Het huidige seizoen in de Turkse Süper Lig verloopt uitermate spannend. De traditionele top drie is in ere hersteld. Galatasaray, Fenerbahçe en Besiktas gaan nek-aan-nek richting het begeerde kampioenschap. In de afgelopen seizoenen waren het vaak enkel Cimbom en Fener die voor deze hoofdprijs streden. De hegemonie van de drie topclubs uit Istanbul werd alleen in het seizoen 2009-2010 doorbroken, na 26 jaar, door Bursaspor. Een seizoen zonder een titelstrijd tussen de grote jongens is zeer zeldzaam. Deze dominante rol heeft dan ook voor veel mooie ontknopingen gezorgd in Turkije. Veel Galatasaray-supporters zullen 12 mei 2012 benoemen tot het ultieme hoogtepunt. Het kampioenschap dat werd behaald in het hol van de leeuw, het Sükrü Saraçoglu Stadion van aartsrivaal Fenerbahçe. Het favoriete kampioenschap van Yordi Yamali, schrijver van ‘Wesley in Turkije: De brieven’ en Galatasaray-supporter, is dat van 2006, onder leiding van trainer Eric Gerets.turkije_large

Het seizoen 2004-2005 was afgesloten met een teleurstellende derde plaats. Clublegende Gheorghe Hagi was vertrokken als trainer. De sympathieke Belg Gerets werd aangesteld.  Namen zoals er vandaag de dag rondlopen met bijvoorbeeld Sneijder, Felipe Melo en Muslera waren er destijds niet. De Serviër Saša Ilić bleek een goede transfer, verder had Gerets oude rotten als Rigobert Song, Mondragon en natuurlijk de stier van de Bospurus (Hakan Şükür) tot zijn beschikking. De Belgische oefenmeester was snel geliefd in Istanbul. Zijn persoonlijkheid sprak de mensen aan en hij liet de ploeg redelijk voetballen, wat niet makkelijk was met deze povere spelersgroep. Hij won uiteindelijk de meeste zielen door zijn ploeg te laten strijden, een zeer belangrijk facet binnen de Turkse voetbalbeleving.175149_JPRA101_APZoals ieder seizoen was er sprake van een enorm geldgebrek. Veel supporters lachten deze verhalen weg en zien het als enige stok achter deur die de vijanden binnen de media in handen hebben om onrust te kunnen stoken. Het bleek ditmaal gegrond; spelers kregen maandenlang geen salaris en premies. De grote namen binnen de selectie besloten door te gaan, zonder financiële compensatie. De voorzitter beloofde beterschap richting het einde van het seizoen. Een belofte die hij is nagekomen. De spelers en trainers hadden de harten gestolen van de fans. Onze jongens vonden het clublogo belangrijker dan hun bankrekening. Elke wedstrijd groeide hun status in de ogen van de supporters, helden waren het. De supporters deden alles binnen hun mogelijkheden, van inzamelacties tot oorverdovende steun vanaf de tribune.cimbom6gmzvl5Gala won, Fener won. Gala maakte een misstap, Fener deed hetzelfde. 14 mei 2006, 19:00 lokale tijd was de laatste wedstrijd van het seizoen. Beide clubs hadden op dat moment 80 punten. Nummer drie, Besiktas, stond op een recordachterstand van bijna 30 punten. Fenerbahçe had de beste papieren, zij hadden namelijk een veel beter doelsaldo. Galatasaray moest het thuis in het eigen Ali Sami Yen Stadion opnemen tegen nummer 5, Kayserispor. Winst zou moeten lukken, alleen het doelsaldo inhalen was haast onmogelijk. Puntenverlies van Fener was de enige optie. De Kanaries moesten uit naar degradatiekandidaat Denizlispor, dat zelf een punt nodig had om degradatie te ontlopen. De aanhang van Cimbom was pessimistisch. Al weten de supporters van Galatasaray als geen ander dat je tot de laatste seconde geloof moet hebben in het ontstaan van wonderen.

