Het paasweekend is een uitstekende gelegenheid voor een voetbaltripje naar de krochten van het Engelse voetbal, vond Staantribune-volger Willy Rooyakkers. Hij stuurde een groundhopverhaal in over zijn reis naar de East-Midlands. Daar bezocht hij een wedstrijd van Scunthorpe United, de club van Kevin van Veen, voormalig speler van Helmond Sport, Dijkse Boys, UDI ’19, JVC Cuijk en FC Oss.

Heb je ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal dan naar info@staantribune.nl.

**

soccerfanshop.nl

Omdat een van mijn medereizigers niet graag in een vliegtuig stapt, hadden we besloten om ouderwets met de boot naar Engeland te varen. De lol begint natuurlijk al bij de trip zelf. Een roadtrip in dit geval. Via Duinkerken vaarden we naar Dover, waarna we nog 390 kilometer per auto moesten afleggen richting het noorden. Na wat files en een onbedoeld stukje Londense voorstad kwam het typisch Engelse provinciestadje Scunthorpe in zicht. We checkten in bij hotel The Royal dat we vooral hadden geboekt omdat er een gezellige pub in is gehuisvest. De naam doet vermoeden dat er in het verleden wellicht wat meer grandeur aan het hotel was verbonden. De krakende vloeren, piepende deuren en overdadig aanwezige vloerbedekkingen uit Victoriaanse tijden gaven echter een weemoedig en typisch Engels gevoel. Meewarige blikken van verraste Scunthorpers zorgden voor een glimlach. “Helemaal vanuit Nederland naar hier gekomen? Voor wat? Het voetballen? Haha. Zeker een tijdje niet meer gezien hoe ze spelen?”

Scunthorpe 3

Glanford Park
Scunthorpe is niet echt een mondain oord, viel ons meteen op. ‘Ruw’ en ‘grauw’ zijn woorden die automatisch te binnen schieten als je de plaatselijke high streets en bars betreedt. De mensen zien er in het algemeen ook zo uit, aangepast aan het straatbeeld. Eenmaal met ze aan de praat blijken het vriendelijke reuzen met een groot hart voor de sport. Zoals dat eigenlijk in heel Engeland het geval is. Wie van sport, bier en lekkere muziek houdt, kan weinig fout doen. We zaten dus goed in Scunthorpe. Wederom werd er in de pub smakelijk gelachen toen we zeiden voor het plaatselijke voetbal te komen. De naam Kevin van Veen zei men wel degelijk iets. “Een jongen met potentie. Are you his mates?

De volgende dag gingen we naar Glanford Park, het in 1988 gebouwde stadion van de lokale trots. Het huidige onderkomen is de opvolger van The Old Show Ground, dat tegenover ons hotel stond. Tegenwoordig zit er op de locatie van het oude stadion een Sainsbury’s, een soort van supermarkt. Over de app liet Kevin van Veen weten dat er kaarten klaar zouden liggen onder zijn naam. En inderdaad lagen de tickets netjes klaar, hij had er zelfs executive-toegangsbewijzen bijgedaan voor na de wedstrijd. Hij appte ook dat hij in de basis stond, een leuke bijkomstigheid.

Onderweg naar het stadion passeerden we allerlei mensen in shirts van de FC. “Wat komen jullie hier doen? Toeristen? Haha.” Wijzend naar zijn voorhoofd verdween een naderende voetganger weer achter ons uit het zicht. Daar werk je jezelf als plaatselijke VVV dan voor uit de naad.

De wedstrijd
De weken voorafgaand aan de wedstrijd was Van Veen door klachten in de achillespees niet in staat voluit te gaan, maar nu was hij weer fit en begon hij als centrumspits.

Van Veen heeft het zwaar tegen de bomen van kerels die bij een gemiddelde lagere Engelse league-club in de centrale defensie staan. Voetballend kan hij makkelijk mee en behoort hij zelfs tot de betere spelers, maar fysiek is het enorm zwaar voor de spits die twee jaar geleden nog op Parkzicht in Uden speelde. Wil je hier scoren, dan moet je óf bikkelbard zijn en superieure gasten achter je moeten hebben met een geniale steekpass in de voeten, óf zelf zo goed moeten zijn dat je iedereen voorbijloopt op techniek.

Kevin van Veen en Scunthorpe hebben van alles een beetje, maar het is voorlopig nog even knokken en aanhaken geblazen voor de sympathieke Eindhovenaar. Het niveau is duidelijk hoger dan bij FC Oss, zeker qua fysieke belasting. Scunthorpe speelt 46 competitiewedstrijden per jaar. Het goede nieuws is dat Van Veen een contract voor nog drie jaar heeft en een riant salaris krijgt.

De gastheren wonnen de wedstrijd tegen Peterborough dik verdiend met 2-0 (goals van Madden en Robinson). De ruim vierduizend toeschouwers waren tevreden in het stadionnetje, dat een beetje doet denken aan de oude Baandert. Van Veen scoorde niet, maar deed wel de volle negentig minuten mee en speelde verdienstelijk.

