naar onze Facebook-pagina, tag een vriend en maak kans op dit boek.