Het geluid van mijn wekker zal nooit mijn favoriete sound worden, al is het wel een groot verschil of het voor een dag werk is of voor een bezoek aan je favoriete voetbalclub, in mijn geval Chelsea Football Club. Vandaag ging hij al om 03.25 uur af voor mijn zoveelste reisje naar Stamford Bridge. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat mijn buurman ‘Rakker’ en ik op deze dag voor het eerst meereizen met een bus van The Mighty Blues Belgium, de officiële supportersclub van Chelsea in België.

Tot voor kort reden we altijd met de auto naar Lille om daar op de Eurostar te springen die ons in no-time naar Central London bracht, gevolgd door een taxirit naar het stadion. Van de voordeur tot aan de turnstiles van Stamford Bridge duurt hooguit vier uur. Maar omdat het tegenwoordig lastig is om een betaalbaar treinkaartje te bemachtigen en een ticket voor een thuiswedstrijd, rijden we voortaan met deze Belgische supportersclub mee. Vroeger reisden we altijd met de Belgian Blues, maar deze fanclub ging in 2004 ter ziele.

soccerfanshop.nl

Om kwart voor vijf sta ik bij Rakker aan de voordeur en een half uur later arriveren we op de carpoolparking in Loppem, even voorbij Brugge. Niet veel later draait een dubbeldeksbus het terrein op en vervoegen we ons bij zo’n zeventig Belgische Blues-gezinden. In de bus ontmoetten we enkele bekenden uit ons lange supportersverleden. Gespreksstof genoeg om de reis richting Calais vol te praten. Normaliter gaat de bus op de shuttletrein onder het Kanaal door, maar door extreme drukte zijn we deze dag aangewezen op de ferry. Persoonlijk vind ik dat geen straf. Er gaat immers niks boven een full English breakfast aan boord.

Op de ferry raak ik aan de praat met Tom Vanwatermeulen, een gepassioneerd Chelsea-aanhanger. Zijn liefde voor de club gaat terug tot in 1998. Tom was destijds goed bevriend met Celestine Babayaro, een Nigeriaanse voetballer die The Blues dat jaar kochten van Anderlecht. Vanwatermeulen, die in het dagelijks leven spelersmakelaar is, vergezelde Babayaro richting South West London en The Bridge was voor hem love on the first sight. In 2010 richtte hij The Mighty Blues Belgium op. De fanclub telt bijna 1.300 leden en het is de enige van alle 166 (!) officiële supportersverenigingen van Chelsea die elke wedstrijd van The Blues, home en away, acte de présence geeft.

004-2
Langzaam verrijzen de white cliffs of Dover aan de horizon. Het is prachtig weer op het eiland, wat niet altijd vanzelfsprekend is. We vervolgen onze route en een paar uur later arriveren we op Fulham Road bij ons eigen Blue Walhalla. Rond Stamford Bridge is het al behoorlijk druk, maar zoals altijd is de sfeer gemoedelijk. We glippen een kroegje binnen waar het van buiten af niet al te druk lijkt. Binnen is het echter een mierennest en duurt het even voordat we aan de beurt zijn. Ik kijk altijd met spanning toe als zo’n hippe bartender de bierpomp opentrekt. Het vullen van een halve liter lijkt altijd uren te duren.

Voor de lunch bezoeken we traditiegetrouw Kishmish, een erg goed, traditioneel Indisch restaurantje. Het is wel aan te raden om vooraf te informeren naar de pittigheid van een bepaald gerecht. Buurman Rakker eet echter alles als het om ‘scherp’ voedsel gaat. Toen we de eerste keer bij Kishmish gingen lunchen, stonden op de menukaart rode pepertjes die de sterkte van een gerecht aangaven. Rakker had snel zijn keus gemaakt: het gerecht met de meeste pepers erachter, te weten zes. De ober vroeg hem nog twee keer of hij het wel zeker wist, dat vond de buurman maar wat vreemd. Toen even later het eten werd geserveerd, stond het keukenpersoneel gniffelend achter een pilaar te kijken hoe hij zijn bord zou verwerken. Er leek niks aan de hand, totdat Rakker opeens zijn hand opstak richting de ober. Of hij nog wat extra sambal kon krijgen.