Scunthorpe 1

Scunthorpe 5Scunthorpe 7Scunthorpe 14Scunthorpe 16Scunthorpe 18

Grimsby
Van Engels-voetbalwatcher Martijn Schwillens hadden we gehoord dat het echte Engelse voetbal niet bij Scunthorpe wordt gespeeld, maar in Cleethorpes, de kustplaats waar Grimsby Town al meer dan honderd jaar speelt op Blundell Park. Het zou er grauw zijn, authentiek en de vrouwen lelijk. Dat klonk allemaal dusdanig aantrekkelijk dat de kleine vijftig kilometer vanaf Scunthorpe in een zucht werden afgelegd.

Het werd een onvergetelijke dag, Schwillens had niets teveel gezegd. Eerste stop was het vervallen stadion, dat niet in Grimsby ligt, maar in het naburige Cleethorpes. Door smalle straatjes, langs vervallen sexshops en minieme, typische fish-and-chipstenten doemde ineens het oeroude stadion op. Blundell Park en omgeving  ademt door al zijn verroeste spijkers en smerig bezwete poriën heen het lagere Engelse voetbal zoals het ooit was, nog steeds gedeeltelijk is en hopelijk nog lang zo zal blijven. Echt schitterend om mee te maken.

We parkeerden de auto ongeveer op de plek van de chairman, wat uiteraard niet mocht van een drukgebarend mannetje in steward-kostuum. Een biljetje van twintig pond en een vette knipoog deden echter wonderen: we mochten blijven staan en de auto zou veilig zijn. “No worries mate, I will take care of it me-selfe.” Hoewel Grimsby afgezakt is naar de Conference, het vijfde niveau, was het stadion bijna uitverkocht. “Today is a massive game for us”, tekenden we op uit onverstaanbare monden. We kochten een ticket voor de Pontoon Stand achter de goal en bezochten nog even wat pubs. Per ongeluk kwamen we in een soort huiskamer die er aan de buitenkant uitzag als een pub. Het bleek een Members Club te zijn van fans die Grimsby Town financieel ondersteunen, een Trust fund. Toen de supporters hoorden dat we uit Nederland kwamen, waren we meteen van harte welkom en werden we ingeschreven.

Voor een pond waren we voor een dag lid van dit exclusieve gezelschap. Grimsby Town speelde eens veel hoger, vertelden de aanwezigen, maar was door financiële problemen afgezakt naar onder The Football League. En dat doet het hart van veel Mariners, de bijnaam van de fans, hevig bloeden. De club moet en zal terugkomen, maar dat is niet makkelijk. Al vier keer ging Grimsby ten onder in de play-offs. Trots vertelden de supporters over de zeges in het verleden op Liverpool en Leeds United. Overigens zijn de spelers van deze club, die uitkomen op een niveau dat vergelijkbaar is met de eerste klasse in Nederland, niet echt amateurs. “Ze verdienen hier al gauw duizend pond in de week”, liet een supporter, die vol onder de tattoos zat, niet zonder trots weten. “Holland? Yeah, I was once in Wassenaar. Great place.” En Van Veen? “Dutch striker from Scunthorpe. We hate them.”

Spektakel
Wat een aardige mensen allemaal. Niets was ze teveel voor het onverwachte bezoek uit Nederland. Na twee liter Carling kozen we het pad terug naar het stadion. We zaten op rij twee, recht achter de goal. Grimsby knokte om de titel en stond een puntje achter koploper Barnet. Tegenstander Gateshead, de gehate Geordies, kampte met veel blessures en leek rijp voor de slacht. Grimsby was veel sterker, maar werd vooral gehinderd door het gebrek aan vernuft bij de twee wel heel beperkte centrale spitsen. De scheldpartijen achter ons waren hilarisch en de sfeer was zó fantastisch dat voor ons de wedstrijd nog wel drie dagen had mogen duren. Uiteindelijk werd het in blessuretijd 2-2.

We vroegen ons af of clubs als FC Oss of FC Den Bosch in dit sfeervolle stadionnetje, gevuld met zesduizend gekken, overeind zouden blijven. Wij denken van niet. Twee dagen later stond er weer een uitwedstrijd op het programma tegen Alfreton Town. Liefst 2.500 fans uit Cleethorpes en Grimsby zouden meereizen. “Mooi man”, merkte mijn maat naast me oprecht op.

Clubs als Grimsby Town zijn het echte Engelse voetbal, het is voor elke liefhebber aan te raden om zo’n juweeltje van een voetbalfossiel een keer te bezoeken. De pure liefhebbers noemen het ‘vincken’. Na een nieuw avondje pubs checken, vage bandjes luisteren, eten bij de slechtste Italiaan ever en kijken naar typische exemplaren van de lokale mannelijke en vrouwelijke sekse, was het weer tijd om naar huis te gaan. Wat rest is de herinnering aan een paar mooie dagen. Kevin van Veen hadden we na de wedstrijd helaas niet meer gezien. Dat was wel een beetje jammer, maar we blijven hopen dat hij het daar gaat redden. Mooier dan voetballen in Engeland kan het leven namelijk amper worden.

Tekst: Willy Rooyakkers
Foto’s: Joris van de Wier