Op Eurosport is deze weken de Afrika Cup te volgen. Iedere avond vliegen de hopeloze afstandsschoten, bizarre benenbrekers en eeuwige clichés van commentator Frank Kramer weer om de oren. Tot groot vermaak van velen, maar goed voetbal is het niet. Voor de echte fijnproevers was er de afgelopen maand ook ’s ochtends voetbalvermaak op Eurosport. Het sportkanaal zond namelijk ook alle wedstrijden van de Azië Cup live uit. De klasse van voetballers als de Japanners Shinji Kagawa (Borussia Dortmund) en Keisuke Honda (AC Milan) is bekend, maar ook spelers als Massimo Luongo (Australië) en Omar Abdulrahman (Verenigde Arabische Emiraten) bleken een lust voor het oog. Morgen is in Sydney de finale tussen Australië en Zuid-Korea (10.00 uur Nederlandse tijd, live op Eurosport dus). socceroosIn 2006 maakte de Australische voetbalbond de overstap van Oceanië naar Azië. Klaar met overwinningen van 31-0 en klaar voor echte tegenstand. Die beslissing heeft zijn effect niet gemist. Australië deed na een eerste deelname in 1974 mee aan de afgelopen drie wereldkampioenschappen. In 2006 met Guus Hiddink, vier jaar later met Pim Verbeek en vorig jaar onder Ange Postecoglou. Tijdens de eerste Azië Cup in 2011 verloor Australië de finale van Japan. Op 2 december 2010 zagen de Australiërs de organisatie van het WK 2022 nog aan haar neus voorbijgaan, maar een jaar later kregen zij wel de organisatie van de Azië Cup 2015 in handen. Dit toernooi heeft enorm bijgedragen aan de populariteit van voetbal in Australië. Vorig jaar werd zelfs besloten het WK 2014 te gebruiken als een soort testcase voor de Azië Cup, toen bij de loting bekend werd dat er in Brazilië waarschijnlijk niets te halen viel. Op eigen bodem moest het gaan gebeuren, was de gedachte, en het lijkt de Socceroos te gaan lukken. De finale van morgen moet voor het gastland de bekroning worden op een nieuw ingezette weg en een zeer succesvol verlopen toernooi. Niet alleen op het veld, maar ook daarbuiten. De stadions zaten vol en overal in de media waren de Socceroos te zien. Het voetbal is haar status van B-sport daarmee definitief kwijtgeraakt. Met tachtigduizend uitzinnige fans op de tribune zijn de Australiërs zaterdag de grote favoriet, al werd in de groepsfase (toen Australië al geplaatst was en veel spelers rust gaf) nog wel met 0-1 verloren van de Zuid-Koreanen.

The New Generation
Het nationale team van Australië maakte het afgelopen jaar een enorme transitie door. De in Griekenland geboren Australiër Ange Postecoglou (49) werd in november 2013 aangesteld als bondscoach. Hij besloot schoon schip te maken. The Golden Generation (het team van Guus Hiddink van het WK 2006) moest plaatsmaken voor The New Generation. Daar slaagde Postecoglou wonderwel in. De resultaten bleven in 2014 nog uit, maar niemand in Australië raakte daarvan in paniek. Er werden veel jonge spelers ingepast en Postecoglou probeerde zijn team te alle tijden over de grond te laten spelen. Hoewel de Socceroos afgelopen zomer zonder punten terugkeerden van het WK in Brazilië, werd de nieuwe generatie in de harten van het Australische volk gesloten. Tegen Chili (1-3) en Nederland (2-3) had Australië recht gehad op minimaal een gelijkspel, dat zagen de fans van Australië ook wel. De Australiërs vreesden in Brazilië voor drie regelrechte afgangen, maar verlieten het WK met opgeheven hoofd. Het spel was hoopgevend.

soccerfanshop.nl

cahill

King Cahill
De Aussies konden in ieder geval terugkijken op één moment van pure extase, dat was misschien al meer dan ze vooraf hadden verwacht in een poule met Chili, Nederland en Spanje. Zo’n twintigduizend Australiërs gingen op 18 juni in Porto Alegre uit hun dak, toen Tim Cahill de Nederlandse verdediging compleet versteld deed staan met een volley die via de onderkant lat achter Jasper Cillessen belandde. Net als in 2006 (twee goals tegen Japan) en 2010 (goal tegen Servië) bracht Cahill zijn land in vervoering. Hij groeide daarmee uit tot een soort ‘larger than life’-figuur in Australië.

