11 november 2006. Op de BBC wordt een wedstrijd uitgezonden uit de eerste ronde van de FA Cup. Het affiche: Barrow AFC – Bristol Rovers. Beide clubs zeggen me niets, maar ik zit gebiologeerd te kijken. Een minuscuul stadionnetje met een zompig veld. Uittrappen vliegen door de harde wind bijna terug het doel in, het beeld is wazig door de miezerregen. Ik zoek Barrow op in de atlas, het blijkt in een vergeten uithoek van Noordwest-Engeland te liggen. Dat de BBC deze wedstrijd live uitzendt, vind ik vreemd en fantastisch tegelijk. Het heeft iets puurs, iets heroïsch. Iets waarvan ik dacht dat het niet meer bestond.

7 november 2009. Ik zit voor mijn studie een jaar in Liverpool en heb besloten de lokale lower league club Tranmere Rovers uit Birkenhead te adopteren. Op Prenton Park komt Leyton Orient op bezoek voor de eerste ronde van de FA Cup. Tranmere, spelend in League One, verkeert in zwaar weer. Het heeft na een reeks abominabele resultaten trainer John Barnes de laan uitgestuurd en deze vervangen door Les Parry, de trouwe fysiotherapeut van de club. Het vertrouwen is laag, Prenton Park is grotendeels leeg. Op de tribunes wordt gezongen, op de melodie van La Donna è Mobile: “Who needs Mourinho, we’ve got our physio!” De rest van het seizoen blijf ik Tranmere volgen in de strijd tegen degradatie, die uitmondt in een cruciale uitwedstrijd tegen Stockport County op de laatste speeldag. Samen met 3000 andere Tranmere-supporters ben ik getuige van een 3-0 overwinning. Tranmere blijft in League One en mijn eerste pitch invasion is een feit.

soccerfanshop.nl

Barrow uit
Teruggekomen in Nederland blijf ik Tranmere volgen. Ik ga niet vaak naar Engeland, maar iedere zaterdag zit ik aan de PC gekluisterd om de verrichtingen van ‘mijn’ club te volgen. Maar de laatste jaren gaat het de verkeerde kant op. Tranmere degradeert twee seizoenen achtereen en in het seizoen 2015-2016 zal Tranmere uitkomen in de Conference tegen clubs als Boreham Wood, Dover Athletic, Braintree Town, Guiseley en, inderdaad, Barrow.

De cupwedstrijd van jaren terug ben ik nooit vergeten en als blijkt dat de uitwedstrijd tegen Barrow voor begin januari op het programma staat, besluit ik dat ik daar eigenlijk gewoon heen moet. Naar Barrow ga je niet in augustus of mei. In Barrow hoor je te kou te lijden, zeiknat te regenen en weg te waaien. Gent-Wevelgem 2015 op een voetbalveld. Dat er begin januari traditiegetrouw een hoop wedstrijden worden afgelast, neem ik maar voor lief.

DSC00017

Pessimisme en frustratie
Ik vlieg op vrijdagavond naar Liverpool en onderneem op zaterdagochtend de reis naar Barrow-in-Furness, zoals het stadje eigenlijk heet. Ik besluit mee te reizen met de officiële supportersbus vanuit Birkenhead. Meteen een goede gelegenheid om wat nieuwe mensen te ontmoeten. Ik zit naast Bob, een man van in de 70. Hij heeft Tranmere al eerder in Barrow zien spelen en is daarmee waarschijnlijk een van de weinigen, want dat was in de tijd dat Barrow nog een Leagueclub was, ruim 45 jaar geleden. Maar zelfs hij heeft geen slechtere tijden bij Tranmere meegemaakt. Dit seizoen speelt Tranmere voor het eerst sinds 1921 niet meer in de League en in de Conference gaat het ook niet al te best. De club staat 12e, zes punten verwijderd van zelfs maar een plek in de play-offs. Uiteraard gingen veel supporters er voorafgaand aan het seizoen vanuit dat Tranmere gemakkelijk weer zou promoveren, maar die fout wordt door veel ex-Leagueclubs gemaakt. Het zorgt onder de aanhang van Tranmere tot veel pessimisme en frustratie. De trainer, Gary Brabin, is niet bepaald geliefd. Hij heeft de neiging vreemde tactische beslissingen te nemen en meer dan eens worden overwinningen uit handen gegeven. De uitwedstrijd tegen het kleine Barrow wordt met weinig vertrouwen tegemoet gezien.

Aangekomen bij Holker Street in Barrow blijkt het noch te regenen, noch te waaien. Echt koud is het ook al niet. Tegenvaller. Tijd om de toerist uit te hangen in Barrow-in-Furness. Het blijkt een weinig bijzonder, maar typisch Noord-Engels stadje, dat wordt gedomineerd door de enorme onderzeeërwerf van British Aerospace. Het is tevens de geboorteplaats van Emlyn Hughes, captain van het grote Liverpool uit de jaren ’70. Hij wordt geëerd met een standbeeld, hoewel hij nooit voor de lokale club is uitgekomen. Na nog even bij het rugbystadion te hebben gekeken, is het tijd om naar binnen te gaan. De Tranmere-aanhang, 476 man groot, heeft de helft van de open terrace achter het doel gekregen, plus een deel van de stoeltjes op de Main Stand. Deze tribune vormt de enige zitgelegenheid op Holker Street, voor de rest zijn er alleen staantribunes. Hoewel de Main Stand redelijk modern is, is de ground er wel een van het ouderwetse soort, net als de floodlights. Daar kan ik altijd wel van genieten. Helaas is het uitvak afgezet, zodat ik niet de hele ground in detail kan bekijken.

