Juventus stevent momenteel hard af op een unieke prestatie in het Italiaanse voetbal: zesmaal achtereen landskampioen worden. Geen enkel team heeft dit ooit eerder in De Laars voor elkaar gekregen. In de kwartfinale van de Champions League tegen Barcelona kon de wereld zien dat coach Massimo Allegri goed heeft doorgeselecteerd sinds zijn aanstelling in 2014. Na de Champions League-finale van 2015 (3-1 verlies tegen dezelfde Catalanen) ging het roer om: er moest niet alleen geleund worden op de fantastische verdediging en de geniale invallen van spelmaker Andrea Pirlo. Er moest een goed geoliede voetbalmachine komen die op elke plek in het veld iedere tegenstander de baas kon zijn.

En dat is gelukt. Hoewel mathematisch nog niet zeker, is de vraag niet òf maar wanneer Juventus de gewenste Sesto Scudetto kan gaan ophalen. Naast de Coppa Italia gloort er bovendien nog een groter doel: het winnen van de Champions League. Wie nu deel uitmaakt van de selectie van De Oude Dame, kan geschiedenis schrijven, zeker als de triple wordt gewonnen.

soccerfanshop.nl

Zona Cesarini

In een tijd dat er nog lang geen Europacups bestonden, maakte Juventus een vergelijkbare glorieperiode door. In de vorige eeuw veroverde de club tussen 1930 en 1935 vijfmaal achtereen de landstitel. In de spits stond toen een geboren Argentijn, die vanwege zijn voorouders tevens de Italiaanse nationaliteit had verkregen: Renato Cesarini. Vanwege zijn aandeel in die Quinquennio staat hij als speler voor altijd verankerd in de clubhistorie van de Bianconeri en vormde hij tijdens het seizoen 1959-1960 bovendien als technisch directeur een succesvol tandem met trainer Carlo Parola. De samenwerking bleef bij dat ene seizoen, maar het resultaat mocht er zijn: de eerste dubbel in de historie van de club.

Toch is het niet enkel zijn imposante erelijst dat zijn naam door de decennia heen in het collectieve voetbalbewustzijn van de Italianen is opgeslagen. Eind 1931 scoorde Cesarini in extremis een treffer voor de Azzurri tegen Hongarije. En omdat het niet de eerste keer was dat hij bij het scheiden van de markt een doelpunt maakte, werd door radioverslaggevers een term de ether in geslingerd: De Zona Cesarini. En niet alleen wanneer daadwerkelijk een treffer kan worden genoteerd in de laatste seconden van een wedstrijd wordt deze term van stal gehaald, er wordt namelijk ook op geanticipeerd. Anno 2017 wordt nog regelmatig gespeculeerd op een dergelijk moment. Of het een gelijkspel, een overwinning of kwalificatie op gaat leveren, doet er niet toe. Als de gewenste treffer maar een ommekeer teweegbrengt. En daaraan kleeft dus voor altijd de naam van deze legendarische Juve-midvoor.

Maar het kan altijd nog mooier. Wat zou het geweldig zijn als dit jaar een Argentijnse landgenoot als Dybala of Higuaín de beslissende goal à la Cesarini maakt, bij voorkeur in de finale van de Champions League. Goal, winst, over en sluiten. Dan zou de naam van Cesarini niet alleen voor altijd verbonden zijn aan het Juve del Quinquennio uit de jaren dertig, maar ook aan het Juve van de Sessennio uit het tweede decennium van de 21ste eeuw.

Een mooiere mix tussen clubhistorie en actualiteit is nauwelijks denkbaar.