De 35-jarige aanvallende middenvelder is geliefd door iedereen. Iets wat Cahill zelf waarschijnlijk niet had verwacht toen hij als achttienjarige de stoute schoenen aantrok en op stage ging bij Millwall, in zijn jacht naar een droom: profvoetballer worden in Engeland. Na 250 wedstrijden voor Millwall, waaronder een FA Cup-finale tegen Manchester United, trok Cahill in de zomer van 2004 voor 1,5 miljoen pond naar Everton. Deze overstap wordt nog altijd gezien als één van de beste transfers in de geschiedenis van de Premier League. Na 278 wedstrijden en 68 goals voor Everton vertrok Cahill in de zomer van 2012 naar de New York Red Bulls. Met pijn in het hart, maar de Australiër voelde dat hij een stapje terug moest doen om van waarde te blijven voor het nationale team. Daar heeft namelijk altijd zijn prioriteit gelegen. Tientallen keren vloog Cahill doordeweeks van Liverpool naar Sydney, voor een kwalificatiewedstrijd tegen Japan of een nietszeggend oefenpotje tegen Qatar, om vervolgens in het weekend erop weer te scoren voor Everton. Geen voetballer met zoveel Air Miles als Cahill.

Ook op het veld lijkt Cahill soms wel te kunnen vliegen. Met zijn 1,78 meter is hij bepaald geen reus, maar geen enkele speler in de Premier League heeft zoveel kopdoelpunten achter zijn naam als de Australiër. Met zijn hangtime zou hij zo meekunnen in de NBA. Cahill is inmiddels alweer tweeënhalfjaar weg uit Merseyside, maar nog altijd krijgt hij dagelijks verzoeken en smeekbedes via Facebook, Instagram en Twitter om terug te keren bij The Toffees. Zeker wanneer resultaten uitblijven, zoals dit seizoen, missen de supporters zijn passie voor de club en zijn vermogen om vanuit het niet te kunnen scoren. Een verfijnde voetballer is hij nooit geweest, maar door de wilskracht in zijn spel veroverde Cahill toch tienduizenden supportersharten.

Tot een tastbare prijs heeft het echter nog nooit geleid. Ja, hij werd in 2001 met Millwall kampioen in League One, werd in 2004 met Australië de beste van Oceanië en won twee jaar geleden met de Red Bulls de MLS Supporter’s Shield. Maar op zijn 35e is Cahill wel eens toe aan een echte prijs. De Azië Cup winnen, morgen in zijn geboortestad Sydney, zou voor hem de kroon op het werk zijn. Cahill sprak vorige maand nog de wens uit om in 2018 in Rusland zijn vierde en laatste WK te willen spelen, maar het zou niemand verbazen als hij na het winnen van de Azië Cup plots een punt achter zijn carrière zet. Het ‘green and gold’ van Australië betekent alles voor hem, maar ook Cahill weet dat het tijd is voor een nieuwe generatie en een nieuw uithangbord voor het Australische voetbal.

kracht

Collectieve kracht
Cahill (35), Mark Bresciano (34) en Mark Milligan (29) zijn dit toernooi de enige drie leden van de Golden Generation die de schifting van Postecoglou overleefden. De rest van de ploeg bestaat uit een ambitieuze en talentvolle jonge twintigers. Velen van hen trokken – met mannen als Harry Kewell en Tim Cahill als grote inspiratiebron – al vroeg naar een club in Europa.

Zo staat doelman Mathew Ryan (22) al anderhalf jaar onder de lat bij Club Brugge. Vele clubs uit de Premier League, waaronder Everton en Liverpool, hebben Ryan op de korrel. Op het WK ging hij nog in de fout bij de beslissende 2-3 van Memphis Depay, maar tijdens deze Azië Cup bewijst Ryan een van de meest talentvolle keepers ter wereld te zijn. Met zijn 1,81 meter is hij niet echt groot, maar zoals vele Australiërs heeft hij een enorme sprongkracht. Daarnaast wordt Ryan vooral geroemd om zijn ‘distributie’: hij legt de ballen neer waar hij wil.

Een ander goed voorbeeld van de ‘Cahill-route’ is de 23-jarige linksback Jason Davidson. Kort na zijn achttiende verjaardag trok Davidson, zoon van 79-voudig international Alan, op zoek naar voetbalgeluk naar Paços de Ferreira in Portugal. Daar speelde hij slechts vijf keer mee met de grote mannen, dus stapte Davidson in 2012 over naar Heracles Almelo. Met drie goede wedstrijden op het WK 2014 verdiende hij een transfer naar West Bromwich Albion.

