“Rivaliteit is voor mij een meer dan belangrijk aspect in het voetbal. Deze aangeboren drang was in mijn jeugd de factor die mij meer naar het Turkse voetbal heeft geduwd dan naar het Nederlandse. Met de dubbele ontmoeting tussen Fenerbahçe en Ajax in de Europa League staat er een persoonlijk pareltje op het programma. De Nederlandse club die ik liefheb tegen de Turkse club die ik vanuit mijn tenen haat”, zegt de Turks-Nederlandse Galatasaray-supporter Yordi Yamali

9302505486_a04600b0d9_bIn het ‘zijn voor een club’ zit een gekke taakverdeling. Het houden en steunen van een club is voor mij een net zo gelijkwaardige bezigheid als het misgunnen en haten van de aartsrivaal. Je moet ze niet, je gunt ze niks en het kan niet slecht genoeg met ze gaan. Maar kun je zonder ze? Nee. Het is even leuk, maar daarna mis je de passie. Diep in het hart maakt dat beide kampen ongelukkig. Het zijn de wedstrijden waar het allemaal om draait, die het extraatje zijn tijdens een voetbalseizoen.

soccerfanshop.nl

Wat ook van levensbelang is om rivaliteit in stand te houden, zijn de individuen op het veld. We gaan een tijdperk tegemoet met veel ‘neutrale’ voetballers. Het scouten op steeds jongere leeftijd sloopt het clubgevoel bij spelers. Het embleem dat ze op de borst dragen kan voldoende zijn, maar je even helemaal kapot ergeren aan een persoon is toch fijner dan je ergeren aan een shirt of logo. Het zijn die heerlijke spelers die je op handen draagt, maar van wie je tegelijkertijd weet dat ze worden gehaat door de rivaal. Zoals Luis Suárez in De Kuip, of Felipe Melo in het Şükrü Saracoğlustadion van Fenerbahçe.
2015687504_6329a0d6f1_bIn het proces van gaan houden van een club, krijg je het haten van een andere club erbij. Zo is Fenerbahçe in mijn ogen een ‘smerige’ club met dito spelers. Een club die vaak in verband is gebracht met nare factoren in het voetbal, zoals omkoping en scheidsrechters met voorkeuren.

Een goed voorbeeld is Emre Belözoglu. Het grote talent begon zijn carrière bij Galatasaray en was het Kind van Turkije. Hij ging naar Inter en Newcastle United, maar stak vervolgens een mes in de rug van de Leeuwen door te tekenen bij de aartsrivaal. Vandaag de dag is Emre B. de meest gehate voetballer op de Turkse velden. Hij heeft rechtszaken wegens racisme achter zijn naam, kan een muur behangen met rode kaarten en heeft vaak discussies met spelers, trainers en bestuursleden van andere clubs.

Galatasaray is in mijn ogen alles wat Fenerbahçe niet is. Eerlijk, netjes, mooi voetbal en, ondanks hardnekkige tegenwerking, de meest succesvolle club van Turkije. Dat geeft alle successen een extra gouden rand.

Rellen in het Şükrü Saracoğlustadion na de Turkse Super Cup-wedstrijd in 2012 tussen Fenerbahçe en Galatasaray.

Ajax treft de Turkse grootmacht morgenavond op het juiste moment. Het loopt nog niet lekker in het Aziatische gedeelte van Istanbul. Dat is niet zo heel gek, de club heeft veel nieuwe spelers, een nieuwe trainer en speelt al twee jaar geen Europees voetbal. Maar dit jonge Ajax kan het moeilijk krijgen door de randzaken.  De Turken zullen in groten getale op dit affiche afkomen. Gesteund en opgejut door een vol stadion boeken Turkse ploegen vaak goede resultaten. Ook in Amsterdam zal Fenerbahçe massaal gesteund worden. Ajax zal haar best doen om de Turks-Nederlandse supporters te weren van de thuisvakken. Een onmogelijk klus. Voor de Amsterdammers zou het fijn zijn als de problemen met de harde kern voor de thuiswedstrijd opgelost zijn, want die steun zullen ze hard nodig hebben.

Aan mij zal het niet liggen. Ik zal de Godenzonen twee keer negentig minuten naar voren schreeuwen. Of mijn liefde voor Ajax groter is dan mijn haat jegens Fenerbahçe? Dat is kiezen tussen twee van je kinderen. Een onmogelijke keuze.

Yordi Yamali