Voor Staantribune-lezer Jeroen Heijink kwam dit jaar een droom uit: een voetbalreis naar Argentinië. Met twee vrienden ging hij zes dagen naar het land van tango en fútbol. Hij zag zeven wedstrijden, onder meer van Boca Juniors en van River Plate. Deze week is het Argentinië Week op Staantribune.nl en in dat kader schreef Jeroen voor iedere dag een verhaal. Vandaag: Quilmes, een van de oudste clubs van Argentinië.

Heb jij ook wedstrijden bezocht in Argentinië of een ander verhaal over Argentijns voetbal, over wedstrijden, spelers, trainers of supporters? Stuur het dan naar info@staantribune.nl. De mooiste verhalen en foto’s plaatsen we op deze website.

soccerfanshop.nl

quilmes-5
De maandagochtend is soms een zware uitdaging. Als je een lange zondag hebt gehad bij je club, je weer te lang bent blijven hangen en daarna toch nog even de stad bent ingegaan. Zodra de wekker gaat, besef je dat je de jongste niet meer bent en je besluit dit nooit meer te doen.

De eerste – en voorlopig enige – maandagochtend in Buenos Aires word ik anders wakker. We hebben gisteren een geweldige dag gehad in deze stad. Vier van de Grote Vijf zijn in 180 minuten bekeken, geroken en gesnoven. De trip is eigenlijk al geslaagd. Maar we hebben nog twee dagen en de Argentijnse voetbalbond heeft het Rivalry Weekend opgerekt met een kleine speelronde op de maandag.

quilmes-1
Onze keus valt op Quilmes AC tegen Temperley. Beide clubs zijn geen hoogvliegers, maar de thuisclub heeft toch een stadion met een capaciteit van 30.000 toeschouwers. Quilmes, een stad van 500.000 mensen, ligt op ongeveer een half uur van Buenos Aires en is bekend van het gelijknamige biermerk. Quilmes AC is met het oprichtingsjaar 1887 een van de oudste clubs in Argentinië.

quilmes
Wij besluiten per taxi richting Quilmes te gaan. Het lijkt geen grote stad. Veel wijken met laagbouw en omdat het donker is, ziet het er allemaal niet aantrekkelijk uit. We worden netjes vlak voor het stadion afgezet en gaan op zoek naar een loket, want we moeten nog een kaartje kopen. Ook hier zien we weer een controlepunt waar je ticket wordt gecheckt. Vlakbij dit punt bevindt zich het kaartloket. Of het nu de kou is of de jongeren met capuchon die rondom het loket hangen, ik weet het niet, maar voor het eerst ben ik enigszins op mijn hoede. Een kaartje kost wederom niet veel en we lopen richting Estadio Centenario Dr. José Luis Meiszner. Onderweg zien we op de muren van huizen muurschilderingen van de supportersgroepen van Quilmes.

quilmes-2
Het stadion heeft drie aardige tribunes en een kleinere staantribune. Vooral de tribune achter de goal zit aardig vol, maar de rest van het stadion is matig gevuld. Temperley heeft acht man en een paardenkop meegenomen. Duidelijk is wel dat hier het moderne voetbal nog niet zijn intrede heeft gedaan. We zien veel hekken, gare pisbakken en staanplaatsen. Een guur windje maakt het plaatje compleet. Ondanks het late tijdstip zien we ook hier weer kleine kinderen over de tribunes kruipen. Het oogt allemaal iets meer ‘pauper’ dan de afgelopen dagen.

quilmes-6
De wedstrijd is niet van een hoogstaand niveau en de thuisploeg is veel beter. Een mooi fenomeen zijn de corners. Zodra een speler van de tegenpartij een hoekschop mag nemen, neemt hij deze niet alleen. Vlak bij hem staan namelijk twee politieagenten met hun schild in de lucht. Een meteoriet zullen zij niet tegenhouden, maar de hoekschopnemer is wel beschermd tegen aanstekers en andere voorwerpen. Quilmes wint deze wedstrijd gemakkelijk met 2-0.

quilmes-4
Helaas zit de fanshop na afloop dicht (ik zou vier maanden later eindelijk een shirt van Quilmes bemachtigen) en we besloten een taxi te zoeken. Voor de wedstrijd zagen we amper taxi’s in de omgeving en dit lijkt ons nu geen buurt om lang rond te dwalen. Ons gevoel wordt bevestigd: er komt maar geen taxi. Als we terug naar het stadion willen lopen, zien we ineens een taxi aankomen. De beste man stopt, maar geeft aan dat hij zijn dochter en haar vriend komt ophalen. Gelukkig kan een van ons al iets meer dan twee bier in het Spaans bestellen en met handen en voeten legt hij onze uitdaging voor. De chauffeur geeft aan dat we even moeten wachten totdat zijn dochter er is, omdat zij een paar woorden Engels spreekt. Uiteindelijk brengt de man ons terug naar Buenos Aires, maar niet eerder voordat hij zijn dochter en toekomstige schoonzoon thuis heeft afgezet. Hierdoor krijgen we nog meer van de stad te zien. Dochterlief praat graag en vertaalt de vragen van haar vader. Bij het beantwoorden van de vraag welke club wij supporteren, steekt hij een duimpje omhoog. We zitten gebakken. Ter afsluiting wil de taxichauffeur graag een foto van ons met zijn dochter. Wij zijn uiteraard de beroerdsten niet en maken een selfie. Deze foto is inmiddels in de diepste krochten van mijn archieven beland.