Verder maakt Trent Sainsbury dit toernooi grote indruk. Samen met Matthew Spiranovic (26) van de Western Sydney Wanderers vormt hij het hart van de Australische defensie. De verdediger kwam in de zomer van 2014 naar PEC Zwolle en debuteerde op 4 september 2014 pas voor het Australisch elftal, maar maakte daar direct indruk op Postecoglou. Ook Sainsbury is weer een goed voorbeeld dat kangoeroes niet de enige Australische wezens zijn met enorme sprongkracht. Zwolle-trainer Ron Jans noemt hem niet voor niets ‘Skippy’.

Davidson en Sainsbury zorgden afgelopen dinsdag in de halve finale tegen de Verenigde Arabische Emiraten (2-0 winst) voor de goals die Australië naar de finale hielpen. Dat is misschien wel de grootste kracht van dit nieuwe Australische team: vrijwel iedere speler heeft scorend vermogen en is goed vervangbaar. De tot centrumspits getransformeerde Cahill maakte dit toernooi al drie goals, waaronder twee in de kwartfinale tegen China (2-0 winst). Verder waren Mile Jedinak, James Troisi, Tomi Juric, Massimo Luongo, Robbie Kruse en Mark Milligan in de productieve poulefase allemaal al eens doeltreffend voor Australië. Op het middenveld houdt aanvoerder Mile Jedinak (30) het grotere geheel in de gaten. Met zijn tackles en kopkracht verovert Jedinak vele ballen, die hij vervolgens weer inlevert bij de creatievere geesten, zoals James Troisi en Massimo Luongo. Daarnaast boezemt zijn donkere ‘Chabal’-baard angst in bij vele tegenstanders. Op de vleugels voorin zijn de dribbels en snelheid van Robbie Kruse (Bayer Leverkusen) en Mathew Leckie (FSV Frankfurt) belangrijke schakels in het aanvallende en dynamische spel van Australië. Niet altijd even productief, maar wel met constante dreiging.

de ster

De Ster en De Ontdekking
Omar Abdulrahman (bijnaam de ‘Arabische Maradona’) van de Verenigde Arabische Emiraten wordt alom beschouwd als de absolute uitblinker van deze Azië Cup. Zijn oudere broers Amer (25) en Mohamed (26) spelen ook voor het nationale team, maar Omar (23) is zonder twijfel de meest getalenteerde van de drie. Omar speelt nog altijd in eigen land, bij topclub Al Ain. Daar heeft hij dit seizoen zeventien assists in zeventien wedstrijden achter zijn naam staan. Nadat Abdulrahman op de Olympische Spelen van 2012 in Londen al grote indruk maakte, ging hij direct op proef bij Manchester City. Daar draaide Abdulrahman twee weken mee in de voorbereiding, maar kreeg hij destijds geen werkvergunning. Een transfer naar een Europese topclub lijkt nu wel haalbaar voor Abdulrahman. Met zijn verfijnde linkerbeen en briljante inzicht is hij altijd op zoek naar de assist. Daar slaagde hij dit toernooi twee keer in.

Met vier assists in vier wedstrijden bleek een Australiër dit toernooi nog een stuk productiever. Zijn naam? Massimo Luongo, dé ontdekking van dit toernooi. Hij geeft vorm en smaak aan het spel van Australië, met zijn dribbels, passes en diepgang. Luongo speelt in clubverband voor Swindon Town (League One), maar ook voor hem zullen de Europese topclubs ongetwijfeld in de rij staan. Als iemand uit kan groeien tot opvolger van Cahill en het nieuwe boegbeeld van het Australische voetbal, dan is het Luongo. De gelijkenissen tussen de twee zijn groot, ook qua uiterlijk. Luongo’s moeder komt uit Indonesië, zijn vader uit Italië. De moeder van Cahill komt uit Samoa, zijn vader uit Ierland. Desondanks kozen beiden voor de Australische ploeg. Zowel Cahill als Luongo hebben geen indrukwekkend fysiek, maar spelen wel met een leeuwenhart. Daarnaast trokken beiden al op hun achttiende naar Londen. Cahill ging naar Millwall, Luongo naar Tottenham Hotspur. Daar kwam hij gedurende twee jaar slechts tot twintig minuten in een League Cup-duel tegen Stoke City. Luongo besloot in 2013 voor zijn eigen bestwil en ontwikkeling een stapje terug te doen, naar Swindon Town. Cahill speelde gedurende zeven jaar voor Millwall en draaide vervolgens nog acht jaar mee in de Premier League, dus Luongo hoeft zich niet te haasten om naam en faam te maken. Cahill en Luongo kunnen zaterdag geschiedenis schrijven in hun geboortestad Sydney. De ene aan het eind van zijn carrière, de ander pas aan het begin van al het moois.

duo

Alle samenvattingen en hoogtepunten van de Azië Cup 2015 zijn op YouTube te vinden.