Al jaren wilde ik naar Argentinië en net als auteur Simon Kuper in ‘Football Against The Enemy’ zoveel mogelijk canchas (stadions) in Buenos Aires bezoeken. In 2007 maakte ik mijn eerste oversteek. Ik ontmoette binnen twee dagen twee Argentijnse voetballiefhebbers die ik nu – bijna tien jaar later – als goede vrienden beschouw: Carlos en Ezequiel. In 2013 maakte ik mijn vierde en voorlopig laatste reis naar mijn beloofde voetballand.

Toen ik in 2007 in het holst van de nacht in hostel Ayres Porteños mijn rugzak afschudde, had Ezequiel dienst achter de balie. Al snel raken we in gesprek over zijn favoriete club Banfield. “Met dezelfde clubkleuren als FC Groningen”, meldt hij terloops. Ondanks het late tijdstip kletsen we uren door over onze competities en clubs. Een dag later begroet ik Carlos en neemt hij me mee voor mijn allereerste duel in de Argentijnse competitie. Het betreft een partido tussen zijn lokale helden van Club Gimnasia y Esgrima de la Plata en een van mijn favoriete teams: Racing Club de Avellaneda, de eerste Argentijnse winnaar van de wereldbeker voor clubteams. Via een forum reageerde Carlos het snelst op mijn passie voor het futbol argentino. Zoals afgesproken wacht hij me op in de busterminal van La Plata, zo’n vijftig kilometer ten noorden van Buenos Aires.

soccerfanshop.nl

Inmiddels hebben beide vrienden mij in Europa bezocht, lopen ze in de voorsteden van Buenos Aires rond in PSV-shirts en hebben ze mijn collectie voetbalshirts een enorme en vaak unieke boost gegeven. Daarnaast debuteerde ik onder de bijnaam Jaap Stam voor de FEAS, Ezequiels’ vriendenteam uit Remedios de Escalada. In 2013 keer ik, los van het voetbal, met een nog meer speciale reden terug naar het land van Gaucho’s en Mate. Ik wil in zilverstadje San Antonio de Areco een verlovingsring voor mijn vriendin laten maken.

Mei 2013. Ik ben net een paar uur terug in Buenos Aires als ik Ezequiel opwacht bij zijn werk. De abrazo (omhelzing) is als vanouds hartelijk. Tijd om uitgebreid ergens te gaan zitten is er niet. We moeten naar het stadion van Platense want op dit neutrale terrein speelt ‘zijn’ Banfield tegen Club Atlético Estudiantes de Buenos Aires. Niet het grote Estudiantes, maar een derdedivisionist uit de wijk Caseros. Een duel om de Copa Argentina. Na strafschoppen vliegen de Taladros (boormachines) eruit. Pas net voor middernacht zijn we terug in de wijk San Telmo om in ons ‘stamrestaurant’ als vanouds een halve koe te verorberen.

p1220775
De volgende ochtend tank ik bij in de krantenkiosk van busstation Retiro: voetbalkrant Olé en alle mogelijk specials van El Grafico gaan in de tas als leesvoer voor onderweg naar mijn volgende missie. Ik ga naar ‘Gaucho-stadje’ San Antonio de Areco waar volgens Ezequiel enkele zeer begaafde zilversmeden zitten. Een verlovingsring als doel van deze tocht. Als ik beneden bij het plataforma (perron) aankom, wacht me een leuke verrassing. De spelersbus van C.A. All Boys wordt door busmaatschappij Chavallier op dit relatief korte traject ingezet.

p1220794
Een paar dagen later zie ik Ezequiel weer in Buenos Aires voor de match Ferro Carril Oeste – Huracán. De ring zit inmiddels goed opgeborgen in mijn binnenzak. Het stadion van Ferro Carril Oeste ligt in de wijk Caballito en is een juweeltje voor liefhebbers van oude en verpauperde arena’s. We genieten van krakende houten tribuneplanken en verweerde armleuningen waarvan de verfschilfers in je arm blijven plakken. Een graffiti van een groen-zwarte stoomlocomotief siert de stadionmuur en verwijst naar de oprichters van de Buenos Aires Western Railway. Met een prachtig doelpunt op ons netvlies keren we terug naar het centrum. Ezequiel moet nu direct naar huis, want morgen moet zijn vriendin hem weer aan mij afstaan.