DSC00035

Stewardhesjes-gele shirts
Er wordt afgetrapt, het veld ligt er gelukkig vrij slecht bij. Tranmere, spelend in afschuwelijke stewardhesjes-gele shirts, heeft het betere van het spel. Na ongeveer een kwartier wordt een lichte overtreding van een Barrow-verdediger bestraft met een penalty die door Adam Mekki onberispelijk wordt benut. Het traditionele “Super White Army” (of eigenlijk “Su Whi Army”) rolt van de terrace. De rest van de eerste helft kabbelt voort, met weinig uitgespeelde kansen en veel goedbedoeld, maar slecht uitgevoerd voetbal. Ondertussen zingen de pubers in ons vak “How shit must you be, we’re winning away”, waarop de ouderen hen er fijntjes aan herinneren dat we nog steeds Tranmere zijn. En ondanks de voorsprong is er kritiek op de spelers, de trainer en, uiteraard, op de scheids, die overtreding na overtreding van Barrow onbestraft laat. De rust breng ik door in de rij voor de burgerkraam – bij Barrow zijn ze duidelijk geen grote aantallen uitsupporters gewend.

DSC00057

“Fuck off, you fat Scouse bastard”
De tweede helft laat goeddeels hetzelfde beeld zien als de eerste, totdat Steven Jennings een domme overtreding maakt in het strafschopgebied. Keeper Scott Davies gaat ruzie maken met de Barrovians en wordt de rest van de wedstrijd uitgejouwd door het thuispubliek. De penalty wordt door Barrow overtuigend binnengeschoten en voor het eerst deze wedstrijd horen we de aanhang van de Bluebirds. Weer een voorsprong uit handen gegeven, en de mensen om me heen zien de bui al hangen. Nog steeds is Tranmere de beter voetballende ploeg, maar iedere aanval van Barrow zorgt voor knikkende knieën. Het is aan cultheld Steve McNulty (officieel 88 kilo, maar waarschijnlijk een kilootje of 20 meer) te danken dat Barrow nooit echt gevaarlijk wordt. Maar de ene keer dat ze er wel uitkomen, is het meteen raak: een voorzet wordt op doel gekopt, Scott Davies strekt zich helemaal uit, maar kan niet verhelpen dat de bal in de rechter benedenhoek verdwijnt. Wanhoop en déjà-vu in het uitvak. Het is weer eens zo ver. Brabin reageert even tergend als voorspelbaar door aanvaller Mekki, een van de weinige spelers die wel goed in de wedstrijd zit, van het veld te halen. Mensen om me heen beginnen Brabin uit te jouwen; ik hoor kreten als “Fuck off, you fat Scouse bastard!” Gratis tip: noem mensen uit Birkenhead nooit Scousers.

“We’re Tranmere, we don’t do comebacks”
Twee minuten later, we zitten inmiddels in de 87e minuut, ligt de 3-1 er alweer in. Over en sluiten, wederom een gênante nederlaag. Een flink deel van de Tranmere-aanhang heeft genoeg gezien en onderneemt alvast de thuisreis. Tranmere zet nog wel aan, maar dat lijkt meer voor de vorm. Totdat een schot van Lois Maynard, international voor Saint Kitts & Nevis, er pardoes invliegt. Er wordt wel gejuicht, maar zonder veel overtuiging. Een goal voor de statistieken, meer niet, zo is de algemene opinie. Maar de spelers maken haast. Ondertussen wordt omgeroepen dat er 5 minuten worden bijgeteld. Is er dan toch nog iets mogelijk? Volgens de mensen om me heen niet: “We’re Tranmere, we don’t do comebacks.”

De bal wordt keer op keer wild naar voren gepompt, hopend op nog een kans. Een verdediger van Barrow verslikt zich in de bal, die bij Jeff Hughes terechtkomt. Hij rondt de keeper en rolt de bal in het doel. 3-3! Gejuich en oprechte verbazing om me heen. Wij zijn Tranmere, wij doen dit soort dingen niet. Vooruit, één keer tegen Southampton in de FA Cup, toen we nog goed waren. Een gestolen punt, lekker hoor.

DSC00026

Local boy
Inmiddels moet het bijna tijd zijn, maar aangezien Holker Street niet beschikt over een klok of een scorebord is het moeilijk te zeggen. In recordtempo ligt de bal weer op de middenstip. Na elke actie denk ik dat er nu toch echt afgefloten gaat worden. Maar er komt nog een aanval. “Go oooon!!”, wordt er om me heen geschreeuwd, meer hopend dan gelovend. De bal komt terecht bij local boy Jake Kirby. Hij haalt uit, de bal wordt van richting veranderd en belandt met een sierlijk boogje in het doel. Een fractie van een seconde is het doodstil, dan barst een enorm gejuich los. Ik word door volslagen onbekenden om de nek gevlogen. Een mengeling van vreugde en ongeloof maakt zich meester van de terrace. Mensen weten niet waar ze het zoeken moeten en er wordt niet eens gedacht aan een pitch invasion. Daar zijn de gebeurtenissen te bizar voor. Woede en onvrede zijn binnen vijf minuten vervangen door pure euforie.

En toch. Als we na het laatste fluitsignaal weer naar de bus gedirigeerd worden, hoor ik hier en daar alweer andere geluiden. Want met zo’n overwinning blijft de trainer waarschijnlijk nog wel even zitten. Om het pessimisme te verdrijven is blijkbaar meer dan één wonder nodig…

‘Ultra Henk’
Staantribune-volger

Heb je ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst

DSC00069