010
De tickets voor de wedstrijd vandaag, tegen Everton, zijn voor de Shed End Lower. Prima plekken. Ik mag altijd graag op de Shed End zitten. Het is op z’n eigen manier nog een tribune met historie. De Shed End was tot de verbouwing van het stadion in 1994 beroemd en berucht vanwege zijn sfeer en gezang. Na de overgang naar een all seater stadium, werd de sfeer wel anders, maar toch neem ik er nog steeds graag plaats. Bij het betreden van de catacomben onder de Shed End is een soort rouwmuur. Er hangen honderden plaatjes en bordjes met daarop namen van overleden supporters over de lengte van vele jaren. Sadly missed is de meest voorkomende tekst op de bordjes, met de naam van de overledene, een paar data en meestal een bijbehorend stukje tekst over Chelsea. Vóór de wedstrijd brengen veel familieleden en bekenden nog even een groet aan het bordje van een dierbare.

019
Sinds de Russische Revolutie is er op Stamford Bridge veel veranderd qua sfeer. Op de stands zitten tegenwoordig ook veel ‘toeristen’. Medewerkers van de ING die een personeelsuitje hebben, twaalf meiden van de IKEA uit Stockholm of een half leger Japanners met hun cameraatjes. Kortom: mensen die meestal geen verstand hebben van voetbal en er vaak ook niks om geven, maar wel voor je voeten lopen (of zitten) in het stadion en al helemaal niet bijdragen aan de sfeer. Maar dat is helaas bij alle grote clubs zo, zullen ook supporters van Man United, City of Arsenal beamen. Wat dat betreft is een bezoek aan een lagere divisie in Engeland vaak leuker. Bij sommige clubs in de Championship of de League One zitten ook gewoon 20.000 mensen, echte clubsupporters die zichzelf graag laten horen. Daar kom je die trutten van de IKEA en de ING niet tegen.

033-2
Voor de kick off rijkt clubvoorzitter Vanwatermeulen namens de Mighty Blues een beker uit aan Thibaut Courtois, omdat hij is uitgeroepen tot beste doelman van het vorige seizoen. Trots en met stijl overhandigt Tom samen met zijn zoontje Jayden de bokaal aan de lange Belgische keeper. Een mooi moment voor vader en zoon.

Waar vorig jaar alles lukte en een mooi seizoen werd bekroond met een titel, is dit seizoen alles anders op The Bridge. De chemie tussen Mourinho en de spelersgroep ebde in de eerste seizoenshelft weg als sneeuw voor de zon. Het ontslag van de Portugese trainer, in december, was dan ook onvermijdelijk. The Special One werd door de trouwe fans bedankt voor de (enorme) bewezen diensten. Om verder gemor van de achterban de kop in te drukken, stelde het bestuur van Chelsea vervolgens Guus Hiddink aan, die in 2009 bijna een mirakel had verricht op Stamford Bridge.

De eerste helft van de wedstrijd is matig tot erg slecht. Het eerste hoogtepunt is nota bene in de rust als clublegende Ron Chopper Harris op de pitch verschijnt. Chopper Harris was een absolute Blue en speelde tussen 1961 en 1980 maar liefst 795 officiële duels voor Chelsea Football Club, een ongekend aantal. Harris krijgt iets, wat mij niet helemaal duidelijk is, overhandigd van een of andere stichting, en maakt vervolgens onder luid applaus een ereronde langs de vier stands. De inmiddels 71-jarige topverdediger van weleer geniet zichtbaar.

034
Zo matig als de eerste helft was, zo boeiend is de tweede, met zes doelpunten in 53 minuten. In extra time tikt captain en legend John Terry de 3-3 binnen, vanuit een lichtelijke buitenspelpositie. Alles wat Everton is kookt van woede als de ref de treffer goedkeurt, maar de andere 39.500 aanwezigen hebben er maling aan. Who cares… and so did I!

Na het laatste fluitsignaal loopt doelman Courtois naar de zijlijn en overhandigt zijn wedstrijdshirt aan Jayden Vanwatermeulen, wat voor de kleine man een ongelooflijk moment moet zijn. Waarschijnlijk heeft hij er ’s nachts niet van kunnen slapen.

Op de terugweg wordt onze bus op de M20 buiten Londen verrast door een enorme file. Het levert een uur vertraging op, waardoor we de ferry missen in Dover. Het laatste wat ik me van deze dag herinner, is wederom mijn wekker. 05.22 staat er nu op, maar ik ben blij om ‘m te zien.

Forever Blue!

Peter de Vrieze
Staantribune-volger

 

Heb je ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.