Niet veel voetbalkenners zouden hebben voorspeld dat de carrière van Nii Odartey Lamptey, die vandaag 42 jaar is geworden, zou eindigen bij de Jomo Cosmos in Zuid-Afrika. Het Ghanese supertalent baarde op veertienjarige leeftijd al opzien bij het WK onder 16 in Schotland. Zijn atletische vermogen, lichtvoetige snelheid en swingende heupbewegingen deden denken aan een kruising van Pelé en Garrincha. Pelé bombardeerde hem na dat toernooi als zijn opvolger. Het verhaal van Nii Lamptey moest het verhaal worden van euforie en de eerste Afrikaanse WK-titel. Het werd een verhaal van ongeluk en een nooit ingeloste belofte.

Nii Lamptey was een Afrikaanse troetelbeer. Van het zuiverste soort. Een goedlachse jongen die in de straten van de Ghanese hoofdstad Accra een verfijnde voetbaltechniek ontwikkelde. De kleine technicus was op jonge leeftijd misbruikt door zijn ouders en in het voetbal vond hij zijn waardigheid en plezier. Veel van zijn leeftijdsgenoten werden, na het oeverloos spelen van partijtjes, naar huis geroepen voor het eten. Lamptey niet, de straat was meer zijn thuis dan het huis van zijn ouders. Het voetbal werd zijn redding en al snel speelde hij voor de vertegenwoordigende jeugdelftallen van Ghana.

soccerfanshop.nl

Na het WK in Schotland verliet de pas zestienjarige Lamptey zijn geboorteland om in Europa zijn carrière verder te brengen. Met de ambitie om zijn belofte waar te maken en zijn land naar de WK-titel te schieten. In België werd hij door Anderlecht vastgelegd. Hoogst opmerkelijk was de manier waarop hij het land in kwam, namelijk met een vals paspoort en zogenaamd als het broertje van de Nigeriaanse Anderlecht-speler Stephen Keshi. De Belgische grootmacht, waar Aad de Mos op dat moment trainer was, vergrootte de druk op de kleine aanvaller door de afkoopsom te bepalen op twintig miljoen dollar. Zijn zaakwaarnemer, Antonio Galiendo, zag de kassa rinkelen en ledet hem met een sportauto en een peperduur horloge in de watten. Lamptey had inmiddels al nietsvermoedend ingestemd met het afstaan van 25% van zijn transferrechten aan Galiendo.

De pijlsnelle start van zijn carrière werd een struikelblok. In een wereld waarin verdedigers normaliter de tegenstanders zijn, werden dat zijn goedgelovigheid en de loze beloften van zijn Italiaanse makelaar. Nog voor zijn twintigste levensjaar had de kleine Afrikaan het hoogtepunt in zijn clubcarrière al achter de rug. In die jaren speelde hij onder zijn voetbalvader Aad de Mos zijn beste wedstrijden. Eerst bij Anderlecht, later bij PSV. Op internet riep het digitale weerzien bij De Mos veel ontroering op.

De eenzame Lamptey gleed in de lange lijst met werkgevers steeds verder af. Anderlecht, PSV, Aston Villa, Coventry City, Venezia, Unión de Sante Fe, Ankaragücü, União Leiria, SpVgg Greuther Fürth, Shandong Luneng, Al-Nassr, Asante Kotoko en Jomo Cosmos. Overal was hij gevangen in zijn zoektocht naar de onbevangenheid in de straten van Accra. De gelijkenis met Pelé bleef bij zwarte letters op wit papier. Niet in jubelend juichen en een uitzinnig thuisland. De successen die hij behaalde, bleven beperkt tot opzienbarende resultaten met de Ghanese jeugdteams, een WK-titel voor teams onder zeventien jaar in Italië en verliezend finalist bij het WK onder twintig jaar in Australië.

Bevrijd van zijn belofte en vol vastberadenheid richt hij na zijn loopbaan een voetbalschool op in zijn geliefde Ghana. In de stad Elmina probeert hij de jonge talenten te behoeden voor de voetbalgevaren waar hij tegenaan is gelopen.

Nii Lamptey staat voor een voetbalverhaal waarbij je als liefhebber niet zeker weet of je het wel wil weten.