6591 dagen nadat ik voor het eerst Boleyn Ground inliep om West Ham United te zien spelen, deed ik dit afgelopen dinsdag met 35.000 anderen voor het laatst. Mijn eerste wedstrijd in het stadion, West Ham v Southampton, bezocht ik op zaterdag 24 april 1998. Ik zat op de oude West Stand Upper. De Hammers waren dat seizoen nagenoeg onverslaanbaar in eigen huis, maar die dag verloren ze met 2-4. Ik wist gelijk waar ik als supporter aan toe was. Sinds die dag volgden er nog vijftig duels. Ik heb West Ham zien degraderen, zien winnen tegen de aartsrivalen, zag wedstrijden vanaf iedere tribune, ben uit het stadion gegooid of zelf eerder vertrokken. Maar altijd kwam ik weer terug. Omdat het fijn en vertrouwd voelde in Boleyn Ground.

13173393_10209798417342356_7667498053746317217_o
Afgelopen dinsdag was de voor mij 52ste en laatste wedstrijd op deze heilige grond. Met de Hammers Army Holland reizen wij regelmatig met de bussen van de Belgian Irons naar thuiswedstrijden. Aan het eind van het vorige seizoen kwam de voorzitter van de Irons met het idee om voor dit seizoen een seizoenkaart aan te schaffen tegen gunstige voorwaarden. Op die manier waren seizoenkaarthouders gegarandeerd van de door hun gekozen wedstrijden. Zo wist ik vóór dit seizoen al dat ik de laatste wedstrijd op de Boleyn Ground zou bijwonen. Lange tijd leek dat het competitieduel met Swansea te worden, maar de loting van de FA Cup wees uit dat West Ham United en Manchester United elkaar zouden treffen in de kwartfinale van de beker. Een mooi affiche. “One more special night under the lights of the Boleyn”, zoals de club het op de website omschreef.

soccerfanshop.nl

13217307_10209798426982597_2917139250011588886_o
Omdat er een paar seizoenkaarten over waren, kon ik drie vrienden die aan de gestelde voorwaarden voldeden, gelukkig maken. Zo gingen we met zes man op pad. Na ruim anderhalf uur file waren we op tijd bij de opstapplaats in Kruibeke en na nog twee opstapplaatsen zat de bus nokvol. De kratten Jupiler gingen even later in een gestaag tempo door het gangpad.

13198443_10209798388021623_7433735043984421706_o
Na een tussenstop bij ons hotel in Greenwich, kwamen we rond 16.00 uur aan bij Boleyn Ground. Er waren al een hoop mensen op de been, veel meer dan gebruikelijk zo lang voor de wedstrijd. In de megastore werden de speciaal geborduurde wedstrijdshirts veel verkocht, net als alles wat aan Boleyn Ground refereerde. Wij liepen naar Lord Stanley, een pub met weinig toeristen en een pauper-uiterlijk, maar wel met een heerlijke sfeer. Onze Engelse vrienden komen daar ook altijd voor de wedstrijd een pint drinken. De begroetingen waren net wat hartelijker dan bij een doorsnee wedstrijd. Er werd tussen het drinken door zelfs massaal gezongen, dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig waren andere dingen nog wel hetzelfde. Net als het hele seizoen ging het over het komende vrijgezellenweekend in Amsterdam van mijn maat Ian, was ‘ADHDavid’ extreem druk, zorgde Paul voor de rokertjes met groenten, poneerde ‘Pornstar Bill’ de meest bizarre stellingen en rolde ‘Big Dave’ de dunste shaggies die je kunt bedenken.

13116468_10209798395181802_3705784747804406093_o
Drie kwartier voor de wedstrijd begon de pub al leeg te lopen. Op een televisiescherm zagen we dat de wedstrijd 45 minuten was uitgesteld. In de meute was de spelersbus van de Red Devils bekogeld, al bleef het bij een paar gesneuvelde ruiten. Manchester United is de meest gehate club van de ploegen buiten Londen en een dronken, uitzinnige menigte kan dan wel eens gekke dingen doen. Iets later dan gepland, maar ruim op tijd voor de aftrap, liepen we voor de laatste keer door Dogshit Alley, een kleine steeg tussen twee scholen door.

13220732_10209798386701590_4961472866438178193_o
Eenmaal uit de steeg zie je de Sir Trevor Brooking Stand opdoemen. Het was nog steeds druk op straat en de sfeer was uitgelaten. Met een plakkerige, natte baconburger in de hand gingen we voor het laatst door de turnstiles het stadion in. Omdat het een avondwedstrijd was, leek de sfeer wat feller, explosiever. Dat was ook zo op het veld, West Ham wervelde richting de Sir Trevor Brooking Stand. Na tien minuten scoorde Diafro Sakho en het stadion ging uit z’n dak.