soccerfanshop.nl

De wedstrijd liep voorspoedig, net na rust viel de 2-0, de winst was binnen. De supporters en de technische staf keken eigenlijk nog maar met een half oog naar dit duel, iedereen was gefocust op de transistorradio’s. Uit Denizli kwam maar geen bericht, 0-0, weinig kansen. De spanning was overal ter wereld waar deze wedstrijden gevolgd werden te voelen. In de 86e minuut maakte Sabri er nog 3-0 van. Nog vier officiële minuten en wat blessuretijd. Zou het gaan gebeuren? Fener, dat bekend staat om doelpunten in de slotfase, niemand wilde te vroeg juichen, één doelpunt was genoeg voor de aartsrivaal. Twee minuten na het doelpunt van de rechtsback ontplofte het stadion. De wissels sprongen op en stormden het veld in, Hasan Sas schoot de bal uit en begon te huilen. Ongeloof op ieders gezicht. De beer van een vent, Mondragon, hield het ook niet droog. Mustafa Keçeli had zojuist Denizlispor op voorsprong gezet. Wat zich hierna op het veld afspeelde was surrealistisch. Spelers die hun tranen moesten wegvegen en nog even de wedstrijd moesten uitspelen, wisten niet wat ze met de bal moesten doen als deze hun voeten bereikte. Weer een minuut later ging viel er een stilte in de altijd luidruchtige voetbalbaltempel. Tunçay had Fener op gelijke hoogte gebracht. Het zal toch niet? Inmiddels was de wedstrijd afgelopen in Istanbul, in Denizli nog lang niet, zou blijken.Turkiye3Iedereen hinkte op twee gedachten bij het laatste fluitsignaal; juichen en rondrennen was wat men wilde, maar dit was nog geen optie. Bij een tweede doelpunt van Fener was het voorbij en ging de titel naar de zo gehate rivaal. Toen ik een aantal maanden geleden bij de kaskraker Interstellar in de bioscoop was, moest ik aan deze minuten denken. In de film zeggen ze dat tijd relatief is en ze belanden op andere planeten waar bijvoorbeeld een seconde zoals wij die kennen jaren duurt. Omdat ik niet doorgestudeerd heb in mijn jongere jaren gingen mijn gedachten naar dit duel. De blessuretijd in Denzili bedroeg namelijk 16 (!) minuten. Deze 16 minuten voelden aan als 16 jaar. Alle Galatasaray-supporters zijn die avond 16 jaar ouder geworden. Wat moet je doen? Nerveus heen en weer lopen. De andere wedstrijd bekijken was ondraaglijk. Radioverslag is op zo’n moment nog verschrikkelijker. Ongeveer op de helft van deze periode wisten wij het eigenlijk zeker, de mannen met de touwtjes in handen bij het Turkse voetbal wilden dat Fenerbahçe kampioen zou worden. Kom op zo een moment maar eens met een andere verklaring. Tot op de dag van vandaag heb ik nooit meer meegemaakt dat een wedstrijd met 16 minuten werd verlengd door de arbitrage. Vragen als ‘was de keeper misschien geblesseerd geweest?’ vlogen iedereen om de oren. Dit was overigens niet eens het geval.Turkiye2Na de zoveelste mislukte poging floot de scheidsrechter in Denizli eindelijk voor de laatste keer. Dit was het mooiste kampioenschap ooit. De helden op het veld die zonder geld door waren gegaan. De tegenstander die het niet redde, ondanks alle arbitrale hulp. Gerets was de leider van deze droomploeg en eigenlijk wilden we nooit meer een andere trainer of speler. (Op YouTube staat een geniaal filmpje hierover, bekijk het hier).

Voetbal zou voetbal niet zijn als die gedachte snel veranderde. Het tweede seizoen van Gerets was niet zo succesvol. In de competitie stond hij mijlenver achter Fener, in de Champions League ging het verschrikkelijk, hij werd ontslagen.

Een soortgelijk scenario is meer dan mogelijk dit seizoen. Besiktas gaat momenteel aan kop met hetzelfde puntenaantal als Galatasaray. Gevolgd door Fenerbahçe op één punt. Dit zinderende slot gaan we op de voet volgen bij Staantribune. Er staan nog vijf speelrondes op het programma, met als klap op de vuurpijl op 24 mei Galatasaray – Besiktas.

Tekst: Yordi Yamali

 

Dit is deel 1 van een serie over de ontknoping in de Turkse competitie. In de volgende delen volgen Fenerbahçe en Beşiktaş.