Heb jij, net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Ik was koud twee dagen in Nederland en toen kon ik weer terug naar mijn Engeland voor opnieuw een wedstrijdje Engels voetbal. De bestemming was Brighton voor de wedstrijd Brighton & Hove Albion – Fulham. We vlogen op vrijdag zodat we rustig de tijd hadden om de stad te verkennen. Toen we het treinstation van Brighton uitliepen, schoten we de eerste de beste pub in om ons vitaminepeil weer op niveau te krijgen met een heerlijke pint. Waar mijn vader in het hotel in de culturefolders dook, wilde ik mijn culturegenot gaan zoeken in de dichtstbijzijnde pub. En de volgende dag was het zover: Matchday!

soccerfanshop.nl

Na onze maag gevuld te hebben met eieren, sausages en bacon reisden we af richting Falmer Station. Toen de trein vaart minderde, doemde The American Express Community Stadium, in de volksmond ook wel The Amex genoemd, al voor ons op. Het is een modern stadion, gebouwd in 2011. We liepen het krakkemikkige Falmer Station uit, dat in tegenstelling tot het stadion en de omgeving geen metamorfose had ondergaan. Ik heb vrij weinig met de moderne stadions van tegenwoordig en van ook de buitenkant van The Amex was ik niet erg van onder de indruk. Maar de hoogteverschillen rond het stadion zorgden gelukkig wel voor mooie plaatjes.

We gingen naar The Swann, wat bekendstond als de pub waar Brighton-fans voor de wedstrijd drinken. Het is een leuke pub, met een bar in de vorm van een rechthoek, maar wel afgesloten door verschillende deuren. Hierdoor heb je eigenlijk vier afzonderlijke pubs. Er lag vloerbedekking op de grond, aan de muur hing veel oude meuk. Het straalt een bepaalde gezelligheid uit. We namen een pint en de omgeving in ons op.

De Groundhop: Brighton & Hove AlbionDe Groundhop: Brighton & Hove Albion

Het was rond twaalf uur Engelse tijd en langzaamaan druppelde de pub vol. Ondanks dat Brighton een aardige supportersschare heeft, leek iedereen hier elkaar wel te kennen. Families zaten met elkaar aan tafel, van opa tot de jongste telg van een paar maanden. Groepen vrienden die onder het genot van wat goudgele rakkers de aanstaande wedstrijd van hun Seagulls bespraken en voor wie dit waarschijnlijk het wekelijkse uitje was. Wat moet het leven toch mooi zijn voor een Engelsman, dacht ik.

We kwamen in gesprek met een Brighton-fan die elke uit- en thuiswedstrijd bezoekt en die vond het “brilliant” dat ik alle 92 clubs wilde bezoeken. Op het moment van de reis was Brighton nog niet gepromoveerd, maar destijds had de goede man er al alle vertrouwen in dat Brighton volgend jaar Premier League zou spelen. Hij vreesde alleen voor Newcastle United, wat onlangs terecht bleek te zijn. The Magpies klommen vorige week immers op de laatste speeldag over The Seagulls heen, waardoor Brighton net naast het kampioenschap greep. Maar dat was op dat moment natuurlijk nog onbekend.

Ook hebben we een tijd gepraat met een undercover Fulham-fan, die niet wilde dat iemand wist dat hij voor Fulham was en ons dit meermaals te verstaan gaf. Omdat ik ook met mijn vader bij Fulham ben geweest, volgde er mooie gesprekken over zijn trots op Craven Cottage. Omdat de afstand Londen-Brighton niet heel ver is, beloofde hij ons dat het Fulham-vak goed vol zou zitten (iets wat later ook waarheid bleek te zijn). We wensten de man een fijne wedstrijd en besloten richting onze plekken te gaan.

We zaten op de North Stand op de tweede rij en tot mijn verbazing was het zitgedeelte van mijn stoeltje een zacht kussentje, in plaats van hard plastic. Niet verkeerd voor mijn derrière. Waar ik de buitenkant van het stadion niet heel erg indrukwekkend vond, was dit anders voor de binnenkant. Omdat we dicht op het veld zaten, kon je mooi de tribunes omhoogkijken. De twee bogen boven op het dak van de twee tribunes aan de lange zijden deden met het vallen van de avond magisch aan.

De Groundhop: Brighton & Hove Albion

Een aantal rijen achter ons stond de fanatieke aanhang van Brighton die tijdens de wedstrijd voortdurend aan het zingen waren. We are Brighton, Super Brighton, We are Brighton from the South” een variant op het “No one likes us, we don’t care”-liedje van Millwall. Gelukkig ging het vocaal ondersteunen niet aan de hand van een trommel en een dirigent, maar gewoon spontaan. Telkens weer iets anders dus. Fulham begon sterk aan de wedstrijd en kwam vroeg op voorsprong. Brighton stond voorafgaand aan de wedstrijd op de tweede plek en Fulham op de achtste plek, maar qua spelbeeld leek het eerder andersom.

Fulham verzuimde om Brighton nog meer pijn te doen en met een 0-1 tussenstand gingen we de rust in, wat tevens een signaal was om ons vochtpeil weer op te krikken. De tweede helft kwam Brighton van iets beteren huize, wat al snel resulteerde in een mooie goal: 1-1. De wedstrijd ging op een neer. Het kon alle kanten op. Ik vond eigenlijk dat Fulham verdiende te winnen, maar tien minuten voor tijd was het spits Glenn Murray die de bevrijdende 2-1 binnenschoot en The Seagulls in het stadion lieten hun genoegen blijken. Seagulls is trouwens de bijnaam voor Brighton en refereert aan de vele zeemeeuwen op Brighton Beach.

De Groundhop: Brighton & Hove AlbionDe Groundhop: Brighton & Hove Albion

Het was voor Brighton nog een paar keer billen knijpen, maar het sleepte de drie punten over de streep. Voetbal is nou eenmaal niet altijd fair. Na de wedstrijd liepen duizenden supporters richting station Falmer om de trein te pakken richting huis. Dat Falmer Station eerder gebouwd is dan The Amex werd hier nog maar even duidelijk, aangezien het kleine perron lang niet iedereen kon herbergen. Er stond een rij van wel honderd meter om het perron op te mogen, wat allemaal keurig werd begeleid door de politie. Mijn vader en ik hadden hier weinig trek in en besloten onderweg naar het station nog ergens een pint te drinken. We waren niet de enigen. Pak ‘m beet duizend Seagulls dachten hier hetzelfde over, waardoor het een gezellige derde helft werd. Een plaatselijke dronkaard wilde nog gaan crowdsurfen, maar dit werd helaas in de kiem gesmoord door de aanwezige politie.

Het was weer een mooi weekend met een mooie ervaring. Brighton kan qua stadion en supporters zeker mee in de Premier League, maar of hun adem uiteindelijk lang genoeg is…

Tijmen Beerepoot
Staantribune-volger

Heb jij, net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.