Ons derde gezamenlijke duel vindt plaats in een gerenoveerd stadion: Estadio Libertadores de America van Club Atlético Independiente oftewel de ‘Rey de Copas’ (de Bekerkoning). Independiente telt met zeven bekers nog altijd het grootste aantal gewonnen Copa Libertadores, de Zuid-Amerikaanse versie van de Champions League. Opponent is Estudiantes de la Plata, viervoudig winnaar van deze trofee. Een topduel zou je denken. Maar dit seizoen vecht Independiente tegen degradatie en het ziet deze boze droom een paar weken later ook werkelijkheid worden. We zitten hoog, héél hoog op de nieuwe, maar kale betonen tribune. Na het duel belt Ezequiel naar Carlos. Hij geeft mijn andere Argentijnse amigo mijn aankomsttijd in La Plata door. Carlos neemt me de volgende dag onder zijn hoede.

p1230076
p1230085
Zowel bij de ouders van Ezequiel als bij de moeder van Carlos word ik altijd als een verloren zoon ontvangen. Tijdens een eerder bezoek, totaal verkleumd na het openingsduel Argentinië-Bolivia van de Copa America in 2011, zorgt een enorme schaal empanadas (Zuid-Amerikaanse ‘loempiaatjes’) van moeders hand ervoor dat we weer snel op temperatuur komen. Of kwam het door de flessen Argentijnse wijn?

Dit keer is bij Carlos de hele familie in rep en roer. Los Lobos (de wolven) van Gimnasia de la Plata zijn namelijk zeker van promotie naar het hoogste niveau en spelen enkel om de eer tegen het ook stijgende Rosario Central. De Popular-tribune zal afgeladen vol zijn. Zwager Eugenio zorgt voor de kaartjes. Op weg naar het stadion krijgen we een shirt in ons handen gedrukt. “Somos de Primera” (We zijn in eerste klasse) staat erop. Voor de lol kopen we Evita-hoedjes bij een stalletje. Dit keer wordt het duel niet in het moderne Estadio de Ciudad de la Plata gespeeld, maar in het eigen knusse en intimiderende El Bosque (Het Bos). Deze middag raken mijn voeten haast nauwelijks de tribune. Verplicht deinen we op en neer in de blauwwitte zee. Het lied Soy Tripero golft van de tribunes. Compleet schor gezongen komen we thuis aan. De hele familie schuift aan voor een enorme taart. Carlos overhandigt me een nieuw shirt. Dit keer van Club Atlético Villa San Carlos, een club die net naar de tweede divisie gepromoveerd is.

p1230138
p1230127
p1230165
Ik keer terug naar Buenos Aires en bezoek die middag het nieuwe museum van River Plate. Ik meld me tegen 18.00 uur weer bij de portier van Ezequiels kantoor. Nog één avond in Buenos Aires, die we af willen sluiten in het Estadio Islas Malvinas. Dit is de Argentijnse naam voor de Falklandeilanden. Hier treedt bespeler All Boys aan tegen Newell’s Old Boys. In de clubshop geef ik een fortuin uit aan het speciale Centenario-shirt van All Boys. Maar ja, hoe vaak kom je in Floresta, de wijk waar All Boys huist? Een verantwoorde uitgave. Dat snapt mijn aanstaande ongetwijfeld ook. Zelfs voor Ezequiel is het de eerste keer dat hij een thuiswedstrijd van All Boys bezoekt. We kopen onze kaartjes, lopen de hoek om en stuiten op de ronkende spelersbus van de Albo. We bewonderen de muurschilderingen en beklimmen de met meters prikkeldraad omringde tribune. Met enige melancholie kijken we terug op een paar prachtige voetbaldagen in en rond Buenos Aires. In de stadsbus nemen we afscheid. Ik ga door naar terminal Retiro, waar de nachtbus naar de provincie Santa Fe wacht.

p1230253
p1230246
Na een paar uur hobbelen door de donkere uren vul ik vervolgens een voetballoze dag met een groundhop in de provinciehoofdstad Santa Fe. Hier liggen het Estadio 15 de Abril van Club Atlético Unión en het stadion van Colón met de schitterende bijnaam Cemeterio de los Elefantes (Olifantenkerkhof). Ik ga te voet naar het rood-witte Unión, waar ik mijn rijbewijs moet inleveren bij de bewaker voor het recht op het schieten van een paar foto’s. De jongen van de mini-fanshop is daarentegen zeer hartelijk, maar heeft geen shirt in mijn maat. Ik zeg hem maar niet dat ik daarna zo snel mogelijk naar rivaal Colón doorstoom. Ik word bij de rood-zwarte club van de stad professioneel rondgeleid. Ze zijn in hun nopjes met een Nederlander op de bezoekerslijst. Een groot wit Mariabeeld torent boven de tribune uit.

Ik ga snel terug naar de terminal, koop een Milanesa (soort platgeslagen schnitzel) en stap in de bus naar Rosario, geboortestad van Lionel Messi. Ik wil mijn strooptocht in stijl afsluiten: bij aanstaand kampioen van de Torneo Final, Newell’s Old Boys. Een medewerker van de marketingafdeling praat me geduldig bij over de veranderingen binnen de club.

p1230264
p1230294
p1230295
p1230296
Voor een bezoek aan eeuwige rivaal Rosario Central heb ik geen tijd meer. De bustijden laten me geen keus. Het is al na middernacht als ik weer in Buenos Aires sta weer vele mooie momenten met mijn Argentijnse amigo’s rijker. Ik huil bijna als ik Argentinië verlaat.

Stijn Slaats
Redacteur Staantribune