13113005_10209798407902120_5461945769756488634_o
Tegenstander Manchester United kwam na rust wat meer in de wedstrijd en maakte al snel gelijk. Doelman De Gea provoceerde de fanatieke Bobby Moore Stand door kijkend naar de tribune te gaan juichen. Dat viel niet in goede aarde. Bij de 1-2 na 72 minuten deed hij er nog een schepje bovenop, wat een golf van bekertjes bier en flessen in zijn richting als gevolg had. De 1-2 was zeker gezien het spel in de eerste helft onverdiend en terugdenkend aan m’n eerste wedstrijd zag ik de bui al hangen. Ik ging even naar de wc en schoot een paar foto’s van de verlaten gang onder de de Bobby Moore Stand.

Toen ik op de terugweg bovenaan de trap stond, zag ik Michael Antonio in de lucht hangen en de 2-2 binnenkoppen. Het stadion ontplofte opnieuw en ik viel ten prooi aan een onbekende supporter die bovenop me sprong. Nadat ik weer was losgelaten, liep ik snel naar de anderen toe die nog in extase waren. Vier minuten kopte Winston Reid een voorzet richting de 2e paal, De Gea zat er nog even aan, maar via zijn linkerhand zagen we de bal achter de doellijn op de grond vallen. Boleyn Ground werd he-le-maal gek, een supporter rende het veld op om De Gea zijn middelvinger te tonen. Ik sprong op mijn stoel, zocht met mijn andere voet steun op de rugleuning van mijn voorganger, maar die had niet op een dergelijke belasting gerekend en brak af. Het stadionsouvenir verdween direct in mijn tas.

13198524_10209798554545786_2293063977202009814_o
De sfeer was, zoals Engelsen het zo mooi kunnen zeggen, electric. Het gezang ging van het ene nummer over in het andere. Ook het simpele West Ham gevolgd door een klapsalvo, werd weer eens van stal gehaald. De Gea moest het nogmaals ontgelden met You Spanish Cunt, gevolgd door Over Land and Sea en uiteraard werd het clublied Blowing Bubbles meegeschreeuwd. Toen Mike Dean het laatste fluitsignaal ooit op Boleyn Ground blies, werd dat begroet door een orkaan van geluid. De spelers van West Ham hadden hun deel gedaan om een passend afscheid te verzorgen in een thriller van jewelste.

13173425_10209798565826068_2289488303564133665_o
Er volgden vuurwerk, oud-Hammers of the Year en oud-legendes, die precies de juiste dingen zeiden. Ook werd aandacht gegeven aan de helden die niet meer onder ons zijn, de honderd jaar oude seizoenkaarthouder Mabel werd geëerd, net als Jonjo Heuerman, een veertienjarig ventje dat een kwart miljoen pond ophaalde voor de Bobby Moore Cancer Fund. De laatste woorden waren voor aanvoerder Mark Noble, die al sinds z’n jeugd bij de club onder contract staat. Hij prees het huidige bestuur: “This club ain’t run like a circus anymore” en verklaarde vervolgens zijn liefde voor de West Ham-familie, zowel binnen de selectie als op de tribunes. Er kwam een ballon het stadion in, met eronder een zeil dat een projectie toonde van Bobby Moore, de beste Engelse voetballer ooit en de eeuwige nummer 6 van de Hammers, een nummer dat nooit meer door een ander zal worden gedragen. Hij deed het licht voor de laatste keer uit in het stadion, een passend einde.

13227259_10209798491664214_2737631410865850029_o
Het slopen van het stadion was inmiddels begonnen. De een deed dat een stuk opzichtiger dan de ander, alles wat voorheen vast zat, werd meegenomen. Zo hoort het eigenlijk ook een beetje, het waren ónze tribunes en stoeltjes. Ook in onze bus waren inmiddels extra stoelen beschikbaar. De hotelbar had een bijzonder hoge omzet voor een doorsnee dinsdag en pas rond een uur of vijf werd het weer rustig.

Bij het ontbijt was de sfeer nog altijd melig, hoewel de lucht van gebakken bacon en scrambled eggs sommigen deed kokhalzen. Volgens afspraak reden we richting het Olympisch Stadion om onze nieuwe thuishaven te bezichtigen, maar we sloegen toch nog een keer af. We reden naar Upton Park voor een groepsfoto bij het beeld van de West Ham World Cup Winners. Een fotograaf van de Telegraph zag het tafereel, sprong uit haar auto en nam nog een paar foto’s. Ook werden er wat jongens aangesproken door een journalist van The Sun. Iedereen leek uit op een follow-up-story van ‘The Battle of the East End’, zoals de tabloids de schermutselingen van vóór de wedstrijd hadden betiteld. Vervolgens reden we alsnog naar het nieuwe stadion. Het is de toekomst, maar het voelt nog allerminst zoals Boleyn Ground.

13064662_10209798575826318_5067239822874591633_o
Peter Bos
Dutch Hammer

Bekijk nog een keer de schitterende beelden van het emotionele afscheid van Boleyn Ground: