In Veendam zou vanavond de vierde en laatste ronde van de inmiddels afgelaste Tweede Divisie, de vriendschappelijke competitie tussen FC Wageningen, SVV, SC Veendam en HFC Haarlem, hebben plaatsgevonden. Voor Veendam-supporter André Pathuis zou het de kans zijn geweest om na twee jaar afwezigheid ‘zijn’ Langeleegte weer eens te bezoeken. Hij schreef een column over het gemis van zijn club.

Mijn laatste bezoek aan het stadion was niet eens voor een voetbalwedstrijd, maar voor een benefietconcert, georganiseerd door oud-speler Henk de Haan, waarbij wanhopig de ultieme poging werd gedaan om mijn clubje te redden. Het feit dat er in plaats van de verwachte vierduizend man slechts ruim duizend mensen kwamen opdraven, was achteraf gezien al een voorteken. De volgende dag bleken De Haans verhalen luchtkastelen en was het doek voor Veendam gevallen. Er was nog een kans om de club een doorstart te laten maken in de Hoofdklasse. Maar in de jaren voor het faillissement bleek het bestuur de sponsoren zo tegen zich in het harnas te hebben gejaagd, dat zelfs vier ton voor de Hoofdklasse niet meer haalbaar was. Exit Veendam. Voor mij betekende dit het einde van een reeks die in 1987 was begonnen. 8715380530_750cefb5c9_hDe eerste maanden na het faillissement van Veendam voelde het allemaal nog aan als een vervroegde zomerstop. Daarna hanteerde ik de struisvogelmethode door mijn kop in het zand te steken en zorgde de geboorte van mijn zoon voor flink wat reuring. Hoewel ik tegelijk met dat heuglijke feit al wel de eerste nare steek in mijn maagstreek voelde. Zoals veel voetbalsupporters had ik de wens om mijn zoon voor het eerst mee te nemen naar een wedstrijd en hopelijk mijn liefde voor de club op hem over te kunnen brengen, ondanks het gelonk van de grotere club verderop uit de stad Groningen. Die droom kon dus meteen de bietenbak in.

soccerfanshop.nl

8715397006_8200977148_h

Na deze ontkenningsfase begon voor mij de volgende ronde van rouwverwerking. De seizoenstart zat er aan te komen. Door de korte nachten en drukke dagen kwam ik de periode van oefenwedstrijden nog wel door, maar de eerste speelronde van de Jupiler League was een keiharde mokerslag. Ik zag het programma voor die vrijdagavond en Veendam stond er niet meer tussen. Ik moest niet janken die avond, maar veel scheelde het niet, omdat ik ineens besefte dat het echt niet meer ging gebeuren.

Als een soort verslaafde ging ik op een andere manier op zoek naar mijn fix. Met FC Groningen had ik als Veendam-supporter bijna alleen maar negatieve ervaringen gehad en viel dus meteen af. Emmen was natuurlijk ook geen optie, dus waagde ik een poging bij Cambuur. Leuke club, goede herinneringen en als Veendam-supporter werd ik daar altijd met veel gastvrijheid ontvangen. Clubcard regelen, kaarten kopen en gáán. Eerst twee wedstrijden gezien. Leuke wedstrijden, goede sfeer en verder prima vermaakt, maar toch knaagde er iets. Maar wat? Tijdens mijn derde bezoek aan Cambuur viel het kwartje. Iedere wedstrijd in de Nederlandse competitie die ik zie, voelt als een soort verraad. Waarom voetbalt iedereen gewoon door, terwijl Veendam er niet meer is?8714248187_e676fae143_h

In het boek The Soccer Tribe van Desmond Morris wordt een supporter omschreven als iemand die lid is van een bepaalde stam. Inclusief de bijbehorende regels, mensen en rituelen en het gevoel van ‘ergens’ bij willen horen. Als ik terugkijk naar de laatste twee jaar, zijn die aspecten eigenlijk de zaken die ik persoonlijk het meeste mis. De rituelen van het zingen en reizen naar uitwedstrijden zijn weg. Het gevoel dat je bij dat kleine groepje in het uitvak van MVV op een koude vrijdagavond hoort. Zelfs het spreken van mensen die je daarna nooit meer hebt gezien. Dat soort dingen zal ik niet meer meemaken. Juist door het ontbreken van nieuwe ervaringen merk ik bij mezelf een soort verflauwing van mijn voetbalinteresse.

Nederlands voetbal kan mij in ieder geval geen seconde meer boeien. Het voelt aan als een ver-van-mijn-bedshow. Engels voetbal volg ik nog wel en met Manchester City heb ik toch nog een soort stam waar ik sinds 1996 bij hoor. Maar eerlijk is eerlijk: het is niet hetzelfde als op een vrijdagavond in november Veendam met 1-3 zien verliezen van Telstar.

Ik keek ontzettend uit naar het Tweede Divisie-avondje op De Langeleegte. Het was voor mij de kans om écht afscheid te nemen van het stadion, wat nooit is gelukt door het abrupte einde twee jaar geleden. Helaas was zelfs dat mij niet gegund.

André Pathuis

8715374454_2a1e07466d_hFoto’s: Stadiongebod

In het eerste nummer van Staantribune staan nog meer mooie verhalen over de vier Tweede Divisie-clubs, SC Veendam, HFC Haarlem, FC Wageningen en SVV. Het magazine is te bestellen in de webshop. Ook kun je speciale retroshirts van deze vier clubs in de shop bestellen.