Na een voorselectie en meer dan tienduizend stemmen op twintig genomineerden, kwam er vrijdagavond eindelijk duidelijkheid: De Kist van Yoeri van den Busken is de winnaar van de eerste Staantribune Voetbalboek van het Jaar-verkiezing. De biografie over de kleurrijke voetbaltrainer Simon Kistemaker versloeg de nummer twee Prof (de biografie van Kees Rijvers) van Antje Veld en de nummer drie Het geheim van Ipswich van Tom van Hulsen in een spannende strijd.

“Nu al een hoofdprijs in Rotterdam”, twitterde Van den Busken vlak na afloop. En inderdaad, in het hart van de havenstad, niet ver van het stadhuis aan de Coolsingel, waar later dit jaar mogelijk nog een feest wordt gevierd, werd in boekhandel Donner de prijsuitreiking gehouden. Het decor bestond uit boeken, heel veel boeken. Van een handboek Filosofie tot aan het economische opstel van GroenLinks-leider Jesse Klaver: praktisch alles wat er in het Nederlands te lezen valt, is daar te koop.

soccerfanshop.nl



Onder toeziend oog van tientallen schrijvers, eindredacteuren, uitgevers en voetballiefhebbers maakte hoofdredacteur Jim Holterhuës van Staantribune de top 3 bekend, waarna Van Hulsen, Veld en Van den Busken een fragment uit hun eigen boek voorlazen. Tom van Hulsen, voormalig hoofdredacteur van Voetbal International, deed dat op een manier zoals Cristiano Ronaldo een vrije trap neemt: hoofd naar beneden, benen uit elkaar. De microfoonstandaard was simpelweg te kort voor de lange schrijver.

Tijdsdruk
Toch was het niet hij, maar zijn oude VI-collega Van den Busken die aan het langste eind trok. Een glimlach van verrassing en blijdschap was duidelijk zichtbaar, want het is met recht de kroon op anderhalf jaar werk te noemen. “Er is bij VI veel gebeurd de afgelopen tijd”, vertelt Van den Busken. “Toen ik aan het schrijfproces begon, had ik een andere baan dan nu; ik kon veel meer mijn eigen tijd indelen. Ik heb mijzelf ook op een gegeven moment terug moeten trekken, terwijl Simon Kistemaker me dan ongeduldig opbelde met de vraag: schiet het wel een beetje op?”

Want er was wel sprake van enige tijdsdruk. “De beste man is 75 jaar”, vertelt de schrijver. “Het klinkt wat theatraal, maar hij voelt het einde natuurlijk naderen. Tumor in z’n hoofd, kanker in z’n lijf; hij noemt het zelf niet voor niets een tikkende tijdbom. In het boek zegt hij letterlijk: ‘Straks is het af en dan heb ik er geen letter van gelezen’, dus die druk was er wel.”

Crematies en revalidatieklinieken
Een groot deel van de genomineerden bestond uit biografieën. Over bijvoorbeeld Johnny Rep, Ulrich van Gobbel, Dick Nanninga, Huub Stevens. “Je kunt zo’n boek op meerdere manieren schrijven, maar ik heb ervoor gekozen om echt in de huid te willen kruipen van Simon”, vertelt Van den Busken. “Ik ben heel veel op pad met hem geweest. Zelfs naar crematies van vrienden van hem, naar clubs waar hij met ruzie is weggegaan, de revalidatiekliniek waar hij de dood in de ogen keek. Zo krijg je echt een band.”


En dat bleek. Gelijk na de bekendmaking liep de schrijver weg van de uitreiking, slalomde al telefonerend tussen de grote hoeveelheid boeken om de hoofdpersoon het goede nieuws door te geven. “Simon zei gelijk: ‘Ik heb altijd al gezegd dat het een prachtboek was, maar nu is het ook erkenning voor jou.’ Hij vond het dus hartstikke leuk. En daar ben ik ook blij mee, want in eerste instantie denk je als schrijver aan verkoopcijfers, maar wat ik als schrijver écht wilde, was om de puurheid van Simon te kunnen beschrijven. Mijn missie werd pas geslaagd toen de mensen om hem heen mij vertelden dat ze blij waren hoe alles op papier was gekomen. Daar deed ik het voor.”

Discipline
Tom van Hulsen, die met zijn boek Het geheim van Ipswich de tijd van zijn jeugdhelden Frans Thijssen en Arnold Mühren bij het Engelse Ipswich Town beschreef, deed er een stukje rapper over dan Van den Busken. “Het is gebleken dat ik eigenlijk een vrij snelle schrijver ben”, glimlacht Van Hulsen. “Drie maandjes duurde het. Maar daar komt wel discipline bij kijken, want je wilt de deadlines gewoon halen. Het moest gewoon af, dus je werkt in de avonden en weekenden door, omdat je afspraken hebt gemaakt. Maar aan het einde dacht ik wel: was het maar klaar. Dan heb je het allemaal wel gezien hoor, dat schrijfproces.”

Maar toen het eenmaal afgelopen was, volgde er een voldaan gevoel. Iets wat resulteerde in een knappe derde plek van de Voetbalboek 2016-verkiezing, net achter Prof van Antje Veld. “Je hoopt uiteraard altijd op meer, maar een derde plek… het had echt stukken minder gekund”, vertelt de voormalig VI-hoofdredacteur. “Ik ben eigenlijk erg blij, zeker gezien het grote aanbod. Er zijn twintig boeken geselecteerd, maar er zijn er nog zó veel meer. En ik gun het Yoeri ook van harte, mede omdat ik blij ben dat zo’n soort boek heeft gewonnen. Ik vind het namelijk jammer dat de indruk gewekt wordt dat veel biografieën van voetballers alleen maar over hoeren en drugs gaan. En dat is lang niet altijd zo. Ik vind boeken over passie voor sport en voetbal het mooist, en dat geldt zeker voor het boek van Yoeri.”

Foto’s: Anne Kruit